ΣE ΠPΩTO ENIKO «Φραγή» στην… εξάρτηση

Αν μου το έλεγαν πριν από ένα ή δύο χρόνια, θα γελούσα. Τι; Να αποχωριστώ εγώ
την προέκταση του δεξιού μου (αν και αριστερόχειρ ή ζερβοκουτάλα που έλεγε η
γιαγιά μου) χεριού!! Με τίποτα. Καλύτερα βάλτε με στην απομόνωση ή στείλτε με
στο φεγγάρι θα απαντούσα!

H ψυχοσωματική εξάρτησή μου από τη μηχανική προέκταση του άνω άκρου μου, το
κινητό μου, δηλαδή, ήταν απόλυτη. Ήταν μία εμμονή καρφωμένη στο κεφάλι. Τώρα
θα χτυπήσει, ύστερα θα χτυπήσει. Ο ήχος του μου ακουγόταν ως η καλύτερη
σύνθεση που είχε γραφεί ποτέ από τον μεγαλύτερο κλασικό μουσουργό…

Είχε γίνει – και τώρα που το σκέφτομαι χωρίς λόγο – ένα απαραίτητο αξεσουάρ
μυαλού και σώματος. Στη βόλτα με τον σκύλο, στο σινεμά (πάντα στο αθόρυβο),
στο αυτοκίνητο με το hands free, στο μπάνιο, σε γεύματα και δεξιώσεις, ακόμη
και το βράδυ την ώρα του ύπνου ανοιχτό και σε μικρή απόσταση… ασφαλείας,
υπήρχε και υπενθύμιζε την εξάρτησή μου.

Ήταν ένας εισβολέας που μου είχε επιβληθεί. Και το καλύτερo; Μου άρεσε… H
χειρότερή μου; Να βρεθώ σε σημείο με αδύναμο σήμα, γιατί ποιος ξέρει
(σκεφτόμουν), μπορεί κάπως έτσι να είναι και η συντέλεια του κόσμου!!

Σταδιακά τα πράγματα άλλαξαν. Και τώρα πια, έτσι απλά και ανεξήγητα αρχίζω και
το απωθώ. Δεν φθάνω στα άκρα, να ισχυριστώ ότι θέλω να το πετάξω ή να το
καταστρέψω. Είναι άλλωστε ένα πολύτιμο επαγγελματικό εργαλείο. Να νιώσω τύψεις
που το κλείνω πια τα βράδια; Όχι. Είναι απλώς ένα άψυχο κινητό. Ούτε καν μια
σταθερή αξία!