ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο παραμύθι του έρωτα και του φόβου

Ερωτεύτηκε! Τρελά! Ξαφνικά! Εκεί που νόμιζε πως έχουν κλείσει χαραμάδες και
πατζούρια, πως όλα θα κυλήσουν «ως γνωστά». Πανικοβλήθηκε! Τρελά! Ξαφνικά!
Χάνει τον έλεγχο, φοβήθηκε. Δεν είναι πια εκείνη που με το μυαλό της φτιάχνει
και γκρεμίζει. Είναι κουβέντες άλλου, λέξεις σκόρπιες, εκφράσεις και στιγμές
σ’ έναν καθρέφτη απέναντι, πολύ κοντά αλλά και εξαιρετικά μακριά.

Δεν τον ξέρω τον έρωτά της. Δεν τον γνώρισα και δεν την άφησα να πει πολλά.
Ξέρω τη φιλενάδα μου, από τα χρόνια τα μικρά. Ξέρω τους χάρτες που φτιάχνει το
μυαλό της, γνωρίζω τα βουνά και τις χαράδρες της σκέψης της, τα ποτάμια που με
ορμή εκτρέπει σε κοιλάδες, στάβλους κι αποθήκες μολυσμένες, τη δύναμή της, την
ανάγκη της, το πάθος της και τα κοστούμια τα στενά, με τις χοντρές ραφές, που
κόβαμε και με μανία ξαναράβαμε μαζί – μερικές φορές στα βιαστικά, με δύο-τρία
πρόχειρα συρραπτικά.

Είδα το βλέμμα και τις αναλαμπές στο πρόσωπό της, πριν ακούσω το όνομά του, τα
«πώς», τα «πότε», τις λεπτομέρειες, τις δυσκολίες, τις «συμπτώσεις». Λάμψεις
κι εκρήξεις. Χαρά! Μαγεία, χωρίς τα συντηρητικά! «Περίμενε», μου έλεγε σε κάθε
χαμόγελο, σε κάθε ρουφηξιά εκστατικής και ενθουσιώδους ζεστασιάς. «Στάσου, δεν
είναι έτσι απλά»… Αλλά δεν στάθηκα. Φώναξα. Γιατί είδα, πίσω από το φως του
έρωτα, τον φόβο. Είδα γνωστά φαντάσματα στις ιστορίες. Φτηνά σενάρια που
χτίζει το μυαλό με ρυθμούς εξοντωτικούς, για «λόγους ασφαλείας», για
«προστασία» – για μιαν επίφαση ελέγχου τελικά, για ένα ξέφτι, μια λεπτή
κλωστή.

«Σταμάτα να τραβάς την κλωστή», την παρακάλεσα. «Σε λίγο δεν θα μείνει τίποτα
από τη ζεστή πολύχρωμη κουβέρτα που σκεπάζει το σώμα σου, δίπλα στο τζάκι.
Ολόκληρη θα ξηλωθεί – θα χαθεί. Αυτό δεν είναι το έργο που έχεις ξαναδεί;». Με
ρώτησε για την κουβέρτα. Δεν ξέρω αν θα κρατήσει χρόνια πολλά, αν θα τριφτεί
στα γρήγορα, αν θα τη φάει ο σκόρος πριν προλάβει να βγει ο χειμώνας. Δεν ξέρω
κι αν τα χρώματα θα μείνουν φωτεινά ή αν θα ξεθωριάσουν στο πρώτο πλύσιμο. Δεν
ξέρω, ειλικρινά. Άσε να δούμε. Αυτό της λέω. Περίμενε. Χαλάρωσε. Άφησε πεδία
ανοιχτά. «Σκάσε και κολύμπα, αν θέλεις να στο πω πολύ απλά»…