H κρατική βαρβαρότητα είχε πάντοτε ανάγκη από ιδεολογική δικαίωση. Στη
μετα-διπολική εποχή μας, οι ιδεολόγοι κατασκεύασαν δύο νέες έννοιες:
ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί και πόλεμοι χωρίς χρονικό ορίζοντα για την πάταξη
της τρομοκρατίας. H πρώτη έννοια είναι λογικά αντιφατική (υπάρχουν
ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί;). H δεύτερη, πολιτικά μετέωρη. Έπειτα από
δεκαπέντε σχεδόν χρόνια πολέμων της Νέας Τάξης, υπάρχει αρκετή εμπειρία για
έναν κριτικό απολογισμό.


Λοιπόν, δικτάτορας ο, νόμιμα εκλεγμένος δύο φορές πρόεδρος, Μιλόσεβιτς. Και οι
Κοσοβάροι, καταπιεσμένη εθνότητα. Ας δεχτούμε πως ήταν έτσι. Λοιπόν, με ποιο
δικαίωμα μια εξωτερική δύναμη βομβαρδίζει και διαλύει μια χώρα για να την
απαλλάξει από τον «δικτάτορα»; Δύο πόλεμοι για να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία.
Συνέπειες: καταστροφή της βιομηχανικής της υποδομής, μόλυνση από τη
ραδιενέργεια του απεμπλουτισμένου ουρανίου, χημική μόλυνση από
υδρογονάνθρακες, αμμωνία και άλλες βιομηχανικές πρώτες ύλες. Και προπαντός:
άγνωστος αριθμός νεκρών και τραυματιών και εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένοι
από τις εστίες τους. Και όλη αυτή η «ανθρωπιστική καταστροφή», προς τι; Τι
απέγιναν οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, Σέρβοι και Κοσοβάροι; Πώς ζουν οι
εναπομείναντες στο Κόσοβο; Και ποια δημοκρατία μπορεί να ανθήσει στη Σερβία
που τη λυμαίνονται ήδη οι πολυεθνικές;


Δεύτερη περίπτωση: Ο πόλεμος για την «απελευθέρωση» του Κουβέιτ. Διακόσιες
χιλιάδες Ιρακινοί νεκροί. Μισό εκατομμύριο νεκρά παιδιά εξαιτίας του εμπάργκο.
Ραδιενέργεια από το απεμπλουτισμένο ουράνιο, που θα προκαλεί καρκινογενέσεις
επί αιώνες. Τεράστια χημική μόλυνση από τις πυρκαγιές των πετρελαιοπηγών και
το χυμένο πετρέλαιο. Και όλη αυτή η φρίκη, όλη αυτή η δεύτερη «ανθρωπιστική
καταστροφή», προς τι; Ο Χουσεΐν πάντοτε στον θρόνο του και οι Κουβεϊτινοί
πάντοτε δούλοι του μεσαιωνικού καθεστώτος των πριγκίπων του πετρελαίου.


Αλλά ο κ. Μπους, όπως οι αρχαίοι Ρωμαίοι, ήθελε ζωντανό ή νεκρό τον Χουσεΐν.
Αυτή τη φορά το πρόσχημα βρέθηκε: η καταστροφή των Δίδυμων Πύργων. Τώρα λοιπόν
λησμονήθηκαν οι έννοιες των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και των «ανθρωπιστικών
βομβαρδισμών». Οι «πόλεμοι εναντίον της τρομοκρατίας» ήταν η νέα
προπαγανδιστική έννοια, η οποία υπηρετούσε αποτελεσματικότερα τα
κοσμοκρατορικά σχέδια των ΗΠΑ. Νέος πόλεμος λοιπόν εναντίον του Ιράκ. Νέα
οικονομική καταστροφή, άγνωστος αριθμός νεκρών και ανυπολόγιστη καταστροφή της
πολιτισμικής κληρονομιάς του Ιράκ. Και όλα αυτά προς τι; Ο Χουσεΐν πάντοτε
ζωντανός, οικονομικό χάος, και ο πόλεμος να συνεχίζεται με νέους νεκρούς και
από τις δύο πλευρές. Καταστροφή, αποσταθεροποίηση, απειλή νέου Βιετνάμ, και ο
Μπους να ζητάει δολάρια (χρειάζεται 27 δισ. και στρατό από τους εταίρους για
να αντιμετωπίσει το χάος!).


Τρίτη, χρονικά προγενέστερη, περίπτωση: Αφγανιστάν, Μπιν Λάντεν, Αλ Κάιντα,
πάταξη της τρομοκρατίας. Το ίδιο σενάριο του θανάτου από τον ουρανό και της
αλληλοσφαγής των συμμοριών. Και το αίμα να συνεχίζει να χύνεται, η Αλ Κάιντα
ανέπαφη και ο Μπιν Λάντεν πάντοτε ζωντανός. Τρίτο λοιπόν γιατί: γιατί αυτή η
απίστευτη καταστροφή και βαρβαρότητα;


Οι σιτιζόμενοι ιδεολόγοι ανακάλυψαν πρώτα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά τη
σύγκρουση των πολιτισμών που γεννάει την τρομοκρατία. Αλλά τα ανθρώπινα
δικαιώματα δεν γίνονται σεβαστά με την εξόρμηση των βομβαρδιστικών, και η
τρομοκρατία των απελπισμένων δεν αντιμετωπίζεται με την κρατική τρομοκρατία. H
ανατροπή ενός δικτάτορα θα ήταν έργο του ίδιου του καταπιεζόμενου λαού και η
εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Κοσοβάρων και των Κουβεϊτινών θα έπρεπε να
είναι έργο των λαών αυτών με την πολιτική στήριξη του ΟΗΕ. Και η τρομοκρατία
δεν είναι προϊόν τής δήθεν σύγκρουσης των πολιτισμών, αλλά της εκμετάλλευσης
των «υπανάπτυκτων» από τους ιμπεριαλιστές, της φτώχειας, της απελπισίας και
της εθνικής ταπείνωσης. Υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ θα ξερίζωναν την τρομοκρατία και
τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό που την τρέφει ιδεολογικά. Αλλά οι επιδρομές
των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενισχύουν τις φονταμενταλιστικές ιδεολογίες. Και
η ενίσχυση των φονταμενταλιστών που οδηγεί σε νέους μεσαίωνες, θα οδηγήσει σε
μια πραγματική «σύγκρουση πολιτισμών». Σύγκρουση ανάμεσα στην αρπακτική Δύση
και στα θύματα των νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων.


Πολλοί διανοούμενοι, σιτιζόμενοι και μη, ενέκριναν την πρώτη επιδρομή εναντίον
της Γιουγκοσλαβίας, όπως και μεγάλο μέρος των λαών της Ευρώπης. Όμως στην
πορεία άρχισαν να φαίνονται οι πραγματικές αιτίες των νέων πολέμων. Δεν είναι
συνεπώς τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της ηπείρου μας
εναντιώθηκε στην πρόσφατη επιδρομή εναντίον του Ιράκ. Σήμερα πλέον μόνον οι
τυφλοί ή όσοι παριστάνουν τους τυφλούς δεν μπορούν να αντιληφθούν τον
χαρακτήρα των πολέμων της Νέας Τάξης: Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής
Ένωσης, οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τα κοσμοκρατορικά
τους σχέδια: Εν αρχή ην τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, τα πετρέλαια και το
φυσικό αέριο της Κεντρικής Ασίας, τα πετρέλαια και οι δρόμοι των πετρελαίων.
Μαζί μ' αυτά η στρατηγική σημασία αυτών των χωρών. Και φυσικά η εκμετάλλευση
της εργατικής δύναμης των λαών της περιοχής και οι νέες αγορές που ανοίγονται
για το διεθνικό κεφάλαιο.


«Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος». Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα,
όσο περισσότερο ταπεινά ήταν τα κίνητρα, και όσο πιο φρικαλέα τα μέσα στην
υπηρεσία τους, τόσο «υψηλότερα ιδανικά» χρειάζονταν για να δικαιώσουν με την
εγκόσμια ή την υπερβατική ηθική τη θηριωδία των κυρίαρχων τάξεων. Όμως η
«ηθική» τυφλώνει όλο και λιγότερο, εξ ου ο απροκάλυπτος πλέον κυνισμός του
Μπους, του Μπλερ και των συνεταίρων τους. Αλλά η κρατική τρομοκρατία θα γεννά
όλο και περισσότερο βίαιες αντιδράσεις αυτών που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.


Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου
Ιωαννίνων.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από