Θυμήθηκαν το Bιετνάμ

Μια νέα στρατηγική προσπαθούν να χαράξουν οι Αμερικανοί στο Ιράκ ύστερα από
τη «ματωμένη Δευτέρα» των καμικάζι. Αντιμετωπίζουν όμως δύο προβλήματα. Το
πρώτο είναι πρακτικό: ποιοι ευθύνονται για τις τρομοκρατικές επιθέσεις; Το
δεύτερο είναι ψυχολογικό: μήπως βρίσκονται μπροστά σε ένα νέο Βιετνάμ;

Τζορτζ Μπους: «Οι τρομοκράτες θέλουν να μας δουν να εγκαταλείπουμε τη χώρα, όμως δεν θα φύγουμε»

Οι επιθέσεις με παγιδευμένα αυτοκίνητα, που σημειώθηκαν την πρώτη ημέρα του
Ραμαζανίου, θύμισαν σε πολλούς Αμερικανούς εντός και εκτός του στρατεύματος
την Επίθεση του Τετ, στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, που σηματοδότησε
την έναρξη του σεληνιακού ημερολογίου. «Όπως και το 1968 στο Βιετνάμ,
χρησιμοποιείται μια θρησκευτική γιορτή για να αποδειχθεί πόσο δυνατά είναι τα
κακά παιδιά», λέει ο απόστρατος πτέραρχος Σαμ Γκάρντινερ, ο οποίος έχει
διδάξει στο Εθνικό Κολέγιο Πολέμου. «Μου φαίνεται ότι είναι η πρώτη φορά που
βλέπουμε τα κακά παιδιά να έχουν μια στρατηγική».

Ο παραλληλισμός

Μια λέξη που ήταν έως τώρα ταμπού, το Βιετνάμ, έχει παρεισφρήσει εδώ και
μερικές ημέρες στην πολιτική συζήτηση που γίνεται στην Αμερική. «Είναι η πρώτη
φορά που βλέπω έναν παραλληλισμό με το Βιετνάμ», λέει στο περιοδικό
Νιούζουικ ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζον ΜακΚέιν, αντίπαλος του
Μπους στις προκριματικές εκλογές του 2000, που έμεινε πέντε χρόνια ως
αιχμάλωτος πολέμου στις βιετναμικές φυλακές. Αλλά και στη συζήτηση που
διεξήχθη την περασμένη Κυριακή ανάμεσα στους εννέα υποψηφίους του Δημοκρατικού
Κόμματος, έκανε τον ίδιο παραλληλισμό ένας άλλος ήρωας του Βιετνάμ, ο
γερουσιαστής της Μασαχουσέτης Τζον Κέρι.

Το κατά πόσον οι προχθεσινές επιθέσεις θα έχουν την ίδια ψυχολογική επίδραση
με την επίθεση του Τετ απομένει να φανεί. Το βέβαιο είναι ότι ο αμερικανικός
στρατός θα πρέπει στο εξής να χρησιμοποιήσει ένα όπλο που, όπως σημειώνει η
Ουάσινγκτον Ποστ, δεν ήταν ποτέ το δυνατό του σημείο: την
αντικατασκοπία. Μέχρι τώρα, οι στρατιωτικοί διοικητές χρησιμοποιούσαν
πληροφορίες που τους έδιναν Ιρακινοί για να οργανώνουν επιθέσεις εναντίον
πιστών του Σαντάμ Χουσεΐν, οι οποίοι ζούσαν ανάμεσά τους. Εάν επιβεβαιωθεί ότι
για τις τελευταίες πολύνεκρες επιθέσεις ευθύνονται ξένοι τρομοκράτες, θα
πρέπει να οικοδομηθούν νέα δίκτυα αντικατασκοπίας.

«Δεν διαθέτουμε ανώτερους αξιωματικούς που να καταλαβαίνουν πραγματικά με
ποιον έχουν να κάνουν», ομολογεί ο απόστρατος στρατηγός Πάτρικ Λανγκ, πρώην
επικεφαλής μεσανατολικών υποθέσεων στην Υπηρεσία Αμυντικής Αντικατασκοπίας. «H
άγνοιά τους αφήνει κενά στις διευθετήσεις ασφαλείας, μέσα από τα οποία μπορεί
κανείς κυριολεκτικά να οδηγήσει φορτηγά»…

Μεγάλη πρόκληση

Άλλοι στρατιωτικοί, πάλι, θεωρούν ότι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι
Αμερικανοί στο Ιράκ είναι πολύ μεγαλύτερη από τα δίκτυα αντικατασκοπίας και
τις τακτικές για την αποτροπή των τρομοκρατικών επιθέσεων. «Όπως έχει
επισημανθεί πολλές φορές, οι αμερικανικές δυνάμεις κέρδισαν πολλές μάχες στο
Βιετνάμ, αλλά έχασαν τον πόλεμο», λέει ο απόστρατος αντιστράτηγος των
πεζοναυτών Πολ Βαν Ρίπερ, ο οποίος πολέμησε στον Κόλπο. «Το πραγματικό ερώτημα
σήμερα είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να καταστρώσει μια συνολική στρατηγική στο
Ιράκ. Και αν μπορεί – κάτι για το οποίο αμφιβάλλω – έχει ο στρατός ένα σχέδιο
για την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής; Μεγάλη έμφαση δίνεται στις τακτικές
και όχι στα στρατηγικά και επιχειρησιακά σχέδια».