ΣE ΠPΩTO ENIKO «Πες μου για τον Tσε»

«Πες μου για τον Τσε», με προέτρεψε ο 19χρονος Χρήστος. Του είχαν κάνει δώρο,
μεταξύ άλλων, ένα πακέτο χαρτοπετσέτες που είχαν πάνω τους το πρόσωπο του
Γκεβάρα. Δεν ήξερε τι να τις κάνει, δεν του πήγαινε η καρδιά να τις
χρησιμοποιήσει για να σκουπιστεί, κι ας μην ξέρει τι ακριβώς ήταν ο Τσε, εκτός
από «επαναστάτης στην Κούβα». Τις άπλωσε, τις κόλλησε σ’ ένα τελάρο και
κρέμασε το έργο στον τοίχο. Έτσι του πήγαινε περισσότερο. «Πες μου για τον
Τσε, λοιπόν». Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε η προσπάθεια να περιγράψω με όρους
του 2000 τον κόσμο του 1950- την ύπαρξη οραμάτων, την έννοια της αυτοθυσίας,
την έλλειψη της τηλεόρασης και των εφήμερων σταρ, την αναζήτηση, την
ιδεολογία. Ο Χρήστος ψάχνει δουλειά κι αγωνιά. Πώς να εξηγήσω ότι κάποιος
εγκαταλείπει την εξουσία για να γίνει και πάλι αντάρτης;

Αν το ‘ξερα, βέβαια, θα περίμενα μερικές μέρες. Θα με έβγαζε από την δύσκολη
θέση ο εισαγγελέας στη δίκη για τη 17 Νοέμβρη. Που έφερε τον Ερνέστο
παράδειγμα, προκειμένου να δείξει στους κατηγορούμενους ότι θα έπρεπε
τουλάχιστον να σκοτωθούν μαχόμενοι εάν θέλουν να αποκαλούνται «αληθινοί και
γνήσιοι επαναστάτες». Και τώρα, τι θα πω στον Χρήστο; Πώς να εξηγήσω ότι τον
Τσε τον θαυμάζουν εξίσου τα μέλη μιας τρομοκρατικής οργάνωσης και ένας
λειτουργός της Θέμιδος; Πού να τραβήξω τη διαχωριστική γραμμή για να μην
μπερδευτούμε χειρότερα; Τι είναι καλύτερο – ο Γκεβάρα χαρτοπετσέτα ή
κρεμασμένος στον τοίχο; Ή μήπως τίποτα από όλα αυτά;

Ας δώσει την απάντηση ο ίδιος: «Όλοι εμείς οι απροσάρμοστοι είμαστε
καταδικασμένοι να σκοτωθούμε, καταρώμενοι μια εξουσία που τελικά στηρίζουμε με
τον θάνατό μας».