ΣE ΠPΩTO ENIKO Kεντρομόλες δυνάμεις

Έβλεπα χθες στα λιγοστά διεθνή των δελτίων την πρώτη ενθρόνιση στην ιστορία
της Αγγλικανικής Εκκλησίας δεδηλωμένου γκέι επισκόπου. Δεν στέκομαι στις
σφοδρές αντιρρήσεις μερίδος του ποιμνίου, ούτε βέβαια στο, εξαιτίας του
γεγονότος, επαπειλούμενο Σχίσμα. Σιγά… Σχίσματα έχουμε κι εμείς και μάλιστα
πολύ καλύτερα. Με συγκίνησε ωστόσο η εναρκτήρια ομιλία του νεοεκλεγέντος. Ήταν
– πώς να το πω – σαν μια ξαφνική βροχούλα πολιτισμού, ιδίως εκεί που
αναφέρθηκε στους χιλιάδες ανθρώπους σαν κι αυτόν, που αναγκάζονται να ζουν στο
περιθώριο της ζωής.

Διαισθάνομαι το πείσμα του και το ζηλεύω. Ζηλεύω κάθε άνθρωπο που βρίσκει
εντός του κίνητρα για να μην μπει στην άκρη, να μη γίνει «μειονότητα». Κάπως
έτσι αισθάνθηκα και με την περίφημη υπόθεση «Οδυσσέα Τσενάι» και ας μη με
άφηναν τότε να συγκεντρωθώ οι φωνασκούντες και διαμαρτυρόμενοι. Τώρα που
κόπασε ο σαματάς, μπορώ να το πω: με εντυπωσίασε το πείσμα αυτού του παιδιού,
θαύμασα την επιθυμία του να ενσωματωθεί και να διεκδικήσει. Στη θέση του, πολύ
φοβάμαι ότι δεν θα κουνούσα ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι.

Το ξέρουμε δα καλά ότι η «καρέκλα» της πλήρους ενσωμάτωσης δεν είναι και τόσο
ανατομική. Δεν χρειάζεται να είσαι γκέι επίσκοπος ή Αλβανός αριστούχος για να
αισθανθείς πάνω της κάπως άβολα, ν’ αρχίσουν οι πνευματικές θρομβώσεις, οι
ψυχικές κράμπες και οι συνειδησιακές αρρυθμίες, ε και; Δεν βλέπω κανέναν να
κουνιέται από τη θέση του. Απεναντίας. Αυτό το ανάκλιντρο δεν το
εγκαταλείπουμε με τίποτα και ας πρόκειται στην πραγματικότητα για το κρεβατάκι
του Προκρούστη.