Στου… αιγιαλού τα βοτσαλάκια

ΠΡΟΧΘΕΣ, πρωί πρωί με τη δροσούλα, η τηλεόραση τιγκάρισε από μπουλντόζες
στο Λαγονήσι. Πριν πιω καφέ τώρα αυτό. (Που εγώ δεν καταλαβαίνω και μετά τον
καφέ τι ακριβώς γίνεται σ’ αυτήν τη χώρα.)

ΓΙΑ NA EINAI στημένες, κάτι ξέρανε. Κάτι θα κάνανε. Κάποιου πλούσιου θα
του κατεδαφίζανε την παράκτια γκουμούτσα με την πισίνα και το γήπεδο τένις.
Στον τόπο του εγκλήματος, φάτσα στην μπουλντόζα, ο ρεπόρτερ. Στο στούντιο ο
παρουσιαστής με τη λαχουρέ γραβάτα. Ο γραβατολαχουράτος. Τον έχει πιάσει αυτόν
τώρα μια καΐλα να οριοθετήσουμε τι εστί «αιγιαλός». Πού αρχίζει και πού
τελειώνει. Ποια τα όρια του αιγιαλού να τα βρούμε εμείς, τώρα αξημέρωτα.

Φταίει ο καφές. Αραιός μού βγήκε. Εξ ου και παραμένω στην κοσμάρα μου.
Αμέτοχη. Ανίδεη. Άσχετη. Εκεί: στου αιγιαλού τα βοτσαλάκια. Κάθονται δυο
καβουράκια. Το ένα είμαι εγώ. Το άλλο δεν μου το συστήσανε. Κι όλο κλαίμε τα
καημένα. Κλαίμε παραπονεμένα – αλλά πώς να εντοπίσω την αφετηρία του θρήνου
μας; Γυρίζω στο διπλανό καβουράκι:

– Μα, καλά, όλη η Ελλάδα απεργεί. Οι μπουλντόζες δουλεύουν κανονικά;

– Και οι πλούσιοι, επίσης. Να δεις για πότε θα αλλάξουν χέρι τα ραβασάκια και
οι μπουλντόζες θα πάνε σπίτι τους.

Προσπαθώ φιλότιμα να καταλάβω ποιος απεργεί και ποιος όχι, αυτή την εβδομάδα.
Με μπερδεύουν και οι ειδήσεις που τις περνάνε γραφτές, σε κρόουλ την ώρα που
μιλάει ο παρουσιαστής. Άλλα λέει αυτός, άλλα γράφουν από κάτω. Άλλα τα
προφορικά, άλλα τα γραπτά. Γιατροί απεργούν κατά τον παρουσιαστή, ταξιτζήδες
στο κείμενο. Αστυνομικοί πάνω, γεωπόνοι κάτω. Πάνω – κάτω, κάτω – πάνω,
ημικρανία έπαθα. Θες να αγιάσεις, δεν σ’ αφήνουν. Να συνειδητοποιηθείς, ως
πολίτης, στα κοινά, στα δρώμενα – πώς τα λένε τώρα αυτά – δεν δύνασαι.
Παραμένεις εκεί. Στο αιγιαλού τα βοτσαλάκια.

ΑΠΕΡΓΟΥΝ και οι νοσοκομειακοί γιατροί. Μόνο με «προσωπικό ασφαλείας».
Μια ανασφάλεια μού δημιουργεί το «ασφαλείας». «Ασφαλείας» για ποιον; Για τον
γιατρό ή για τον ασθενή; Που θα του κάνει μπαιπάς ο τραπεζοκόμος; Ο Θεός να
μας φυλάξει, γιατί πολύ αγριεύομαι!

ΑΠΕΡΓΙΑ και στα ταξί. Αποσυμφόρηση στο κέντρο, συμφόρηση η θεία μου για
να επιστρέψει σπίτι της. Κούτσα κούτσα ο Σπύρος Λούης με την περλίτσα στον
λαιμό. Το αρχαίο πνεύμα αθάνατο και το αρθριτικό, αρθριτικό. Όλη η τρίτη
ηλικία έκανε προπόνηση για το 2004.

ΑΠΕΡΓΙΑ και οι κτηνίατροι. Σούζα το σκυλί. Μόλις τόλμησε να φταρνιστεί
το κόκερ σπάνιελ του γείτονα, του ρίξαμε όλοι το βλέμμα που σκοτώνει. Λούφαξε
το ζωντανό, έκατσε ήσυχο ήσυχο στο σκυλόσπιτο και σε δυο μέρες ήτανε περδίκι.
Εφήρμοσε την ομοιοπαθητική μέθοδο.

KI ΕΜΕΙΣ στο σπίτι μας το ίδιο κάναμε. Αντί να υστεριάζουμε «βάλε
κάλτσες, ρίξε μια ζακέτα», το απλοποιήσαμε το ζήτημα. Κολλήσαμε την ίωση ο
ένας στον άλλον, βήξαμε, συναχωθήκαμε, χτυπηθήκαμε κάτω, στο φινάλε,
ορθοποδήσαμε, οι ασθενείς και οδοιπόροι.

Ο ΚΑΦΕΣ κρυώνει. Το πρωί εκπνέει. Ο εγκέφαλός μου δεν ίπταται πλέον στο
απόλυτο κενό. Λειτουργεί – έστω με προσωπικό ασφαλείας. Κάτι καταλαβαίνω. Κάτι
ψιλοσυνειδητοποιώ. Κάτι ψιλοαναδεύεται μέσα μου.

Και τότε – ακριβώς τότε – σηκώνομαι από του αιγιαλού τα βοτσαλάκια. Και τότε –
ακριβώς τότε – αρχίζω να θυμώνω!