ANAΛΩΣIMA Aυθαίρετο στον αιγιαλό

Δεκαώροφη μοντέρνα πολυ-οικοδομή ετοιμάζεται να χτιστεί πίσω από την πρόσοψη
ενός ωραίου, παλιού σπιτιού. Είπαμε, να διατηρήσουμε όσα ωραία παλιά σπίτια
ξέφυγαν, αλλά όχι να χαθούν και τα οικοδομήσιμα τετραγωνικά.

Τόσο οικόπεδο, τόσος κήπος, να πάνε χαμένα; Ευτυχώς, οι οικοδομικοί παράγοντες
αυτού του τόπου δεν το βάζουν κάτω. Διατρητέο το κτίριο; Σου το γκρεμίζω κι
αφήνω μια φλούδα στην πρόσοψη, να μην καταλα-βαίνει αυτός που το βλέπει
τίποτα, όλο σαν καθρέφτης θα είναι, με ενσωματωμένο το πλαστικοποιημένο πτώμα
πέτρινης οικοδομής, σαν τα γλυπτά του Γερμανού γιατρού. Φαντασία στην εξουσία
και στην ταράτσα. Δεν πτοούνται οι εργολάβοι από στενότητα χρημάτων και χώρων
και νομοσχέδια και άλλα ανωφελή. Χτίζουν κι αλλάζουν κάθε μέρα τον ορίζοντά
μας, όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο φτηνά, όλο και πιο άσχημα. Το δεχόμαστε.
Μαζευόμαστε, ακριβοπληρώνουμε τα νεόδμητα, τα χαμηλοτάβανα, τα πολυτελούς
κατασκευής φτηνιάρικα ψευτοσπίτια.

Κουβέντα δεν λέμε για την εξαφάνιση κάθε αισθητικής απόλαυσης από τη ζωή στην
πόλη. Και στην ύπαιθρο και παντού. Πήξαμε, αλλά δεν μιλάμε. Δεν υπάρχει
λογική, αισθητική, τίποτα, μόνο μια πρωτόγονη ασφυξία που τώρα θα εκτονωθεί με
την κατεδάφιση αυθαιρέτου στον αιγιαλό. A, ωραία, να το πάρουν με τις κάμερες
απ’ όλες τις μεριές, να το ευχαριστηθούμε. Να παρηγορηθούμε για την Ομόνοια,
που δεν είναι αυθαίρετη, για την Κοτζιά, η οποία δεν είναι αυθαίρετη, για τον
απέναντι που μας έκοψε το φως και δεν είναι αυθαίρετος. Να ευχαριστηθούμε με
την κατεδάφιση του αυθαιρέτου, να ικανοποιήσουμε τον σαδισμό. Να
φαντασιωνόμαστε ότι κατεδαφίζονται όλα. Αφού δεν το θέλει η μοίρα μας να
ευχαριστηθούμε κάποτε την οικοδόμηση ενός μη αυθαιρέτου.