ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη στέπα αδελφές μου, στη στέπα…

Δεν μου αρέσει να γενικεύω, αλλά έμεινα με την εντύπωση ότι στο φετινό Διεθνές
Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης ξεχώριζαν σαν τη μύγα μεσ’ στο γάλα.
Ορδές ολόκληρες, αλλά και μεμονωμένες καλοβαλμένες γυναίκες μέσης ηλικίας
υποδέχονταν τη χάρη του τον Θόδωρο Αγγελόπουλο σαν να ήταν ο Δαλάι Λάμα. Με το
αναρχικό συναίσθημά τους στρίμωχναν τον Γεωργιανό μετρ Οτάρ Ιοσελιάνι, ενώ δεν
εγκατέλειπαν τις αίθουσες εάν προηγουμένως δεν είχαν ξεζουμίσει με τις
επίμονες ερωτήσεις τους και τους πιο υπομονετικούς εξωτικούς σκηνοθέτες. Είναι
φανερό ότι οι γυναίκες, η σιωπηρή πλειοψηφία όλων των φεστιβάλ, αυτή τη φορά
δεν κράτησαν τον όρκο σιωπής. Μου είναι δύσκολο να κατανοήσω για ποιο λόγο
προτίμησαν μαζικά εστέτ ταινίες από τις κεντροασιατικές στέπες. Πού βρήκαν
εντός τους χώρο να βολέψουν τα μετασοβιετικά δράματα του Καζαχστάν, αυτές που
δεν βολεύονται πουθενά και με τίποτα. Πώς στο καλό ξετρύπωσαν την ταινία του
εικοσιπεντάχρονου Ινδού και έσπευσαν στο «Έθνος χωρίς γυναίκες» γεμίζοντας
ασφυκτικά το «Ολύμπιον». Ποιος τους σφύριξε ότι ο τριαντάχρονος Αμινί από το
Ιράν πρόκειται να γίνει το «πρόσωπο της ημέρας», εξίσου αναγνωρίσιμος με τον
δικό μας τον Κώστα Κάππα, persona του Παπακαλιάτη, αλλά και πρωταγωνιστή του
Κώστα Αριστόπουλου.

Περασμένα μεσάνυχτα, στα ζαχαροπλαστεία της Πλατείας Αριστοτέλους, πάνω από
μια πάστα, λίγο πριν φιξάρουν το ραντεβού της επομένης, σχολίαζαν το λουτρό
κουλτούρας που εκουσίως είχαν υποστεί με άπταιστο μακεδονικό αξάν. «Αααχ,
ψυχοπλλλακώθηκα». Με αυτόν τον τρόπο δήλωναν παρούσες σε μια τέχνη που μοιάζει
να τις αγνοεί, αφού η θεματολογία της με τα χρόνια γίνεται απαρέγκλιτα
νεανική.