NIKΟΣ ΠANAΓIΩTΟΠΟYΛΟΣ «Σκηνοθετώ τη ζωή για να μην με προλάβει»

«Δεν αγαπάω τις ταινίες που κάνω. Μου αρέσουν όταν τις κάνω, μετά δεν τις ξαναβλέπω», λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

«Δεν έχω φιλοδοξίες να είμαι καλύτερος από κάποιον άλλον. Θέλω να είμαι ο
εαυτός μου. Μόνο με γενναιοδωρία ψυχής μπορείς να απολαύσεις μια ταινία.
Σέβομαι την κριτική, αλλά δεν μου αρέσουν οι βαθμολογίες, γιατί μου θυμίζουν
γυμνασιάρχες», έλεγε χτες ο χειμαρρώδης και δεικτικός Νίκος Παναγιωτόπουλος,
τον οποίο τιμά φέτος το φεστιβάλ – απόψε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θα του δώσει
τον Χρυσό Αλέξανδρο για το σύνολο της δουλειάς του.

Ένας ενεργός κινηματογραφιστής και ο μοναδικός Έλληνας που γυρίζει κάθε χρόνο
από μία ταινία – «τα φιλμ είναι μέρος της καθημερινότητάς μου», λέει – και ήδη
έχει έτοιμη την ενδέκατη ταινία («Ο delivery»), ενώ ετοιμάζει και την επόμενη
με τίτλο «Πεθαίνοντας στην Αθήνα». «Ένα μουσικοχορευτικό φιλμ με σοβαρό θέμα,
τον θάνατο, σε επιπόλαιη φόρμα», κατά τον ίδιο, και τη μουσική θα γράψει
Σταμάτης Κραουνάκης, με τον οποίο συνεργάζεται στις τελευταίες ταινίες.

Πώς βλέπετε τον σημερινό κινηματογράφο, ελληνικό ή ξένο;

«Επικρατεί ένας ρεαλισμός που επιτρέπει στα ρηχά μυαλά να αντιλαμβάνονται την
πραγματικότητα καλύτερα. Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Και για
εμένα, ο μεγαλύτερος ρεαλιστής είναι ο Ζαν Λικ Γκοντάρ! Οι μεγάλες παραγωγές
μπορεί να έχουν τιμή, αλλά δεν έχουν αξία. Όταν βλέπω μια μεγάλη ταινία ή
διαβάζω ένα σπουδαίο βιβλίο περπατάω στη ζωή σαν βασιλιάς – αλλά αυτό δεν
μπορεί, φυσικά, να γίνεται κάθε ημέρα».

Θεωρώντας ο ίδιος το «Βαριετέ» ως την πιο… παναγιωτοπουλική ταινία του,
ξάφνιασε τους πάντες τονίζοντας: «Δεν αγαπάω τις ταινίες που κάνω. Μου αρέσουν
όταν τις κάνω, μετά δεν τις ξαναβλέπω. Κάθε ταινία απαντάει στο ερώτημα τι
είναι σινεμά. Εγώ δεν έχω βρει την απάντηση και γι’ αυτό συνεχίζω να κάνω ταινίες»…