[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Δεν είμαι εγώ ρατσιστής. Αυτοί είναι ξένοι…». Το παραλλαγμένο
καλαμπούρι, που κυκλοφόρησε για τους μαύρους, θα ήταν και σήμερα γουστόζικο αν
δεν απηχούσε τις απόψεις όλο και περισσότερων κοινωνικών ομάδων. Για όσους
θεωρούν υπερβολική αυτή τη διαπίστωση, υπομονή. Θα δούμε και τα χειρότερα. Ο
Άλλος δεν είναι πλέον όποιος διαφέρει μόνο στο χρώμα της επιδερμίδας και της
εθνικότητας. Είναι και όποιος, από κακή του τύχη, ξεφεύγει από το σχήμα του
«κανονικού» που σχεδιάζει και συντηρεί μια κοινωνία πλεγματική, κλειστών
οριζόντων.

– «TA NEA», 17 Οκτωβρίου: Επιχειρήσεις κλείνουν τις πόρτες σε πρώην χρήστες
ναρκωτικών, παρότι η ικανοποίηση από την επίδοση και τη συμπεριφορά όσων
χρησιμοποιήθηκαν φθάνει το 80%!

– Ανοικτίρμονες «κανονικοί», με τις ευλογίες ψοφοδεών αρχόντων και την
εκκωφαντική σιωπή της Εκκλησίας, καταλαμβάνουν κτίρια που θα έσωζαν χιλιάδες
«παιδιά της μεθαδόνης».

– Τους αλλοδαπούς αριστούχους σημαιοφόρους σε λίγο θα τους λιθοβολούν
νταβραντισμένοι Ελληναράδες.

– H ΓΣΕΕ ερευνά και ανακοινώνει ότι οι αλλοδαποί, καθ’ ότι ανειδίκευτοι, δεν
καταλαμβάνουν θέσεις Ελλήνων εργαζομένων. «Διώξτε τους ξένους που μας τρώνε
τις δουλειές», υλακτούν κάποιοι φαιοχίτωνες και δυστυχώς όχι μόνον αυτοί.

Διαβάστε μια μικρή ιστορία που συνέβη πρόσφατα σε κοντινό νησί: Ένας Έλληνας
λωποδύτης κατέβαινε στο λιμάνι και όταν μάθαινε ότι κατέφθασαν καινούργιοι
αλλοδαποί εργάτες, «χτυπούσε» το ίδιο βράδυ εκκλησιές, απ’ όπου ξάφριζε
πολύτιμες εικόνες και σπίτια ευκατάστατων Αθηναίων. Τα αντανακλαστικά των
ντόπιων (οι περισσότεροι ήταν βεβαίως (!) πρώην οικονομικοί μετανάστες στις
ΗΠΑ) λειτούργησαν άψογα: ήλθαν κι άλλοι ξένοι και μας κλέβουν. Πογκρόμ,
λοιπόν. H ιστορία, προς θλίψη πολλών, πήρε τέλος, ο «κανονικός» διαρρήκτης
αποκαλύφθηκε, όταν κάποιος νοήμων αστυνομικός σκέφθηκε πως είναι αδύνατον ένας
αλλοδαπός που φθάνει για πρώτη φορά σ’ έναν τόπο να μάθει αυθημερόν τα
κατατόπια και να στήσει την επιχείρηση.

Τις κριτικές ικανότητες του ανθρώπου τις απελευθερώνει μόνο η ανοιχτή
κοινωνία, έλεγε πριν από πενήντα τόσα χρόνια ο Καρλ Πόππερ. Μήπως εδώ, σήμερα,
αρχίζουμε να κατεβάζουμε τα ρολά;