H ελπίδα σήμερα έχει χαθεί

Από τις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου, όταν η παραίτηση του
Παλαιστίνιου πρωθυπουργού Μαχμούντ Αμπάς έκανε την τελευταία και αδύναμη
ελπίδα του “οδικού χάρτη” να σβήσει, γνωρίζαμε πως ο πολιτικός ορίζοντας στη
Μέση Ανατολή είναι φραγμένος. Έκτοτε η ένταση κλιμακώνεται σταθερά.

Παρά τις επιθέσεις εναντίον Παλαιστίνιων μαχητών, τις καταλήψεις και τους
αποκλεισμούς, η ισραηλινή κυβέρνηση είναι ανίκανη να εγγυηθεί την ασφάλεια των
πολιτών της. H επέκταση των επιδρομών στο εξωτερικό δεν θα αποδειχθεί
περισσότερο αποτελεσματική καθότι ο θάνατος ενός μαχητή ή ενός ηγέτη προσθέτει
περισσότερα ονόματα στον κατάλογο των επίδοξων “μαρτύρων” και πάει λέγοντας.
Απομένει η εναλλακτική λύση της εκδίωξης του Γιάσερ Αραφάτ, που αποφασίστηκε
επί της αρχής αλλά, πέραν του ότι προσκρούει στην αντίθεση της Ουάσιγκτον,
κινδυνεύει να έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα την ανάφλεξη της περιοχής. Όσο για
το υπό ανέγερση τείχος για τον διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, είναι ουτοπικό
να πιστεύει κανείς πως θα είναι αδιαπέραστο. H νεαρή Παλαιστίνια καμικάζι που
ανατινάχθηκε το Σάββατο στη Χάιφα μοιάζει να τον πέρασε.

Σε ένα παρόμοιο αδιέξοδο βρίσκονται και οι Παλαιστινιακές Αρχές. Ο Σαρόν έχει
ήδη κάνει γνωστό πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί με καμία ομάδα η οποία θα
έχει διοριστεί από τον Αραφάτ. Ως εκ τούτου, η παλαιστινιακή κυβέρνηση
“εκτάκτου ανάγκης” που διορίστηκε την Κυριακή είναι καταδικασμένη.

O Τζορτζ Μπους μπαίνει στον πειρασμό να απεμπλακεί από τη Μέση Ανατολή. H
ελπίδα σήμερα έχει χαθεί. Μόνο η αποστολή μιας διεθνούς δύναμης θα μπορούσε να
την αναστήσει.