γιατί… λέμε «Δεν κάνει ούτε για ζήτω»;

Σύμφωνα με μία εκδοχή, η φράση «δεν κάνει ούτε για ζήτω» προήλθε από το εξής
περιστατικό: στις πρώτες βουλευτικές εκλογές – την εποχή του Όθωνα – τα
κόμματα συγκέντρωναν τους άνδρες που φώναζαν ζήτω, είτε όταν έβλεπαν να περνά
ο αρχηγός τους είτε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους. Προκειμένου δε να
διαπιστώσουν ότι αυτοί οι… μισθοφόροι είχαν δυνατή φωνή τούς έκαναν πρώτα
τεστ. Τους μάζευαν σε μια μάντρα και τους έβαζαν να φωνάζουν με όλη τους τη
δύναμη «ζήτω». Στην περίπτωση που η φωνή τους ικανοποιούσε τους…
συγκεντρωσιάρχες, τότε τους κρατούσαν και μάλιστα τους έδιναν για τον κόπο
τους από μία δραχμή την ημέρα. Εκείνους που δεν μπορούσαν να φωνάξουν δυνατά
το «ζήτω», τους έδιωχναν. Από τότε λοιπόν – σύμφωνα με όσα αναφέρει ο
συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και
Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιω-τάκης) – μας έμεινε η φράση «δεν κάνει
ούτε για ζήτω».