[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πολλοί παρομοίωσαν το «Θέατρο των ονείρων», γήπεδο ως γνωστόν της
θρυλικής Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με «θέατρο αρχαίας τραγωδίας». Αφορμή η
συντριβή του ΠΑΟ στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ξεπερνώντας άλλες εθνικές τραγωδίες (αληθινές), σε πολιτικό επίπεδο και μη, οι
Έλληνες έχουν να επιλέξουν ορισμένες φορές ανάμεσα στα κοινωνικά προβλήματα
και την εθνική υπερηφάνεια που του φέρνουν νίκες ή επιτυχίες στη διεθνή σκηνή.

Σήμερα διαδηλώνουν καθηγητές, επιστήμονες, ταξιτζήδες, μηχανικοί πλοίων στο
Ρίο, απλοί καταναλωτές με λευκή απεργία στα σούπερ μάρκετ και την αγορά, με
φόντο την ακρίβεια. Ασθενοφόρα-μαϊμούδες.

Κι όμως, με την ελπίδα του γοήτρου και την υπερηφάνεια που επιδεικνύουμε στους
στίβους της ζωής και του αθλητισμού, πιστέψαμε ότι, μεμονωμένες επιτυχίες και
ατομικές επιδόσεις, στο πρόσφατο παρελθόν, μας ανέδειξαν σε σημείο να
καυχώμεθα ότι μπορούμε πλέον να συναγωνιστούμε Γολιάθ του παγκόσμιου
αθλητισμού.

Όταν 24 χρόνια μετά την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν έχουμε
φθάσει στο σημείο να αρχίζει ένα εθνικό πρωτάθλημα στην ώρα του.

Όταν η οικονομική κατάσταση του 85% των σωματείων είναι τέτοια που τα οδηγεί
στα όρια διάλυσης και διαγραφής από τα καταστατικά της μακρόχρονης ιστορίας
τους.

Όταν σύλλογοι που συνολικά διαθέτουν το 80% του φίλαθλου δυναμικού της χώρας
δεν διαθέτουν γήπεδα, όπως ο Ολυμπιακός, η AEK και αυτός ο Παναθηναϊκός της
«Λεωφόρου» των παθών. Ο πόθος για ποδόσφαιρο ποιότητας γίνεται αγανάκτηση, με
αποτέλεσμα τις συμπλοκές και τις καταστροφές περιουσιών που τακτικά
παρακολουθούμε εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. H βία παίρνει τη θέση στο
αγνό συναίσθημα των νέων που διψούν για μπάλα και αθλητισμό, με αποτέλεσμα την
αποστροφή και την εγκατάλειψη.

Στην αντίπερα όχθη, οι εικόνες των ξένων σταδίων, με τις κατάμεστες κερκίδες,
την πολυχρωμία και πολυφωνία μικρών και μεγάλων, ανδρών και γυναικών, οδηγούν
σε σκέψη και κατάθλιψη.

H συντριβή μιας ελληνικής ομάδας, οποιουδήποτε αθλήματος, είναι και συντριβή
του κύρους του τόπου, για μια χώρα που ελάχιστους μήνες πριν από τους
Ολυμπιακούς της Αθήνας προβάλλει και διαλαλεί τον «αθλητισμό και τον πολιτισμό
της».

Μόνο με γενναία μέτρα και όχι αυτοσαρκασμό, το «Θέατρο των ονείρων» δεν θα
μεταβληθεί σε ρυθμιστή της ζωής μας.