Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Έλγιν. To 1799 o Thomas Bruce (κόμης του Έλγιν)
διορίστηκε πρεσβευτής της Βρετανίας στην Υψηλή Πύλη. Το 1801 άρχισε το
ξήλωμα του Παρθενώνα. Για την επιχείρηση χρησιμοποιήθηκε 300μελές
συνεργείο(!) και δαπανήθηκαν συνολικά 60.000 λίρες Αγγλίας, οι 21.000 για
δωροδοκίες. Το 1816 τα γλυπτά πουλήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο έναντι
30.000 λιρών. (Περισσότερα στο www.ancientgr.com)

Η Γιάλτα του Θεού!

Πριν από λίγα χρόνια ο Πατριάρχης ευλόγησε προσφυγή στο Συμβούλιο της
Επικρατείας ζητώντας επτά μικρές κοινότητες της Άρτας να «υπαχθούν
εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Πρεβέζης». (H Πρέβεζα περιλαμβάνεται στις Νέες
Χώρες, η Άρτα όχι). Ήταν η αφορμή…

H Εκκλησία έχει εκ παραδόσεως μια κακή συνήθεια: ουδέποτε ρωτά το ποίμνιό της
για θρησκευτικά, οικονομικά ή διοικητικά θέματα. Συνήθως τού τα ανακοινώνει –
ή απλά τα επιβάλλει. Όπως για παράδειγμα τώρα. Μοιράζουν τη θρησκευτική(και
όχι μόνο) συνείδηση ενός λαού όπως οι φεουδάρχες του Μεσαίωνα τα τσιφλίκια
τους. Αυτή η επιχειρούμενη εκκλησιαστική Γιάλτα θα ήταν ίσως και γραφική αν
δεν εμπλέκονταν κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες, ισχυροί επιχειρηματίες και
επικοινωνιακά λόμπι που μέσα σε μια 5ετία ξεπήδησαν στις αυλές της
Αρχιεπισκοπής και του Πατριαρχείου. Και επειδή οι θρησκευτικοί πόλεμοι ήταν οι
πιο άγριοι στην Ιστορία, ακριβώς διότι ξεσπούσαν πάνω στην κοινωνία, καλό
είναι να ξεκαθαρίζουμε κάθε φορά τα αίτιά τους για να αντιληφθούμε αν τελικά
αξίζει και τον κόπο… Όπως εν προκειμένω, όπου φαίνεται πως όλη η φασαρία
οφείλεται σε «δύο» υπερτροφικούς εγωισμούς!

«Δεν χωράνε δύο υπερωκεάνια σε μία μικρή λίμνη» συνηθίζουν να λένε στο
υπουργείο Εξωτερικών αναφερόμενοι στον Βαρθολομαίο και τον Χριστόδουλο.

H Ελλαδική Εκκλησία έχει κάνει μεγάλες προόδους τα τελευταία χρόνια. Όχι στην
ανέγερση ιδρυμάτων αλληλεγγύης, αλλά στη λειτουργία «ορατών τε και αοράτων»
γραφείων Τύπου. Ένα γραφείο στην Ιερά Σύνοδο, άλλο στην Αρχιεπισκοπή(πρώτη
φορά στα 170 χρόνια), και ένα ακόμη τύπου «πρωινού καφέ», με τη φιλική
συμμετοχή δημοσιογράφων και επικοινωνιολόγων. Ετοιμάζει τηλεοπτικό κανάλι,
έχει ραδιόφωνο και άνοιξε γραφείο και στις Βρυξέλλες, όχι πολύ κοντά πάντως με
το γραφείο που άνοιξε εκεί και το Πατριαρχείο!

Ο Αρχιεπίσκοπος ξέρει καλύτερα από τον καθένα την πολιτική δύναμη που μπορεί
να ασκήσει, ιδίως σε προεκλογική περίοδο. Τουλάχιστον τέσσερις βουλευτές στη
Θεσσαλονίκη εκλέγονται με «εκκλησιαστική υπόδειξη». Στη B’ Αθηνών, την
περιφέρεια με τις μεγάλες μητροπόλεις, πολλοί υποψήφιοι βουλευτές έχουν
γίνει… μυροβλήτες γυρνώντας από εκκλησία σε εκκλησία. Στον Πειραιά, στην
Αχαΐα, στη Φλώρινα και αλλού, η Εκκλησία είναι ζωντανή όχι στο πνευματικό,
αλλά στο πολιτικό παιχνίδι. Δίνει ψήφους και εισπράττει κονδύλια, αλλά κυρίως
το δικαίωμα τής πλήρους αδιαφάνειας στον τρόπο που θα (κακο)διαχειριστεί τα
οικονομικά της. Παράλληλα φροντίζει να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με
σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες (τα ονόματα των κ.κ. Κοντομηνά και Τσάκου
έχουν ακουστεί πολλές φορές, αν και όπως διαβεβαιώνεται διατηρούν – ιδίως ο
δεύτερος – καλές σχέσεις και με το Πατριαρχείο).

Ο Βαρθολομαίος, κι αυτός οπαδός του Κλαούζεβιτς, δεν έχει μείνει με σταυρωμένα
χέρια. Το Φανάρι εκσυγχρονίστηκε (όχι, η μοναδική βιβλιοθήκη της Χάλκης
παραμένει στα νύχια της υγρασίας). Ένας σημαντικός κύκλος «κοσμικών» στην Πόλη
συνοδεύει καθημερινά τον Πατριάρχη στον πρωινό του καφέ. Ανάμεσά τους
πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι. H επιρροή του Φαναρίου στην Ομογένεια έχει
τραυματιστεί επί των ημερών Βαρθολομαίου (μεγάλες αντιπαραθέσεις στις ΗΠΑ και
την Αυστραλία) έχει βρει όμως συμμάχους στην Ελλαδική Εκκλησία. Οι Ζακύνθου,
Ιωαννίνων, Καβάλας, Θηβών και Περιστερίου είναι πρόθυμοι να συμμαχήσουν ακόμη
και με τον «θου Κύριε» προκειμένου να «κοντύνουν» τον Αρχιεπίσκοπο. Ο
Βαρθολομαίος τα τελευταία χρόνια έχει διευρύνει σημαντικά και τον κύκλο των
επιχειρηματιών που εκτός από τις δωρεές θα τον βοηθήσουν και με την επιρροή
τους. Ξεχωρίζει ο κ. Θεόδωρος Αγγελόπουλος (στον οποίο πάντως πολλοί
προσβλέπουν ως μεσολαβητή για την εκτόνωση της κρίσης. Άλλωστε η σύζυγός του
στην αγωνία της να βρει εθελοντές για το 2004 έχει πλησιάσει τον Χριστόδουλο).

Στη Φυσική, μία δύναμη δεν δημιουργεί εξ ορισμού πρόβλημα, παρά μόνο η χρήση
της. Έτσι και στην περίπτωσή μας: αν ο Χριστόδουλος αποφασίσει να τα παίξει
όλα για όλα για τον τελικό γύρο τού «η Ορθοδοξία είμαι εγώ», τότε δεν θα είναι
τα μεγάλα προβλήματα και η πολιτική διαχείρισής τους που θα δώσουν νόημα και
αποτέλεσμα στις εκλογές, αλλά η προσωπική βεντέτα δύο ιεραρχών.

Info

Γιώργου Καραγιάννη «Οι σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους» εκδόσεις Ποντίκι