ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο μελαγχολικό χαμόγελο του Πέτρου

Ο Πέτρος είναι ένα πανέξυπνο, γλυκύτατο και ευγενέστατο παιδί, 25 χρόνων
σήμερα. Σπούδασε Νομικά, αποφοίτησε με άριστα και εργάζεται σε μεγάλη
πολυεθνική εταιρεία. Είναι και πρωταθλητής στο κολύμπι και εκπροσωπεί τη χώρα
του συχνά σε διεθνείς αγώνες. Γνωρίζω πολλά χρόνια τον Πέτρο, σχεδόν από τότε
που γεννήθηκε. Και τον αγαπώ πολύ, όπως και όλη την υπέροχη οικογένειά του.
Έναν κόμπο, όμως, νιώθω να μου πνίγει τον λαιμό, κάθε φορά που βλέπω το
μελαγχολικό χαμόγελο αυτού του παιδιού. Και το έχει πάντα. Ο Πέτρος γεννήθηκε
χωρίς χέρι μετά τον καρπό. Και αισθάνεται γερασμένος από την πρώτη κιόλας
εικοσαετία της ζωής του, στον αγώνα του να μην απομονωθεί, να μπορέσει να
ενταχθεί ισότιμα σε μια παραγωγική κοινωνία, να ζήσει φυσιολογικά. Και ευτυχώς
που είχε εύπορους και μορφωμένους γονείς, που τον συμβούλευσαν, τον έτρεξαν
στο εξωτερικό, τον στήριξαν σε κάθε του προσπάθεια.

Ξεκίνησε πέρυσι τον Δεκέμβριο στις Βρυξέλλες και τελειώνει σε λίγες ημέρες με
απολογισμό στη Ρώμη το Ευρωπαϊκό Έτος για τα άτομα με ειδικές ανάγκες . Τι
άραγε θα πούμε εμείς; Πόσο μας άγγιξε αυτή η ιστορία; Έχω την αίσθηση ότι
τουλάχιστον «ξυπνήσαμε».

«Μαύρη Βίβλος», «H βίβλος της ντροπής», έγραφε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας
για την έκθεση με τις (ελάχιστες) διευκολύνσεις που παρέχουν οι δημόσιες
υπηρεσίες στα άτομα με αναπηρίες . Θυμάμαι τα εντυπωσιακά ποσοστά του 9,9%
μόνο των υπηρεσιών που έχουν τις ειδικές τουαλέτες και του 1,9% μόνο των
υπηρεσιών που έχουν τους διαδρόμους για τη μετακίνηση των τυφλών.

Ακόμα όμως και εκεί όπου υπάρχει πια κρατική πρόβλεψη, εμείς ελαφρά τη καρδία
μού φαίνεται ότι την… καταργούμε. Βλέπω τις ράμπες στα καινούργια πεζοδρόμια
του κέντρου (όπως στην Κολοκοτρώνη), που τις καλύπτουν παρκαρισμένα
αυτοκίνητα. Διαπιστώνω ότι τις ειδικές τουαλέτες στο αεροδρόμιο τις
χρησιμοποιούν αθρόα άλλοι υγιείς, για να μην περιμένουν λίγο στην ουρά. Και
ακούω παιδιά και εφήβους να μιλούν για τους ανθρώπους με αναπηρίες με
περιφρονητικά ή περιγελαστικά επίθετα – και αυτό σημαίνει ότι εμείς οι γονείς
δεν τα ευαισθητοποιήσαμε. Και μετά κοπτόμεθα για άλλους ρατσισμούς….