Διαστάσειςr Kαι το όνομα αυτού, Σαντάμ

«Πέστε στους Αμερικανούς ότι όλα εξαρτώνται από τις δουλειές. Κοιτάξτε μας:
ούτε ένας από μας δεν έχει δουλειά, ούτε ένας δεν μπορεί να ταΐσει την
οικογένειά του. Πέστε στους Αμερικανούς να μας βρουν δουλειά, και τότε όλα θα
πάνε καλύτερα».

Χορεύοντας με τα πτώματα: νεαροί Ιρακινοί εκδηλώνουν (για τις κάμερες) τη χαρά τους για τον θάνατο των Ισπανών πρακτόρων

Αυτό είπαν στον δημοσιογράφο των Νιου Γιορκ Τάιμς μια ομάδα Ιρακινών
τους οποίους συνάντησε στην Αμιρίγια, 55 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Βαγδάτης.
Ανάλογη εντύπωση αποκόμισε και ένας άνθρωπος που ξέρει καλά το Ιράκ, ο
Βρετανός δημοσιογράφος Πάτρικ Κόκμπερν, που το βιβλίο του «Μέσα από την Τέφρα:
H αναγέννηση του Σαντάμ Χουσεΐν» κυκλοφορούσε μέχρι πρόσφατα στο Ιράκ με
ψεύτικα εξώφυλλα για να μην πέσει στα χέρια των λογοκριτών. H έλλειψη δουλειάς
είναι λοιπόν μια βασική αιτία για όλο αυτό το αντιδυτικό μένος; H απελπισία
των Ιρακινών για την κατάρρευση της χώρας είναι η εξήγηση γι’αυτές τις φοβερές
σκηνές που κατέγραψαν δύο δημοσιογράφοι του Sky News, με νεαρούς Ιρακινούς να
πατούν με μανία τα πτώματα των επτά δολοφονημένων Ισπανών πρακτόρων φωνάζοντας
«Ζήτω ο Σαντάμ!»;

Το 70% της εργατικής δύναμης του Ιράκ – κάπου 12 εκατομμύρια άνθρωποι σε
συνολικό πληθυσμό 25 εκατομμυρίων – είναι σήμερα χωρίς δουλειά. Μηχανικοί
προσπαθούν να βγάλουν λίγα χρήματα πουλώντας τσάι σε περαστικούς. Άνδρες
στέκονται όλη μέρα στις αγορές προσπαθώντας να πουλήσουν μαυρισμένες μπανάνες
ή ραγισμένα πιάτα. Δεν λείπουν οι κωμικοτραγικές σκηνές. Μια ρωσική εταιρεία
που έψαχνε οδηγό, γράφει ο Κόκμπερν στο London Review of Books, ρώτησε
έναν υποψήφιο τι προσόντα έχει. Εκείνος απάντησε ότι, εκτός από την
προϋπηρεσία του, έχει και μια χειροβομβίδα στην τσέπη και απείλησε να την
πυροδοτήσει αν δεν του δώσουν αμέσως τη δουλειά.

Το μεγάλο λάθος των Αμερικανών ήταν ότι διέλυσαν τον στρατό και την αστυνομία.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι που υπηρετούσαν στις δυνάμεις ασφαλείας του Σαντάμ
έμειναν έτσι στον δρόμο. Πρώην κληρωτοί και στρατιώτες στέκονται στην ουρά για
ώρες διεκδικώντας μια αποζημίωση 40 δολαρίων. Ένας άνδρας, με δάκρυα στα
μάτια, διηγείται ότι έχει κάνει επτά φορές τη διαδρομή από την πόλη Κουτ στη
Βαγδάτη, κι ακόμη δεν έχει καταφέρει να πληρωθεί. «Αρκεί οι Αμερικανοί να
πληρώσουν τους μισθούς αυτών που έχασαν πρόσφατα τη δουλειά τους, και σας
υπόσχομαι ότι οι επιθέσεις των ανταρτών θα μειωθούν στο μισό», βεβαιώνει ο
Ναχέντ αλ-Γκάζι, ένας σεΐχης που μένει σε ένα χωριό βορείως της πρωτεύουσας.

Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι λόγοι για την οργή των Ιρακινών. «Ο ανιψιός μου ο
Κουσάι ανέβηκε στη στέγη για να φτιάξει την κεραία και οι Αμερικανοί
στρατιώτες τον σκότωσαν», λέει ένας κάτοικος του Μπαϊζί, μιας πόλης 60.000
ανθρώπων όπου ξέσπασε πρόσφατα εξέγερση, με αποτέλεσμα οι 300 αστυνομικοί να
αναζητήσουν καταφύγιο σε γειτονική αμερικανική βάση. Και η μεν εξέγερση
κατεστάλη. Ένας υπάλληλος του τοπικού ληξιαρχείου, όμως, λέει ότι τους δύο
τελευταίους μήνες πολλοί γονείς έχουν αρχίσει να βαφτίζουν τα παιδιά τους
«Σαντάμ».