ΣE ΠPΩTO ENIKO Λύκε, λύκε, είσ’ εδώ;

Κλείνεις την πόρτα του σπιτιού και ξέρεις πως το παιδί σου είναι στο διπλανό
δωμάτιο. Ήσυχο, μπροστά στον υπολογιστή του, κάνει βόλτες στο Παγκόσμιο Χωριό.
Ήσυχος και συ πως από τη στιγμή που κλείδωσες τίποτα αυτό το βράδυ δεν μπορεί
να πειράξει το μωρό σου. Απολαμβάνεις την ησυχία που σου προσφέρει η
ενασχόληση του παιδιού με το κομπιούτερ έπειτα από μία ημέρα πανικού και
τρεχάλας. Εξάλλου, πολύ λιγότερα ξέρεις εσύ για τους υπολογιστές απ’ όσα
εκείνο, που «τους παίζει στα δάχτυλα».

Κι όμως, ακριβώς τη στιγμή που νιώθεις πολύ σίγουρος ότι είναι ασφαλές – στο
διπλανό δωμάτιο, στο σπίτι-άσυλο -, εκείνη τη στιγμή αποδεικνύεται απολύτως
απροστάτευτο. Εκτεθειμένο στο άρρωστο παιχνίδι που στήνουν τύποι όπως ο
καθηγητής των Γερμανικών από τα Γιαννιτσά. Και ενώ το παιδί κακοποιείται
ακριβώς δίπλα σου, εσύ δεν το υποψιάζεσαι καν.

Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να σου πει τι συνέβη. Το χειρότερο: δεν ρωτάς καν
εσύ, αφού, είπαμε, για το Ίντερνετ κάτι λίγα ξέρεις. Και βέβαια δεν ρωτάς αφού
εσύ είχες ανάγκη από ησυχία, από τάξη στο σπίτι και όχι παιχνίδια
αριστερά-δεξιά και όλα αυτά τα είχες εξασφαλίσει. Άλλωστε, τι να κάνεις;
Μπορείς να τραβήξεις την πρίζα και να αποκόψεις το παιδί από την εποχή του;
Προφανώς όχι. Μπορείς απλώς να εύχεσαι πως δεν θα συμβεί στο δικό σου παιδί να
γίνει αντικείμενο στο άρρωστο εμπόριο;

Δεν ξέρω, δεν έχω καμιά λύση στο τσεπάκι. Εύχομαι πράγματι να μη συμβεί στα
δικά μου παιδιά. Αλλά πιο πολύ φοβάμαι μήπως εγώ αφήσω περιθώρια να μείνουν
απροστάτευτα ακόμη και μέσα στο σπίτι, μήπως εγώ τα αποτρέψω από το να μου
μιλούν και να με εμπιστεύονται, μήπως τελικά βρεθώ «απλώς αλλού».