ΓIΩPΓOΣ MIΧAΛAKOΠOΥΛOΣ «Tο θέατρο είναι ανηφόρα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Βλέπω μια άγρια εποχή να έρχεται καταπάνω μας. Κυρίως εναντίον των νέων. |
Από τις πιο ενδιαφέρουσες, τις πιο αξιόπιστες και κυρίως τις πιο σταθερές
περιπτώσεις του ελληνικού θεάτρου είναι αυτή του Γιώργου Μιχαλακόπουλου. Του
καλλιεργημένου ηθοποιού που ξεκίνησε ως κουκουβάγια στους ιστορικούς «Όρνιθες»
του Κάρολου Κουν, στο Θέατρο Τέχνης (1961), πέρασε από «ανασκαφές» σε όλα τα
είδη του ελληνικού και ξένου δραματολογίου, ανηφόρισε σε κορυφές με ρόλους
εμβληματικούς – από Σάιλοκ μέχρι Ερρίκο Γ’ έχει παίξει – και έφτασε, με
βιωμένες εμπειρίες και σκληρή δουλειά στο ευρύ πεδίο της θεατρικής τέχνης. Στη
μακρά πορεία του φόρεσε μάσκες, κοθόρνους, στέμματα και όλα τα κοστούμια
σύγχρονα και κλασικά. Μίλησε για το φευγαλέο του χρόνου, για τη δύναμη και τις
αδικίες της εξουσίας, για τα προβλήματα των σχέσεων. Και μας έκανε να
γελάσουμε, χωρίς να μας ξεγελάσει. Όπως φέτος, που σκηνοθέτησε και
πρωταγωνιστεί στην κομεντί του Νιλ Σάιμον «Ένα παράξενο ζευγάρι», γεμίζοντας,
χωρίς θορύβους και διαφημιστικές καμπάνιες, το θέατρο «Βασιλάκου».
«Θεώρησα αναγκαίο να ανεβάσω φέτος μια κωμωδία. Το “Παράξενο ζευγάρι” είναι
έργο ιδιαίτερου στυλ και απαιτήσεων από τους ηθοποιούς. Κατ’ αρχήν έπρεπε να
βρεθεί το δίδυμο. Με τον Μίμη Χρυσομάλλη, που εκτιμώ και αγαπώ – είμαστε
συνάδελφοι και φίλοι από το ξεκίνημά μας στο Θέατρο Τέχνης – παίζουμε τους δύο
φίλους του έργου που συμβιώνουν εκρηκτικά. E, αυτή η πραγματική σχέση φιλίας,
που είναι ένα συστατικό ουσίας στο χτίσιμο των ρόλων, “μοσχοβολάει” στη
σκηνή».
Στο «Παράξενο ζευγάρι» δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ένας άστατος, ξενύχτης,
τσαπατσούλης (Γ.Μιχαλακόπουλος) και ένας νοικοκυρεμένος σπιτόγατος
(M.Χρυσομάλλης) αποφασίζουν να συγκατοικήσουν. Πίσω από τα ευτράπελα και τις
συγκρούσεις φωλιάζει η μοναξιά και μια διακριτική μελαγχολία.
«Είναι μια πικρή κωμωδία. Προσπαθήσαμε να βγάλουμε τη σχέση των ηρώων
και τα ανθρώπινα στοιχεία και να μη στηριχτούμε στις αστείες ατάκες και
καταστάσεις. H κωμωδία είναι δύσκολο είδος. Θέλει προσοχή. Απαιτεί μέτρο, ήθος
και γούστο. Απαιτεί τις σωστές δόσεις τεχνικής, έμφυτου ταλέντου, ήθους και
γνώσης. Συχνά κακοποιείται, οι ισορροπίες χάνονται και το γέλιο γίνεται
χάχανο. Εύκολα γλιστράει στο χυδαίο και το κακόγουστο».
Συχνά, κωμικοί ηθοποιοί ακολουθούν τη διάθεση των θεατών. Όσο πιο αγέλαστοι
είναι τόσο πιο μεγάλο το ζόρι για να εκμαιεύσουν το γέλιο τους. Ο λάκκος της
γελοιότητας χάσκει αμείλικτος και σημαντικοί κωμικοί βούτηξαν μέσα του.
«Πράγματι, υπάρχει αυτή η αμφίδρομη σχέση πλατείας – σκηνής. Έντονα ερωτική,
μπορεί να οδηγήσει σε παρεκτροπές. Δεν είναι εύκολη υπόθεση μια παράσταση
κωμωδίας να κρατήσει το ήθος της. Θυμάμαι πάντα τον δάσκαλό μας τον Κουν, που
έλεγε “Παίζω για τον έναν που καταλαβαίνει”. Αλλά κι εδώ μπαίνει το στοιχείο
της επιλογής. Τι διαλέγεις; Ξυνόμαστε για να γελάσει ο θεατής. Οι γυναίκες
κωμικές παίζουν σαν τραβεστί, παραμορφώνοντας τη μορφή και τη φωνή τους. Οι
άνδρες κωμικοί κάνουν τους καραγκιόζηδες, κάνουν πλάκα».
Ποια είναι η διαφορά του χιούμορ από την πλάκα;
«Το χιούμορ είναι πολιτισμός και η πλάκα αποτέλεσμα κόμπλεξ. Συνήθως
καμουφλάρει ανασφάλειες ή προβάλλει ένα “εγώ”, το οποίο, είτε υποτιμά τους
άλλους είτε αδυνατεί να συνεργαστεί. Και δυστυχώς, όχι μόνο στο ελληνικό
θέατρο, αλλά και στον πολιτικό βίο, κάποιοι πολιτικοί μας κάνουν πλάκα… ».
Στη μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο είδε τα τελευταία χρόνια να αυξάνει με
ρυθμούς αντιστρόφως ανάλογους η προσφορά των καλλιτεχνών του θεάτρου με τη
ζήτηση των θεατών. Πώς σχολιάζει αυτή την πληθωριστική πραγματικότητα
παραστάσεων, από τις οποίες πολλές παίζονται για λίγες ημέρες κι άλλες με
λίγους θεατές.
«Το ότι υπάρχουν τόσα πολλά θέατρα, και ακόμα περισσότεροι θίασοι, σημαίνει
πως υπάρχει η ανάγκη των καλλιτεχνών να κάνουν θέατρο. Για μένα αυτό είναι
σπουδαίο, κι αυτό κρατάω. Προτιμώ κάποιους σε υπόγεια να παίζουν απλήρωτοι, ή
με ελάχιστα χρήματα, παρά να σπαταλούν τον χρόνο και την ενέργειά τους στα
μπαρ. Βλέπω ηθοποιούς νέους να επιμένουν, και ελπίζω. Δεν ξέρω πόσο θα
αντέξουν. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν οι συνθήκες, αν θα τις αλλάξουν αυτοί. Το
θέατρο είναι ανηφόρα που δεν την ανεβαίνεις με ευκολία. Ματώνεις. Αυτός είναι
ο δρόμος όμως της τέχνης. Δεν αρκεί η επιθυμία να τον διαβείς. Ούτε αρκεί η
αγάπη σου. Χρειάζονται κι άλλα υλικά. Πίστη, επιμονή και δουλειά για να
αποκτήσεις τα εργαλεία».
«Δεν είμαι πολίτης με παντούφλες»
Δημοφιλής καλλιτέχνης και πολίτης ενεργός, από τους πρώτους που δημιούργησαν
και λειτούργησαν το θεατρικό εργαστήρι στις Φυλακές Κορυδαλλού, με έντονη
δράση στον Δήμο της Αθήνας στον τομέα της Νεολαίας και πολύχρονη κοινωνική
δουλειά στο ΚΕΘΕΑ, δεν έχει εμπλακεί ακόμα στην πολιτική των κομμάτων.
Παραμονές εκλογών μπορεί αυτή η εικόνα να αναστραφεί; «Δεν είμαι ένας πολίτης
με παντούφλες. Έχω επιλέξει να πολεμώ στο ανοιχτό μέτωπο της ζωής. Είμαι παλιά
καραβάνα και ως εκ τούτου είναι δεδομένη η άρνησή μου. Γιατί έχω γνωρίσει τη
φόδρα της πολιτικής, τον κανιβαλισμό της εξουσίας. Δεν έφτασα στα 60 μου για
να δίνω το μάγουλό μου να το τσιμπάνε… Όσο μεγαλώνω, ηρεμώ. Ξέρω τι θέλω.
Κάνω λιγότερα λάθη και θεωρώ σπουδαίο να διατηρώ άμυνες στους πάσης φύσεως
πειρασμούς. Βλέπω μια άγρια εποχή να έρχεται καταπάνω μας. Κυρίως εναντίον των
νέων. Τους ταλανίζει η ανεργία. Αγωνίζονται. H ζωή τους έχει καταντήσει μια
τρεχάλα. Να σπουδάσουν, να ενημερωθούν. Μέσα από επιφανειακές επικοινωνίες
κλείνονται σιγά σιγά στον εαυτό τους. Μοιραία πέφτουν σε μαρασμό. Βλέπω νέους
με ικανότητες να παλεύουν και δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν. Κάτω από ποιες
συνθήκες θα αναδειχθούν οι αξίες;».
INFO
«Το παράξενο ζευγάρι» του Νιλ Σάιμον παίζεται στο θέατρο «Βασιλάκου» (Πλαταιών
και Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός, τηλ 210 3467.735).
Google news
