«Pεζερβέ»…

H φίλη μου, εκεί περί τα σαράντα, είχε ανεβεί, μέρες Έκθεσης, στη γενέθλιά της
Σαλονίκη. Ωραία μέρα, βγήκε βόλτα με τα δυο παιδάκια της, Πλατεία
Αριστοτέλους, «δεν καθόμαστε», λένε, «σ’ ένα απ’ τα καφέ;». Εκεί που πάνε να
καθήσουν στο επιλεγόμενο «Le Nouveau Café», κάποιες ντόπιες κυρίες που
κάθονταν στο διπλανό του της λένε: «Αμ, δεν θα σας αφήσουν, θέλουν μόνο
νεολαία γιατί παίρνει ποτά που είναι ακριβότερα… ». Δεν δίνει σημασία. Με το
που κάθονται, ένας σερβιτόρος έντεχνα περνάει στο τραπέζι ένα χαρτονάκι που
γράφει «ρεζερβέ»: «Ξέρετε, είναι ρεζερβέ». «E, τότε να καθίσουμε σ’ ένα από τα
άλλα τραπέζια» – είχε και άλλα άδεια. «Κι αυτά “ρεζερβέ” είναι». «Μήπως,
όντως, ισχύει κύριε αυτό που μας είπαν από δίπλα ότι θέλετε μόνο νεολαία;».
«Όχι, όχι… », τα «μάσησε» ο σερβιτόρος. Και έφυγαν και κάθησαν στο διπλανό
καφέ. «Είδατε;», τους είπαν οι Σαλονικιές που «ήξεραν».

…και να ‘ν’ και κρύο

Ρατσισμός, δηλαδή, απ’ τα καρντάσια – και ζήτω η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης!
– και των γονέων… Σκανδαλώδης! Αυτοί θα μου πούνε βέβαια «α, εμείς, ποτέ…
κ.λπ. κ.λπ.». Επειδή όμως η φίλη μου δεν είναι μ… και πιάνει πουλιά στον
αέρα, να επισημάνω στους κυρίους ότι ο καθένας μπορεί να βρει τρόπους το
μαγαζί του, αν θέλει, να το κάνει ό,τι θέλει και όπως θέλει, αλλά κάτι τέτοιες
«νοοτροπίες» σε καλό ποτέ δεν βγάζουν μακροπρόθεσμα. Αν είναι η πρώτη φορά που
συμβαίνει κάτι τέτοιο; E, όχι βέβαια. Συνήθης «πρακτική», ποικιλόμορφα
εκφραζόμενη στους χώρους αυτούς από Αθήνα έως Θεσσαλονίκη και έως τα όρια της
ελληνικής επικράτειας… Αλλά πού θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός…