Tώρα χάνει και τους Aμερικανούς…

Έξι μήνες μετά τη λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράκ, η υπερδύναμη
αναζητεί και πάλι τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας, αυτή τη φορά για την
ανασυγκρότηση του Ιράκ. Την εβδομάδα που πέρασε, σε μια από τις πιο κρίσιμες
Γενικές Συνελεύσεις των Ηνωμένων Εθνών τα τελευταία χρόνια, ο πρόεδρος Μπους
κάλεσε τον ΟΗΕ να στηρίξει την αμερικανική προσπάθεια στο Ιράκ επιλέγοντας και
πάλι να μην παραχωρήσει τον κυρίαρχο ρόλο στον διεθνή οργανισμό.

Παρά τα προβλήματα που συναντούν οι ΗΠΑ και αφορούν κυρίως την περιοχή γύρω
από τη Βαγδάτη, ο Τζ. Μπους και το περιβάλλον του δεν έδειξαν καμιά πρόθεση
«υπαναχώρησης» από τη μαξιμαλιστική προσέγγιση του προβλήματος που βασίζεται
στην αμερικανική κυριαρχία. Δεν εξέπληξε λοιπόν κανέναν ο σκεπτικισμός με τον
οποίο έγινε δεκτή η πρότασή του από τη διεθνή κοινότητα.

Πεποίθηση των περισσοτέρων είναι ότι τα διεθνή προβλήματα δεν λύνονται με
μονομερείς προσεγγίσεις. Αυτό τόνισαν στις ομιλίες τους όχι μόνο ο Ζακ Σιράκ
και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, αλλά και ο Κόφι Ανάν, όπως και πολλοί άλλοι φίλοι και
σύμμαχοι της Αμερικής. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η ομιλία του Γ.
Παπανδρέου.

Ο Τζ. Μπους απώλεσε ακόμη και την υποστήριξη του Κυβερνητικού Συμβουλίου του
Ιράκ, το οποίο εγκαθίδρυσαν στη Βαγδάτη οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Ο προεδρεύων
του Συμβουλίου, Αχμέτ Τσάλαμπι, που εκπροσώπησε τη χώρα του στη Γενική
Συνέλευση, εξέφρασε ευθέως στον Αμερικανό πρόεδρο την επιθυμία των Ιρακινών να
αναλάβουν οι ίδιοι τη διακυβέρνηση της χώρας τους, ζητώντας τη σταδιακή
παραχώρηση των εξουσιών από τις ΗΠΑ.

Οι απαιτήσεις . Το πρόβλημα για τον Τζ. Μπους δεν περιορίζεται όμως στο
εξωτερικό. Κάνει τώρα την εμφάνισή του όλο και πιο έντονα στο εσωτερικό, όπου
το Ιράκ, σε συνδυασμό με την προβληματική κατάσταση της οικονομίας, απειλεί να
του στοιχίσει την επανεκλογή του το 2004. Μάλιστα, η απαίτηση για
χρηματοδότηση της επιχείρησης στο Ιράκ με 87 δισ. δολάρια έχει προκαλέσει
αντιδράσεις. Οι Δημοκρατικοί μιλούν για αδικαιολόγητα μεγάλο ποσό, το οποίο θα
έπρεπε να διοχετεύεται στην υγεία, την παιδεία και άλλα κοινωνικά προγράμματα
στο εσωτερικό, και όχι στην αστυνόμευση και την ανασυγκρότηση μιας χώρας που
διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου.

Οι δημοσκοπήσεις χαμογελούν στους Δημοκρατικούς και ο Τζ. Μπους αισθάνεται για
πρώτη φορά ότι ο εφιάλτης της τραυματικής εμπειρίας του πατέρα του –
πανηγυρική νίκη στο Ιράκ, οικονομική ύφεση, ήττα στις εκλογές – μπορεί να
επαναληφθεί και στη δική του περίπτωση.