ΣE ΠPΩTO ENIKO Mήπως τελικά είμαστε όλοι… άντρες;

Θέλω να σου πω. Δεν είμαι εγώ όπως με έχεις φανταστεί. Μου έβαλες ταμπέλες και
με οριοθέτησες μέσα σε ρόλους και καλούπια. Δεν μπορείς να δεις πίσω από τα
στερεότυπα που μου ‘χεις φορέσει καπέλο. Είσαι γυναίκα, λες, και αναλύεις όλες
τις πράξεις μου κάτω από το πρίσμα της θηλυκής μου σκέψης και υπόστασης.
Στέκεσαι απέναντί μου με άκαμπτη αρσενική στάση. Μου καταλογίζεις πράγματα που
δεν μου έχουν περάσει καν από το μυαλό. Σταυρώνεις τα χέρια και επιχειρείς να
αμυνθείς από τις γυναικείες πονηριές μου. Δεν σου περνά από το μυαλό ότι δεν
σκοπεύω να σε γητέψω, αλλά απλώς να σε πλησιάσω.

Θέλω να σου πω. Είμαι κι εγώ όπως κι εσύ. Με τις ίδιες αδυναμίες, τα ίδια
πάθη, τα ίδια ελαττώματα αλλά και τα ίδια προτερήματα. Δεν μας διαχωρίζει το
γεγονός πως είμαι εγώ γυναίκα κι εσύ άντρας. Μπορώ κι εγώ όσα μπορείς κι εσύ.
Δικαιούμαι όσα δικαιούσαι. Κοίτα με. Είμαι ο καθρέφτης σου.

Θέλω να σου πω. Αν εσύ δεν θέλεις, τουλάχιστον άσε εμένα να θέλω να λειτουργώ
πίσω από τις γραμμές. Τις τακτικές μου δεν τις καθορίζει η γυναικεία φύση μου.
Ό,τι είμαι είναι οι ανησυχίες μου, οι πόνοι μου, οι χαρές μου, τα διαβάσματά
μου, όσα μου έμαθαν εσύ και οι άλλοι.

Άνοιξε το μυαλό σου και σκέψου: μήπως τελικά είμαστε όλοι… άντρες;