ZIΓKPIT ΣKAPΠEΛH-ΣΠEPK H ανταρσία των «Έξι»

Ο εφιάλτης του ’82, με την πτώση του τότε καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ,
ξαναζωντανεύει στο SPD. Έξι, τουλάχιστον, βουλευτές – «πέντε κακά παιδιά και
ένα κακό κορίτσι» – της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος,
απειλούν να καταψηφίσουν ένα μεγάλο μέρος του μεταρρυθμιστικού πακέτου της
«ατζέντας 2010», με σημαντικές περικοπές στα επιδόματα ανεργίας.

Ο καγκελάριος Σρέντερ, εκβιάζοντας με την απειλή παραίτησης, θέλει την έγκριση
των νομοσχεδίων με την κυβερνητική πλειοψηφία. Αλλά ο κυβερνητικός συνασπισμός
διαθέτει μία ισχνή πλειοψηφία μόλις τεσσάρων βουλευτών στο Μπούντεστακ. H
κρίσιμη ψηφοφορία θα διεξαχθεί την ερχόμενη Παρασκευή.

Το «κακό κορίτσι» είναι η Ζίγκριτ Σκαρπέλη-Σπερκ. Σε συνέντευξή της στα «NEA»
χαρακτηρίζει την κατάσταση «σοβαρή, αλλά όχι απελπιστική». Βεβαίως ο Σρέντερ
«θέλει να περάσει τη γραμμή του, αλλά έπειτα από τρεις περιφερειακές εκλογές
ήττες, αν συνεχισθεί αυτή η πορεία, θα χάσουμε την επόμενη χρονιά όλες τις
τοπικές εκλογές. Και αυτό θα είναι ένα “σοβαρό πρόβλημα για την ικανότητα
διακυβέρνησης της χώρας από τον σημερινό συνασπισμό”. Πρέπει από κοινού
καγκελάριος, Κοινοβουλευτική Ομάδα, κόμμα, να δούμε πώς θα αλλάξουμε αυτή την
πορεία».

Τα μέτρα . Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τη μείωση του επιδόματος
ανεργίας στα επίπεδα του κοινωνικού βοηθήματος απορίας, της χαμηλότερης
ενίσχυσης που δίνει το κοινωνικό κράτος. Το βοήθημα αυτό το παίρνουν σήμερα
1,7 εκατ. άνεργοι, στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι και «γκασταρμπάιτερ». Και
δεν είναι όπως στην Ελλάδα, που ο καθένας σχεδόν «έχει το σπιτάκι του», λέει
(στα ελληνικά) η κ. Σκαρπέλη-Σπερκ. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ανθρώπους
αυτούς σε ελεύθερη πτώση».

Δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Φόρζα για το περιοδικό «Στερν» δείχνει ότι το 58%
θεωρεί «δικαιολογημένες» τις αλλαγές που ζητούν οι αντιρρησίες και μόνο το 28%
«αδικαιολόγητες». «Αυτό μας ενισχύει», σημειώνει η κ. Σκαρπέλη-Σπερκ, καθώς «η
απήχησή μας μέχρι τώρα δεν ξεπερνούσε το 14%». Σύμφωνα με την ίδια
δημοσκόπηση, το 48% θα λυπούνταν αν ο Σρέντερ παραιτούνταν, αλλά το 46% θα
χαιρετούσε την αποχώρησή του από την εξουσία.

Είναι τόσο σημαντικές οι διαφορές, ώστε να δικαιολογούν την πτώση του
καγκελάριου, όπως απειλεί ο Σρέντερ; «Όχι. Θέλουμε να κρατήσουμε αυτή την
κυβέρνηση και τον καγκελάριο». Αλλά για να μείνει, «πρέπει να αλλάξει γραμμή»,
πιστεύει η κ. Σκαρπέλη-Σπερκ, όπως έγινε στα θέματα «ειρήνης και πολέμου».
Τώρα τον στηρίζουν όλοι, αλλά στην περίπτωση του Κοσόβου «πολλοί από μας ήταν
αντίθετοι». Μιά τέτοια «στροφή» περιμένει τώρα από τον Σρέντερ και στην
εσωτερική πολιτική. Αλλά αν την κάνει, δεν θα είναι πλέον ο Σρέντερ.

Καμένο χαρτί. H αντιπαράθεση βγάζει στην επιφάνεια τις θεμελιακές
αντιρρήσεις για τη γενική κατεύθυνση της μεταρρυθμιστικής «ατζέντας 2010» με
την οποία ο καγκελάριος Σρέντερ έχει συνδέσει το πολιτικό του μέλλον. Για την
οικονομολόγο δρα Σκαρπέλη-Σπερκ, δεν είναι μόνο «κοινωνικά άδικη,
επιβαρύνοντας δυσανάλογα τους αδύναμους, αλλά οδηγεί σε μεγαλύτερη στασιμότητα
την οικονομίας, είναι δηλητήριο για την ανάπτυξη». Άλλωστε, η ίδια ποτέ δεν θα
συμβιβαζόταν με την αντικατάσταση του γερμανικού κοινωνικού κράτους από το
«μοντέλο Μπε-Μπε» (B-B, Μπους-Μπλερ). Γι’ αυτό και ζητά «αλλαγή πλεύσης» της
κυβέρνησης² «πριν φύγει στην επόμενη στροφή όχι δύο, αλλά πενήντα μέτρα στον
γκρεμό».

Ο καγκελάριος Σρέντερ δεν θα προχωρούσε στον «πληθωρισμό» των απειλών
παραίτησης (όγδοη κατά σειρά), αν είχε εσωκομματικό αντίπαλο. Ο Όσκαρ Λαφοντέν
είναι – ακόμα – «καμένο χαρτί» για τους περισσότερους Σοσιαλδημοκράτες, που
δεν του συγχωρούν την παραίτηση από την προεδρία του SPD πριν από τέσσερα
χρόνια. Αλλά η Σοσιαλδημοκρατία «δεν έχει ένδεια προσώπων», αντικρούει η κ.
Σκαρπέλη-Σπερκ, σημειώνοντας ότι «μπροστά στον κίνδυνο να πέσει το αεροπλάνο,
μπορούν να γίνουν τα πάντα για να αποτραπεί η πτώση». Που σημαίνει ότι και οι
δύο εκδοχές είναι ανοιχτές. Και η πτώση του καγκελάριου Σρέντερ και ο
πειθαναγκασμός, την τελευταία στιγμή, των ανταρτών.

Παραμένει δεμένη με την Ελλάδα

Η 58χρονη Ζίγκριτ Σκαρπέλη-Σπερκ εκλέγεται από το 1980 βουλευτής του SPD. Με
την Ελλάδα δεν τη συνδέει μόνο ο σύζυγός της, Κωνσταντίνος Σκαρπέλης, αλλά και
οι σχέσεις που σφυρηλάτησε ως φοιτήτρια ακόμη στον αντιδικτατορικό αγώνα. Οι
σχέσεις αυτές αναπτύχθηκαν στη διάρκεια της πολιτικής της σταδιοδρομίας.
Σήμερα είναι πρόεδρος της μεικτής Γερμανοελληνικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας και
πρόεδρος της Ένωσης Γερμανοελληνικών Εταιρειών της Γερμανίας. Τα τελευταία
χρόνια προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να προωθήσει διάφορες προτάσεις για την
πολιτική επίλυση του προβλήματος των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων προς
την Ελλάδα. Έχει κάποια σύσταση προς τους σοσιαλιστές συναδέλφους της; «Να μη
φροντίζουν μόνο να ανταποκρίνονται στις κυβερνητικές τους υποχρεώσεις. Υπάρχει
και η ψυχή των μελών, η οποία για τα σοσιαλιστικά κόμματα είναι η ιδιαίτερη
ευαισθησία σε θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης».