[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Συλβάνα Ράπτη«OTAN ΠΕΤΑΣ ψηλά την μπάλα, μετά την τρώς στο κεφάλι…»
μου έλεγε τις προάλλες φίλος μου καλός, αθλητικός τύπος και συνδικαλιστής στον
χώρο των εκπαιδευτικών.

«Τα παραλές» παρατήρησα. Όχι τόσο γιατί διαφωνούσα μαζί του, αλλά γιατί τον
είδα τόσο φουντωμένο και προβληματισμένο, που αισθάνθηκα την ανάγκη να
κρατηθώ, να μη ρίξω αλάτι στην πληγή του και χολή στην κουβέντα μου.

Έριξε όμως αυτός και δεν κρατιόταν με τίποτα: «Τι τα παραλέω, μωρέ. Μιλάς κι
εσύ σαν να μη ξέρεις. Εκτός κι αν ξέχασες τους παλιούς αγώνες των
εκπαιδευτικών. Τότε που η διαπραγμάτευση ήτανε υψηλή τέχνη, όχι σαν τώρα που
το κάναμε παιδική χαρά…».

Πότε ξανάγινε;

«Όχι, πες μου, πότε ξανάγινε να έχουμε ξεκινήσει με ένα σωρό ταρατατζούμ, να
πετάμε τόσο εύκολα και αβασάνιστα ένα “πάμε για απεργία διαρκείας” και στο
τέλος να καταντάμε να κατεβαίνουμε στη βάση, στην πραγματικότητα χωρίς
πρόταση, χωρίς εισήγηση, χωρίς γνώμη.

Ντροπή, ρε παιδί μου. Πώς να στο πω, είναι σαν να μη λάβαμε καθόλου υπόψη μας
το μήνυμα που μας έστειλε η βάση με τη συμμετοχή της στις δύο σαρανταοκτάωρες
απεργίες. Στην πρώτη η συμμετοχή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αξιοπρεπής, στη
δεύτερη… άσε, ας μείνει αχαρακτήριστη.

Εμείς απ’ αυτό δεν καταλάβαμε τίποτα; Χαμπάρι, ντιπ;

Εκτός κι αν δεχτούμε ότι το πήραμε μεν το πικρό μαντάτο, αλλά είμαστε ανίκανοι
να το διαχειριστούμε.

Σφυρίζουμε αδιάφορα και λέμε στη βάση, τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι,
αποφασίστε εσείς, γιατί εμείς έχουμε πρόβλημα. Δεν ξέρουμε τι να
πρωτοδιαλέξουμε: μια εικοσιτετράωρη, μια σαρανταοκτάωρη που θα… βολτάρει ανά
την Ελλάδα μες το καταχείμωνο ή μια άλλη σαρανταοκτάωρη που θα μας έρχεται μια
φορά την εβδομάδα. Δεν ξέρουμε τι… μεγέθους απεργία να διαλέξουμε κι έτσι
αποφασίσαμε να σας το φέρουμε να το δοκιμάσετε επί τόπου…

Καταλαβαίνεις γιατί σου λέω ότι δώσαμε μια και τη στείλαμε την μπάλα στα ύψη,
σαν πρωτόπειρα παιδαρέλια, που το μόνο που τα νοιάζει είναι να μετρήσουν τη
δύναμή τους και τώρα που τη βλέπουμε να μας έρχεται, αντί να προσπαθήσουμε να
την πιάσουμε,… κρυβόμαστε πίσω από τη βάση, μη μας χτυπήσει!

Αλλά τι κάθομαι και σου λέω. Πού να καταλάβεις εσύ… Δεν έχεις παίξει και
μπάλα ποτέ σου…»!