Διαζύγια και κηδείες

Ένα διαζύγιο και μία κηδεία. H κ. Μαρία Δαμανάκη έθεσε εαυτήν εκτός
Συνασπισμού – στην πραγματικότητα εξέδωσε ταυτόχρονα το πιστοποιητικό θανάτου
μιας ιδέας. Της Κεντροαριστεράς α λα ελληνικά…

Τώρα, ο ΣΥΝ οδηγείται… αβάδιστα στις αγκάλες των πάσης φύσεως
νεοκομμουνιστικών και «κοκκινοπράσινων» σχημάτων και γκρουπούσκουλων, που
έχουν ως μοναδική συγκολλητική ουσία την έντονη άρνησή τους να συζητήσουν με
οτιδήποτε θεωρούν ως λιγότερο «αριστερό». Μπροστά στη ρουλέτα των εκλογών, η
ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου ποντάρισε στο κόκκινο και ευελπιστεί ότι δεν
θα βρεθεί με άδειες τσέπες όταν ανοίξουν οι κάλπες…

… για ένα τανγκό χρειάζονται δύο

Για το ΠΑΣΟΚ πάλι, είναι το τέλος των μύθων. Το τέλος μιας αντίληψης συμμαχιών
που ξεκίνησε με χαρωπά ταρατατζούμ στη σύνοδο της Χαλκίδας, το ’86 – και που
προσδοκούσε τη συγκρότηση μιας… «πιο μεγάλης δημοκρατικής παράταξης», μέσω
κάποιας μορφής προγραμματικής συνεννόησης με την ανανεωτική Αριστερά. Ως
γνωστόν, για ένα τανγκό χρειάζονται δύο – πόσο μάλλον για μία συμμαχική
διακυβέρνηση…

Ηττήθηκε λοιπόν η διαχρονική φιλολογία περί συμμαχιών, που έθρεψε γενιές και
γενιές στο ΠΑΣΟΚ – και δεν έχει αλλού πορτοκαλιές να κάνουν πορτοκάλια, ούτε
και το μοναστήρι είν’ καλά.

… στρατηγική νίκη του δικομματισμού

Πρόκειται όμως, σε μεγάλο βαθμό, και για μία στρατηγική νίκη του
δικομματισμού. Καθώς τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς αυτοεγκλωβίζονται
όλο και πιο «αριστερά», είναι φανερό ότι και τα περιθώρια για τον όποιο
προγραμματικό διάλογο με στόχο την όποια συμμαχική διακυβέρνηση πρακτικά
εξαφανίζονται – και μάλιστα, για αρκετά χρόνια…

Τώρα, στο ΠΑΣΟΚ θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σκληρό δίλημμα: Ποιος είναι ο
λόγος για τον οποίον θα ταλαιπωρήσουν την – όποια – εναπομείνασα συνοχή τους
τον επόμενο μήνα, προκειμένου να περάσουν έναν εκλογικό νόμο που θα ευνοεί
τους «μικρούς» και τις συμμαχίες, όταν δεν υπάρχει στον ορίζοντα κανείς με
διάθεση – έστω – να συζητήσει για συμμαχίες;