«Πωλείται κινητό με καναπέ τριθέσιο»

ΑΓΟΡΑΣΑ κινητό με ενσωματωμένη κάμερα. Θα μου πεις, αυτά που κοροϊδεύεις,
αυτά λούζεσαι. Όμως, κολάστηκα η χριστιανή, κύριε Πρόεδρε. Δεν μπορεί να
έρχεται ο φίλος μου ο Σπύρος με τις αναρίθμητες φωτογραφίες τής Μίου Μίου.

Μίου Μίου είναι η γάτα του Σπύρου. Μία καρακαλλονή. Δικαίως την έχει
απαθανατίσει σε όλες τις πιθανές και απίθανες πόζες. H Μίου Μίου κοιμάται, η
Μίου Μίου ξυπνάει, τρώει, ξύνεται, η Μίου Μίου κοιτάζει με αυτό το ειδικό
βλέμμα που όταν στο καρφώνει γάτα στη μούρη – δεν ξέρω γιατί – διακατέχεσαι
από βαθύτατο σύμπλεγμα ενοχής.

ΑΠΟ TON ΣΠΥΡΟ και τη Μίου Μίου κόλλησα κι εγώ. Πήρα κινητό με κάμερα.
Πού να τη δοκιμάσω όμως; Κανένας στην οικογένεια δεν μου κάθεται ως
πειραματόζωο. Είμαι τόσο ατάλαντη, τόσο βόιδι, ως φωτογράφος, που μ’ έχουν
σιχαθεί άπαντες.

ΤΑΚΤΟΠΟΙΟΥΣΑ χτες το οικογενειακό άλμπουμ. Οποία πρωτοτυπία! Ο γιος μου
ακίνητος στο Παλαμήδι. Ο γιος μου ακίνητος με φόντο το Μπούρτζι. Στο Φρούριο
της Κέρκυρας. Τις Μυκήνες. Την αρχαία Ολυμπία. Την Επίδαυρο. Όπου
μαρμαροκολόνα, ο γιος μου μπάστακας. Το αρχαίο πνεύμα αθάνατο σε τσάκισε,
μανάρι μου.

KI ΕΠΕΙΤΑ πάμε για άλλες πολιτείες. Πιο πλούσιο το πλάνο, πιο ψαγμένο.
H μαμά μου στο Παλαμήδι. H μαμά μου στην Επίδαυρο. Ο γιος μου και η μαμά μου
στα καντούνια της Κέρκυρας. H μαμά μου κι ο γιος μου στους Δελφούς. Ο γιος
μου, η μαμά μου κι ένας Ιάπωνας τουρίστας που έχει μπει σφήνα και κρύβει κι
αυτούς και τον Μυστρά.

ΚΑΤΟΠΙΝ αυτού, γιαγιά κι εγγονός την κάνανε με χίλια μόλις με είδανε να
τους επιτίθεμαι με την ενσωματωμένη. Έκριναν ότι αρκετά έχουν διασυρθεί με τη
στρέιτ τη μηχανή. H μητέρα μου, εκεί που διάβαζε εφημερίδα, θυμήθηκε ότι είχε
μια πολύ επείγουσα δουλειά. Μια φοβερή εκκρεμότητα, μακριά, αλάργα, πέρα στους
πέρα κάμπους. Ο γιος μου δεν επέδειξε το ίδιο τακτ. Απλά, μόλις είδε το
κινητό, έβαλε το μαξιλάρι στη μούρη.

ΟΙ MONOI που δεν διαμαρτυρήθηκαν ήταν οι καναπέδες. Σε αυτούς
πραγματοποίησα την ηρωική μου έφοδο. Φωτογράφισα τον καναπέ, από οκτώ
διαφορετικές γωνίες. Έξι το τραπεζάκι. Εφτά το σκρίνιο. Εννέα τον σκύλο του
διπλανού που κοιμόταν. Νεκρά φύση. Φωτογραφικός ρεαλισμός. Ποιος αλήτης είπε
ότι δεν έχω ταλέντο;

TO ΘΕΜΑ δεν είναι να φωτογραφίσεις τον καναπέ. Το θέμα είναι πώς να
εκτυπώσεις τον καναπέ. (Αντιπαρέρχομαι το ερώτημα «γιατί να εκτυπώσεις έναν
καναπέ;»). Κάπως πρέπει και να την εμφανίσεις τη ρημάδα. Τη συνδέεις, λέει,
στο κομπιούτερ και μετά κάτι πατάς και σου βγαίνει ο καναπές ολοζώντανος,
ευδιάθετος, έτοιμος να σου μιλήσει.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ αδυνατώ. Το ξέρω ότι είναι μειωτικό, υποτιμητικό,
εξευτελιστικό, αλλά δεν μπορώ να βγάλω τον καναπέ από το κινητό. Ένας
τριθέσιος ογκωδέστατος έχε σφηνώσει μέσα σε ένα τηλεφωνάκι τόσο δα και – πες
με τρελή – αισθάνομαι ότι όλο και μεγαλώνει. Μεγαλώνει κι αντρειεύει και
θεριεύει. Σαν τον «Ρινόκερο» του Ιονέσκο – με απειλεί.

ΕΞ OY και το παρόν δεν είναι κείμενο. Έκκληση είναι. Στους αναγνώστες.
Αγαπητοί φίλοι, πολύ σας παρακαλώ. Αν νογάει κανείς από τεχνολογία τελευταίου
τύπου, μήπως μπορεί να μου ξεστουμπώσει έναν τριθέσιο από το κινητό μου;