20 ΕPΩTHΣEIΣ MIMH NTENIΣH

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Πάνω από είκοσι χρόνια στο θέατρο, θιασάρχης από το 1987, με εντυπωσιακές
παραγωγές στο ενεργητικό της, η Μιμή Ντενίση, πάντα τολμηρή, φέτος ανέβασε το
«Βίκτωρ – Βικτώρια», όπου για πρώτη φορά ανέλαβε και τα ηνία της σκηνοθεσίας
μαζί με την ειδικευμένη στο μιούζικαλ Αγγλίδα Τζίλιαν Γκρέγκορι. Αν και με
«αμφισβητήσεις» από τον χώρο της, η Μιμή Ντενίση έχει καταφέρει να αναδειχτεί
σε ένα από τα πρώτα νούμερα του ελληνικού «σόου μπίζνες», να διατηρείται σε
διαρκή επικαιρότητα και να δημιουργήσει ένα μεγάλο κοινό που την ακολουθεί και
τη στηρίζει.

Γιατί το «Βίκτωρ – Βικτώρια»;

Γιατί δεν είναι ένα απλοϊκό, κενό musical. Είναι έξυπνο, αστείο, σημερινό,
«σοφό» για τις σχέσεις του σήμερα, με υπέροχη μουσική και γιατί ο ρόλος έχει
παιχτεί από μένα και στη ζωή!

Το μιούζικαλ είναι λίγο σαν τα… μεταξωτά βρακιά. Διαθέτετε ό,τι
απαιτείται;

Όλα τα είδη θεάτρου χρειάζονται ταλέντο. Το musical χρειάζεται παραπάνω. Γι’
αυτό και είναι δύσκολο να πάρεις δικαιώματα στα top musicals. Πρέπει να σε
εγκρίνουν οι experts του είδους διεθνώς.

Για πρώτη φορά επιχειρείτε σκηνοθεσία. Ποιος ο λόγος;

Κάποιος που γράφει – διασκευάζει κείμενα και παίζει, ξέρει τον λόγο καλύτερα
απ’ τον καθένα. Ο συνδυασμός μας με την Gιllian, που ξέρει την κίνηση
καταπληκτικά αλλά όχι τη γλώσσα, νομίζω στέκει.

Και μεταφράστρια… Μήπως είστε συγκεντρωτική;

Ναι. Όταν τα πράγματα δεν έχουν το επίπεδο που θέλω.

Ρεπερτόριο πρώτα (με τον Γιάννη Φέρτη), μπουλβάρ μετά, ιστορικά δράματα
κατόπιν και τώρα μιούζικαλ. Κάτι μου θυμίζει αυτό, κάτι μου θυμίζει… Μήπως
Αλίκη Βουγιουκλάκη;

Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσά μας. H Αλίκη έκανε ένα ρεπερτόριο με μικρές
εναλλαγές. Εγώ επιλέγω έργα ή ρόλους πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.

Γιατί η «αποχή» από την τηλεόραση;

Δεν έχω χρόνο κάνοντας τόσο πολύ θέατρο. Αν επιθυμήσω να κάνω κάτι απ’ αυτά
που μου προτείνουν δεν θα παίξω στο θέατρο.

Νυν υπέρ πάντων το «προμόσιον»;

Το «προμόσιον» χωρίς «προϊόν» είναι μπούμερανγκ. Υπέρ πάντων έργο – καλό
κείμενο, καλή παράσταση, αισθητική. Τότε το «προμόσιον» βοηθάει.

Μια αμφισβήτηση σέρνεται στον χώρο σας για τις υποκριτικές σας ικανότητες.
Σας πικραίνει αυτό;

«Το σανίδι σε ξερνάει αν δεν έχεις ταλέντο», λέμε στο θέατρο. Είκοσι χρόνια
είμαι στη σκηνή χωρίς σκαμπανεβάσματα. Γιατί να ‘μαι πικραμένη; Άλλωστε, αυτοί
που με αμφισβητούν είναι ελάχιστοι.

H ευγένεια υποχρεώνει. Είστε εκ φύσεως ευγενική ή για λόγους
«διπλωματικούς»;

Είμαι ευγενική από φύση και από πεποίθηση. Διπλωμάτισσα δεν είμαι, γιατί δεν
έχω λόγους να πιέζομαι. Προτιμώ πάντως την ευθύτητα απ’ τις ίντριγκες ή τα
παρακάλια.

Στο σπίτι, στη ζωή και «Βίκτωρ» και «Βικτώρια». Δεν σας έχει κουράσει να
προχωράτε χωρίς έναν άντρα πλάι σας;

Φυσικά! Αλλά θέλω έναν άντρα να συμπορεύεται. Αν δεν σε προλαβαίνει ή σε
προσπερνάει ο άλλος, δύσκολο. Σύντροφο θέλουμε, όχι ανταγωνιστή.

Τον δεύτερο γάμο δεν τον έχετε σκεφτεί;

Ναι!

Στο παιδί, τη Μαριτίνα, δεν λείπει ένας πατέρας;

Για την ώρα είναι πολύ μωρό και πολύ σοφό μαζί. «Μαμά, αν βρεις έναν πολύ καλό
μπαμπά τον θέλω, αλλιώς θέλω μόνο εσένα», μου λέει.

Γιάννης Φέρτης;

Καλός, σοβαρός, με ήθος, συντηρητικός, θα ‘πρεπε να ‘χει περισσότερη τόλμη
γιατί έχει πολύ ταλέντο και προσόντα. Του οφείλω την αρχή της καριέρας μου και
τις αρχές που απέκτησα για το θέατρο.

Αντώνης Τρίτσης;

Οραματιστής, μπροστά απ’ την εποχή του, αλτρουιστής, τολμηρός πάνω απ’ το
μέτρο. Του οφείλω την τόλμη που απέκτησα προς το περιβάλλον.

Σε τι πιστεύετε;

Στον Θεό, στην ψυχή, στο μυαλό, στην καλοσύνη, στην αγάπη, στην προσφορά, στην
ευγνωμοσύνη, στη θετική στάση στη ζωή.

Φλερτάρατε ποτέ με την ιδέα της πολιτικής;

Όχι. Πολιτικές είναι όλες οι πράξεις μας. Αγαπώ αυτό που κάνω και δεν το κάνω
για το αποτέλεσμά του – φήμη κ.λπ. – αλλά για την ουσία του.

Τι ελπίζετε;

Να συνειδητοποιήσουν οι κοινωνίες διεθνώς πως οι ιδέες είναι σημαντικότερες
απ’ τη διαχείριση.

Τι φοβάστε;

Ένα μέλλον στεγνό, τεχνοκρατικό, με ελάχιστες διεξόδους για την ψυχή των
ανθρώπων.

Είστε λεύτερη;

Δεν φαίνεται;

Είστε ειλικρινής όταν απαντάτε στις ερωτήσεις των συνεντεύξεων;

Απόλυτα. Κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει όταν παραδέχεσαι μόνος σου το καλό ή
το κακό που ‘χεις κάνει.