ΣE ΠPΩTO ENIKO Πάμε σαν άλλοτε

Ως ετεροδημότισσα και ως άνθρωπος, έχω κι εγώ τα όριά μου. Έτσι, με μεγάλη μου
χαρά πληροφορήθηκα ότι μπορώ να ψηφίσω χωρίς να μετακινηθώ. Για να τακτοποιήσω
εγκαίρως αυτή την εκκρεμότητα έσπευσα ίσαμε το ΚΕΠ της γειτονιάς μου.
Επιτέλους σ’ αυτές τις εκλογές δεν θα μποτιλιαριστώ στην Αθηνών – Κορίνθου,
ούτε θα τρέχω να ψηφίσω πουρνό – πουρνό για να προλάβω να είμαι το βράδυ στο
σπιτάκι μου, απ’ όπου σαφώς προτιμώ να παρακολουθώ τη λυπητερή. Αξιοπρεπώς.
Έτσι έχω σκοπό να ζήσω αυτές τις εκλογές, χωρίς βεγκέρες σε συγγενικά σπίτια
και άνευ καβγάδων στην κεντρική πλατεία της ιδιαίτερης πατρίδας μου. Με τα
χρόνια εξέλιπαν άλλωστε οι λόγοι που μας ανάγκαζαν κάποτε να αντιμετωπίζουμε
κάθε εκλογική αναμέτρηση σαν ζήτημα ζωής ή θανάτου. Ό-λοι θα ζή-σουμε, ό-λοι
θα ζή-σουμε. Το λέει και το τραγούδι.

Με τέτοιας λογής «ευρωπαϊκό» αέρα έσπρωξα τη γυάλινη πόρτα του Κέντρου
Εξυπηρετήσεως Πολιτών και κάθησα στην καρέκλα που μου προσέφεραν. Για να μη
βρεθώ προ εκπλήξεως είχα κουβαλήσει μαζί μου ό,τι επίσημο έγγραφο είχα και δεν
είχα, προκειμένου να πιστοποιηθεί ότι ήμουν εγώ και όχι άλλη. Όταν η νεαρή
πίσω από το κομπιούτερ έσπρωξε ευγενικά προς το μέρος μου όλη τη χαρτούρα
κρατώντας μόνον την αστυνομική μου ταυτότητα, ένιωσα σαν κάτι γριές μπροστά
στο γκισέ της τράπεζας…

Ελάχιστα λεπτά αργότερα, η ωραία κομπιουτερού μού έδωσε να υπογράψω ένα χαρτί
και με προσγείωσε ως εξής: Θα περιμένετε να σας ειδοποιήσουν από το υπουργείο
Εσωτερικών… Ελπίζω να μην το λησμονήσουν, συμπλήρωσα με περισσή αγένεια. Και
εγώ το ελπίζω, μου είπε η κοπέλα.