Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Εργατικό ατύχημα. Το μεγαλύτερο ποσοστό
ατυχημάτων καταγράφηκε το 2002 στις οικοδομές-δημόσια έργα και ήταν στο 17,6%
του συνόλου. Το 52% αυτών των ατυχημάτων ήταν θανατηφόρα! Το 2002 καταγράφηκαν
40 θανατηφόρα ατυχήματα σε αλλοδαπούς έναντι 20, δύο χρόνια πριν… (Πηγή:
Έκθεση Επιθεωρητών Εργασίας)

H ντροπή του «2004»

Ο Ιμπραχίμ Μουχαμάντ Αλίσα δεν ήξερε πολλά ούτε για τους Αγώνες ούτε για το
«μεγάλο στοίχημα». Ήξερε όμως ότι μπορούσε να βρει δουλειά. Του έγραψε σχετικά
και ο αδελφός του.

ΕΤΣΙ ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια από το χωριό του, το Ταλχουντάν
(βορειοδυτικά της Δαμασκού, στη Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία) και
έφθασε στο Ολυμπιακό Χωριό. Άφησε πίσω του τη γυναίκα του και δύο μικρά
παιδιά. Στα 30 του ήρθε αντιμέτωπος με τη σκοτεινή πλευρά της προετοιμασίας
των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι επιθεωρητές Εργασίας στην αυτοψία τους (Απρίλιος
2002) βεβαίωσαν ότι ο Ιμπραχίμ έμεινε παράλυτος επειδή δεν υπήρχαν τα
προβλεπόμενα μέτρα προστασίας στο εργοτάξιο και συγκεκριμένα «δεν ήταν ασφαλής
η πρόσβαση των εργαζομένων στις σκαλωσιές». Αυτή η «έλλειψη» κόστισε στον
Ιμπραχίμ το σώμα του. Κουνάει πλέον μόνο το κεφάλι του πάνω σ’ ένα στενό
κρεβάτι ενός άθλιου οικήματος πίσω από το Ιντερκοντινένταλ. Στον εργολάβο
στοίχισε μόλις 7.000 ευρώ, όσα του πέταξαν καταπρόσωπο.

(A, του πλήρωσαν και τα αεροπορικά εισιτήρια να τον στείλουν πίσω στη Συρία
για να είναι σίγουροι ότι ξέμπλεξαν μαζί του).

Πίσω από τη βιτρίνα

Λίγες μέρες πριν από το ατύχημα του Ιμπραχίμ είχε κάνει αυτοψία στο Ολυμπιακό
Χωριό συνεργείο του Τομέα Πρόληψης Ατυχημάτων του EKAB υπό τον καθηγητή I. Στ.
Παπαδόπουλο… Τρόμαξαν με αυτά που είδαν και συνόδευσαν την έκθεσή τους με
πολλές φωτογραφίες. Άνθρωποι στις σκαλωσιές με σαγιονάρες, χωρίς ζώνες και
γάντζους ασφαλείας. Δύο μόνο ασθενοφόρα (το ένα για τα μάτια, αφού απεσύρθη
οριστικά από την υπηρεσία!) από τα προβλεπόμενα τέσσερα σ’ έναν χώρο με 2.700
εργαζόμενους και πολλά άλλα! Και το κυριότερο: κατέγραψαν την αδιαφορία των
εργοταξιαρχών. «Τους δίνουμε ειδικά παπούτσια και δεν τα φοράνε» έλεγαν (και
λένε ακόμη), αλλά δεν απαντούν γιατί επιτρέπουν την εργασία σε όσους δεν
συμμορφώνονται… Τι να πουν. Οι περισσότεροι φαίνεται να κυνηγούν το πριμ
«νωρίτερης παράδοσης» του έργου (που φτάνει το 1,5 δισ. και στο οποίο βέβαια
δεν έχουν συμμετοχή οι εργάτες)!

Μετάλλια από αίμα

Έντεκα νεκροί στα Ολυμπιακά εργοτάξια (πέντε το 2002, έξι τους δέκα μήνες του
2003) και δεκάδες τραυματίες (πολλοί με μόνιμες βλάβες) είναι ο απολογισμός
των άλλων Αγώνων. Και είναι περίεργο γιατί οι ίδιοι εργάτες που δούλεψαν στο
Αεροδρόμιο ή στο Μετρό είχαν εκεί πολύ λιγότερες απώλειες. Και για να μη
βιαστεί κανείς να μιλήσει περί διαφοράς μεγεθών, αρκούν τα στοιχεία που έχουν
συγκεντρωθεί: Εννέα νεκροί στο τούνελ της Μάγχης, τρεις νεκροί στο Μετρό,
κανένας στο Αεροδρόμιο, κανένας στην πολυσύνθετη ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου. Στην
άλλη πλευρά, πέντε νεκροί μόνο στο Ολυμπιακό Χωριό αλλά και νεκροί σε πολύ
μικρότερα έργα (δυο στο Ιππικό Κέντρο, ένας στο Σκοπευτήριο, ένας στο
Δημοσιογραφικό Χωριό ). Οι περισσότεροι το 2003! (Μίλησε κανείς για βιασύνη με
όποιο κόστος;).

Τα μπλα, μπλα, μπλα…

Τυπικά, όλοι είναι καλυμμένοι. Οι κοινοπραξίες που έχουν σπάσει το έργο σε
μικρότερους υπερεργολάβους και αυτοί βάφτισαν με τη σειρά τους άλλους
μικρότερους υπεργολάβους και αυτοί με τη σειρά τους άλλους, ώστε τελικά να
επιτυγχάνεται η διασπορά ευθυνών. Καλυμμένοι και οι επιθεωρητές Εργασίας που
βεβαιώνουν κάθε χρόνο ελλείψεις στα μέτρα ασφαλείας και επιβάλλουν πρόστιμα
(μιλάμε για αστεία ποσά – το 2003 επιβλήθηκαν 22 πρόστιμα στο Ολυμπιακό Χωριό
συνολικού ύψους μόλις 44.000 ευρώ). Χαρακτηριστικό της αυθαιρεσίας στα
εργοτάξια είναι ότι πέρυσι σε 470 ελέγχους στο Ολυμπιακό Χωριό επιβλήθηκε
διακοπή εργασιών σε 114 περιπτώσεις! (Φέτος που βιαζόμαστε έγιναν μόλις 149 έλεγχοι).

Το στοίχημα

Έγινε ανέκδοτο στον χώρο του Ολυμπιακού Χωριού: H πρώτη κατασκευή για τους
εργαζομένους ήταν το υπόστεγο για τα αυτοκίνητα των διευθυντών! Όμως η ιστορία
του Ιμπραχίμ δεν θα τελειώσει εδώ. Ο αδελφός του και οι λιγοστοί Άραβες φίλοι
του δεν θα είναι για πάντα δίπλα του. Τα παιδιά του ξέρουν τη μισή αλήθεια και
αυτός δεν μπορεί να γυρίσει να τους πει την άλλη μισή: ότι δεν μπορεί να τα
ζήσει.

Και εδώ έρχεται το δικό μας στοίχημα. H τραγωδία έχει αυτήν τη φορά
ονοματεπώνυμο. Και ουδείς νομιμοποιείται να επιβάλλει τη διαγραφή του Ιμπραχίμ
ελέω «2004». Χρωστάμε σ’ αυτόν τον άνθρωπο την υπόλοιπη ζωή του… Γι’ αυτό
και θα επανερχόμαστε μέχρι να δοθεί μια αξιοπρεπής λύση…