ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Παραγκαρία

Καλά κάνει ο B. Αγγελικόπουλος και φωνάζει, συνεχώς, από την «Καθημερινή» για
την άθλια παραγκαρία του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου. Αν δεν φώναζε, τα κιόσκια
με τα βιβλία θα είχαν ανηφορίσει ώς την Ακρόπολη. Αλλά και με τις φωνές του
Αγγελικόπουλου, αφού δεν υπήρξε συμπαράσταση αποφασιστική από τους αρμοδίους,
τι έγινε; Βγήκαν οι εκδότες και είπαν ότι «το Πεδίον του Άρεως έχει τελειώσει
για μας». Άρα και του χρόνου και του παραχρόνου, και δεν ξέρει κανείς για
πόσον καιρό, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα μεταβάλλεται για λίγες ημέρες σε
προπολεμικό Πολύγωνο ή Δουργούτι, «για το καλό του βιβλίου»…

Δευτέρα πρωί, πάντως, πήγα στον πεζόδρομο. Δεν υπήρχε καμιά παράγκα
βιβλιοπώλη. Όλες είχαν αποσυρθεί. Και ο χώρος ήταν αρκετά καθαρός. Από την
Ακρόπολη, ίσαμε του Μακρυγιάννη. Μόνο σε μερικούς φανοστάτες είχαν κρεμαστεί
διαφημιστικά χαρτόνια της ΟΝΝΕΔ, για τη γιορτή που έγινε την Κυριακή, παρουσία
του Καραμανλή, τα οποία, όπως υπολογίζω, θα ‘χουν ξεκρεμαστεί ώς την ώρα που
θα δημοσιευθούν οι γραμμές αυτές.

Κιόσκια, όμως, υπήρχαν πολλά το πρωί της Δευτέρας. Ήταν για μια εκδήλωση του
2004, για άτομα με ειδικές ανάγκες. Να ξηλωθούν κι αυτά πάραυτα και να
αποδοθεί ο ωραίος πεζόδρομος σ’ αυτούς που ανήκει: στα μικρά παιδιά και στους
ηλικιωμένους. Γι’ αυτούς πληρώθηκαν τα δισεκατομμύρια που κόστισε η
«ενοποίηση» και όχι για εμποροπανήγυρεις ή άλλου είδους εκδηλώσεις, όσο
καλαίσθητες και αν είναι αυτές.

Στο μεταξύ, αναβρασμός επικρατεί μεταξύ των κατοίκων της περιοχής Φιλοπάππου.
Μιλάνε – κυκλοφόρησαν και έντυπα από την επιτροπή αγώνα – για τσιμεντοποίηση,
για νέο κόψιμο δέντρων, για εισιτήριο, για καινούργια κάγκελα, για τέσσερις
πυρκαγιές-εμπρησμούς, που αντιμετωπίσθηκαν από τις βάρδιες των περιοίκων. Τι
συμβαίνει; Χρειάζεται, απαραιτήτως, απάντηση υπεύθυνη εκ μέρους της Πολιτείας
και δη από την Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων – τον Καλαντίδη.

Άσχετο, αλλά να μη χαθεί από τη στήλη: ο για πολλούς επιφανείς Αμερικανούς
ηλίθιος πρόεδρος Μπους, ο άνθρωπος που αιματοκύλισε, άνευ λόγου, το Ιράκ –
βγαίνουν, τελευταία, πολλά πράγματα εις βάρος του στην Αμερική -, είναι και
ερωτευμένος – το πουλάκι μου. Να μερικοί στίχοι του, αφιερωμένοι στη γυναίκα
του Λόρα, τις ημέρες που εκείνη βρισκόταν στο Παρίσι. Τους διάβασε η ίδια,
συγκινημένη, στα εγκαίνια μιας γιορτής για το βιβλίο, στη βιβλιοθήκη του
Κογκρέσου:

«Τα ρόδα είναι κόκκινα, γαλάζιες οι βιολέτες/

Ω βουναλάκι στο κρεβάτι μου, πόσο μου έλειψες!

Πιο κόκκινα τα ρόδα, πιο λυπημένος είμ’ εγώ/

Που αυτόν τον γόη, τον Σιράκ, θωρώ να σε φιλά/

Οι σκύλοι και η γάτα σε αποθύμησαν πολύ/

Ένα παπούτσι σου έφαγε ο Μπάιρνεϊ, το σκυλί/

H απόσταση, αγάπη μου, ήταν εμπόδιο μεγάλο/

Όταν ξαναθελήσεις περιπέτεια/

σε αεροπλαναφόρο θα σε βάλω».

Αυτά ο ερωτευμένος Μπους. Όσο για τη σπουδαία Τζόαν Μπαέζ, διακηρύσσει: «H
φυλακή είναι μια εκπαίδευση και οι υποψήφιοι πολιτικοί θα έπρεπε να κλειστούν
εκεί μέσα περίπου για 24 ώρες. Όσο για τον Μπους, θα έπρεπε να κλειστεί ισόβια».