«Aνυπεράσπιστοι στην αυθαιρεσία»

Στην αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης των αδελφών Ξηρού κ. Αγιοστρατίτη
αναφέρεται με επιστολή του στα «NEA» ο συγγραφέας του βιβλίου «Κόκκινοι Φίλοι
μου» κ. Θανάσης Σκρούμπελος.

Θανάσης Σκρούμπελος: Όποτε καταπατήθηκαν οι νόμοι από τους φύλακές τους, η ιστορία διδάσκει ότι άνοιξαν διάπλατα την πόρτα στην εκτροπή από τη Δημοκρατία

Ο κ. Σκρούμπελος αναφέρεται και στους κατηγορουμένους για συμμετοχή στον ΕΛΑ,
σημειώνοντας πως «η σύλληψή τους έγινε χωρίς επαρκή στοιχεία και η φυλάκισή
τους κρατάει ήδη οκτώ μήνες σε άθλιες συνθήκες, χωρίς πειστικές δικονομικά
αιτιολογήσεις». Ολόκληρη η επιστολή του κ. Σκρούμπελου έχει ως εξής:

Ο Πελέττος ήταν από τους πρώτους αναρχικούς των δυτικών συνοικιών. Τον είχαν
διαγράψει οι αρχειομαρξιστές, γιατί σε μια συνεδρίαση της οργάνωσης στο
τσαγκαράδικο του Μανιού στην πλατεία Ψυρή, ο Πελέττος τους δήλωσε ότι στον
μόνο νόμο που θα υπακούει μέχρι να περάσουνε στον Σοσιαλισμό θα είναι αυτός
των σωθικών του. Δηλαδή όταν θα πεινάει, θα μπαίνει στο πρώτο μαγειρείο που θα
βρίσκει μπρος του, κυρίως στο μαγειρείο του Κατσαρόλα που είναι στη σκάλα του
Σταθμού Λαρίσης και θα τρώει. Φυσικά δεν θα πληρώνει, διότι θεωρεί το δικαίωμα
στην τεμπελιά αναφαίρετο και θα δουλεύει μόνο από κέφι και όταν του γουστάρει
και δεν το ‘χει σκοπό του να πιάσει ποτέ χρήματα στα χέρια του γιατί το χρήμα
διαφθείρει.

Επίσης, όταν θα νυστάζει θα μπαίνει σε όποιο σπίτι θα βρίσκει στον δρόμο του
και θα κοιμάται. Ακόμη τους πρότεινε να βγάλουν κάλεσμα προς τους εργάτες να
παρατήσουν τις δουλειές τους και να βγουν έξω στον δρόμο να χαρούν τη μέρα και
αντί να τους κλέβει την ώρα το αφεντικό να πηγαίνουν βόλτα στα περιβόλια της
Κολοκυνθούς. Και αυτός ο αναρχικός παραλογισμός του μεταφέρθηκε και σε
ολόκληρη τη γειτονιά και χώρισε σε μικρά κομμάτια τους ανθρώπους της, γιατί οι
άντρες ψάχναν να τον δείρουν που έμπαινε βράδυ απρόσκλητος στα σπίτια τους να
κοιμηθεί και οι γιοι του μάγειρα να τον κοπανήσουν που είχε ταράξει τον πατέρα
τους στο φέσι και ο τραμβαγέρης να του τα ψάλει που τον υποχρέωνε να σταματά
όχι στην προκαθορισμένη στάση, αλλά όπου του κάπνιζε. Ο Πελέττος όμως ήταν
θηριώδης, ασυνήθιστα ψηλός για την εποχή του κι έτσι είχε τελικά επιβάλει τον
κώδικα Πελέττου όπως τον έλεγε ο ίδιος. Δηλαδή να ζει και να πράττει σύμφωνα
με την βουλιμία του. Τελικά η γειτονιά αποδέχτηκε έστω και σε βάρος της, τις
βουλιμικές του τρέλες που τις είχε κάνει ιδεολογία, αλλά όχι και ο Γεράσιμος ο
Κεφαλλονίτης μανάβης που ο Πελέττος του είχε αφανίσει τα πεπόνια.

Ο Γεράσιμος τού την έστησε ένα βράδυ και τον κοπάνησε τόσο που ο Πελέττος δεν
ξαναφάνηκε από τότε στη γειτονιά. Ο κώδικάς του όμως έμεινε και λέγαν γι’
αυτόν μερικοί από τους παλιούς που τον θυμούνταν. Εγώ τον θυμήθηκα πρόσφατα
διαβάζοντας στον ημερήσιο Τύπο την αγόρευση υπεράσπισης του κυρίου
Αγιοστρατίτη. Λέει ο ικανότατος Δικηγόρος «… η περίπτωση του Σάββα Ξηρού –
ως προς την «νοσηλεία» στον Ευαγγελισμό – αποτελεί κλασική περίπτωση,
χαρακτηριστική περίπτωση εξουσιαστικής αθλιότητας, κρατικής αθλιότητας…» και
φυσικά αναφέρεται στη συγχορήγηση φαρμάκων (Φεντανίλ, Ντορμικούμ, Πεντοθάλ)
που ο συνδυασμός τους μετέτρεψε έναν άντρα σε πεντάχρονο παιδί, έρμαιο στη
βουλιμική διάθεση της ανάκρισης. Ανάκριση που έγινε παράνομα χωρίς ακόμη να
έχει συλληφθεί. (Εδώ βεβαίως προκύπτει και το ερώτημα ποιοι ήταν αυτοί που
χορήγησαν τα φάρμακα). Είπε ακόμη και πιο βαριά πράγματα που στοιχειοθέτησαν
ακόμη περισσότερο τις υποψίες μου ότι πράγματι η βουλιμία ορισμένων λειτουργών
και φυλάκων του νόμου τούς οδήγησε στην καταπάτησή του για να «βγάλουν λαγό».
Λειτούργησαν δηλαδή αυτοί οι λειτουργοί όχι με βάση τον όρκο που έχουν δώσει
της φύλαξης και τήρησης των νόμων, αλλά με βάση των κώδικα του Πελέττου, όπου
η βουλιμία είναι ισχυρότερη των θεσμών της Δημοκρατικής Πολιτείας.
Υποβαθμίζοντας έτσι τη Δημοκρατία μας, δείχνοντάς την ως αδύναμη να
υπερασπιστεί τον εαυτό της μέσα από τους νόμους που έχει η ίδια θεσπίσει.

Καταπατήσεις και παραβιάσεις των θεσπισμένων νόμων για τη σύλληψη και κράτηση
καταγγέλλουν και οι δικηγόροι του παλιού φίλου και συντρόφου του
αντιδικτατορικού αγώνα K. Αγαπίου. Οι ίδιες παραβιάσεις και καταπατήσεις
ισχύουν και για τους συγκατηγορούμενούς τους Ειρ. Αθανασάκη και Αγγ. Κανά. H
σύλληψή τους έγινε χωρίς επαρκή στοιχεία και η φυλάκισή τους κρατάει ήδη οκτώ
μήνες σε άθλιες συνθήκες, χωρίς πειστικές δικονομικά αιτιολογήσεις. Και εδώ
λοιπόν η βουλιμική διάθεση της δίωξης και της ανάκρισης ακολουθεί τον κώδικα
του Πελέττου και όχι τους κανόνες της Δημοκρατικής Δικαιοσύνης. Και εγώ ο
απλός πολίτης ερωτώ. Εντάξει ο Πελέττος και ο κάθε Πελέττος αντιμετωπίζεται,
ένας παραμυθιασμένος φουκαράς ήταν που με ένα χέρι ξύλο που του έδωσε ο
Κεφαλλονίτης μανάβης ήρθε στα ίσα του. Τον υπηρέτη του Δημοσίου όμως, τον
φύλακα των νόμων που έχει την προστασία της υπερδύναμης – σε σχέση με μένα τον
απλό πολίτη – που λέγεται κράτος, όταν λειτουργεί με βάση όχι τους νόμους αλλά
τη βουλιμική του διάθεση πώς τον αντιμετωπίζεις; Θα βρει τον δικαστή μπροστά
του αυτός; Και η Πολιτεία τι κάνει, θα αφήσει στο απυρόβλητο αυτόν τον
λειτουργό επειδή τής έκανε τη «βρώμικη» δουλειά; Αλίμονό μας τότε, σε όλους
τους πολίτες που έτσι αισθανόμαστε ανυπεράσπιστοι μπροστά στην αυθαιρεσία του
κάθε βουλιμικού υπηρέτη του Δημοσίου και αλίμονο στην Πολιτεία που έχει ανάγκη
τη «βρώμικη» δουλειά και τον κώδικα Πελέττου για να υπερασπίσει τη Δημοκρατία
μας. Όποτε καταπατήθηκαν οι νόμοι από τους φύλακές τους, η ιστορία διδάσκει
ότι αυτές οι παραβάσεις άνοιξαν διάπλατη την πόρτα στην εκτροπή από τη
Δημοκρατία και τις όποιες αυθαιρεσίες των βουλιμικών λειτουργών της, τις
βρήκαν μπρος τους ακόμη και οι ίδιοι που αυθαιρέτησαν. Φοβάμαι (τις
Μπουστιές).

ΔΙΚΗ 17N

«Τον “υπαρχηγό” δεν τον ήξερε κανένας…»

Τις θέσεις και τα νομικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν – κατά την άποψη της
υπεράσπισης – την αθωότητα του Νίκου Παπαναστασίου ανέπτυξε κατά τη διάρκεια
της χθεσινής αγόρευσής του ο συνήγορός του κ. Παναγιώτης Ρουμελιώτης. «Ο N.
Παπαναστασίου περιμένει να τον κρίνετε με τους κανόνες της ποινικής
δικονομίας. Πολλές φορές χαρακτηρίστηκε ως “υπαρχηγός” της 17N. Θεωρείται
ιδρυτικό μέλος της, που παρέμεινε στην οργάνωση μέχρι τη σύλληψή του, παρόλα
αυτά κανένας δεν τον γνώριζε. Επίσης, κανένας από τους 400 μάρτυρες δεν τον
αναγνώρισε. Ο μόνος που έχει αναφερθεί στο όνομά του είναι ο ξάδελφός του
Ανέστης Παπαναστασίου», τόνισε ο υπερασπιστής του κατηγορουμένου.

Ο κ. Π. Ρουμελιώτης κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του χαρακτήρισε λανθασμένη
την απόφαση του δικαστηρίου που… αφαίρεσε τον πολιτικό χαρακτήρα των
εγκληματικών πράξεων που αποδίδονται στους κατηγορουμένους, επισημαίνοντας ότι
τέτοιου είδους κρίσεις αποτελούν νομικό πισωγύρισμα. Ακολούθησε η αγόρευση της
κ. Μαρίνας Δαλιάνη, η οποία εκπροσωπεί τον Σωτήρη Κονδύλη.