Ένα καταφύγιο από την πόλη που πληγώνει

H όαση. Βαρκάρηδες περιμένουν πελάτες στις όχθες του ποταμού Τίγρη. H βόλτα αυτή είναι ίσως ο μόνος τρόπος να χαλαρώσει κανείς στη Βαγδάτη

Αυτή ηβασανισμένη από τον πόλεμο πόλη έχει μία όαση, στην οποία κανείς
δεν φοβάται για ύπαρξη παγιδευμένων αυτοκινήτων ή απαγωγείς, όπου η κίνηση
είναι ελεύθερη και ο αέρας μοιάζει φρέσκος. H όαση αυτή είναι ο ποταμός
Τίγρης. Στα ήσυχα νερά του οι βαρκάρηδες κάνουν τη δουλειά τους, όπως την
έκαναν εδώ και χιλιάδες χρόνια, μεταφέροντας κόσμο από τη μία όχθη στην άλλη.
Μία διαδρομή στοιχίζει 100 ιρακινά δηνάρια – πέντε σεντς. Είναι ο φθηνότερος
και ίσως ο μόνος τρόπος να χαλαρώσει κανείς στη Βαγδάτη.

Τώρα βέβαια, και ο Τίγρης ακόμα έχει επηρεαστεί από τα δεινά του Ιράκ. Πριν
από τον πόλεμο, οι εραστές διέσχιζαν τον ποταμό τη νύχτα. Τώρα έχουν
εξαφανιστεί, φοβούμενοι τη βία που επικρατεί στην πόλη μόλις πέσει το σκοτάδι.
Φράγματα στην Τουρκία εμποδίζουν τη ροή του ποταμού, και αγριόχορτα φυτρώνουν
στις όχθες του δημιουργώντας το κατάλληλο έδαφος για την ευδοκίμηση εντόμων.
Το αποχετευτικό σύστημα της Βαγδάτης – ποτέ δεν ήταν τέλειο – έχει
καταστραφεί, με αποτέλεσμα τα λύματα της πόλης να μολύνουν τον ποταμό.

Αλλά όλα αυτά εξαφανίζονται ύστερα από μερικά λεπτά που περνάει κανείς
διασχίζοντας τον ποταμό, με τον μπλε ουρανό από πάνω, και το πράσινο νερό,
κάτω. Ακόμα και όταν ακούγονται πυροβολισμοί στις όχθες του ποταμού, ο Τίγρης
δεν παύει να είναι το ωραιότερο σημείο της Βαγδάτης, και ένα καταφύγιο από την
πόλη που πληγώνει.