Έγκλημα κάτω από τον καυτό ήλιο της Mυκόνου

Ανατολή στις «ιν» παραλίες της Μυκόνου. Χορός, νερό και θάλασσα. Το πάρτι θα κρατήσει ώς το μεσημέρι. Που θα αρχίσει το επόμενο…

Όλοι είδαν το έγκλημα. Αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα εγκλήματα κάτω από τον
ήλιο, έτσι και στη Μύκονο, ο καθένας είδε κάτι διαφορετικό. Ποτέ, άλλωστε, οι
μάρτυρες δεν συμφωνούν μεταξύ τους.

Ο ένας είναι σίγουρος πως άκουσε τον πυροβολισμό, ο άλλος είδε το μαχαίρι, ο
τρίτος πρόσεξε πως κάτι έριξαν στο ποτό και ο τέταρτος είναι σίγουρος πως ο
δολοφόνος ήταν γυναίκα. Σε ρόλο Ηρακλή Πουαρό έβαλα σκοπό να διαλευκάνω το
έγκλημα μέσα σε 48 ώρες. Διάολε, όλοι το είχαν δει….

Έφθασα στο νησί μαζί με άλλους πολλούς, αγνοώντας πείρα ετών και τις συμβουλές
φίλων που έλεγαν πως να πηγαίνεις Μύκονο ως τα τέλη Αυγούστου είναι σαν να
βάζεις το χέρι σου στη φωτιά. Και δεν φταίει η φωτιά που θα καείς. Επίσης,
είχε Μπωφόρ, για τα οποία όλοι χαιρόμαστε αφού κρατούσαν στα Λονδίνα και στα
Παρίσια τους καύσωνες.

Πιάσαμε λιμάνι με τρελούς αέρηδες. Σήκωνε άμμο ικανή να βγάλει στην επιφάνεια
πολιτισμούς που δεν έφθασε η αρχαιολογική σκαπάνη. Για ίχνη από το έγκλημα,
ούτε λόγος. Εκτός αν…

Εκτός αν… ακολουθούσες τα ίχνη του κόσμου. Γύρω στις 4 το απόγευμα που ο
ήλιος δίνει το μπρούντζινο χρώμα του στις Κυκλάδες, πιάνω το νήμα από το
Παραντάιζ. Την ώρα που στα άλλα νησιά ησυχάζουν, κάνουν βουτιές ή παίρνουν τη
σιέστα τους, στη Μύκονο έχει αρχίσει το πάρτι. Ενώ επιχειρώ να εξετάσω τι
ακριβώς γιορτάζουν αυτοί οι χαρούμενοι άνθρωποι με τα μαγιό και τα παρεό πέρα
από τα όρια του κεφιού, δέχομαι την πρώτη επίθεση από το νερό της πισίνας. Ας
πρόσεχα. Κάτι, υποψιάζομαι, θέλουν να κρύψουν. «Για τη μουσική, ρωτήστε τον
ντιτζέι», γράφει μία πινακίδα, κάτω ακριβώς από εκεί που είναι τα πικάπ,
προστατευμένα από τα νερά. Και καλά τον ρωτάς – εκείνος είναι σε θέση να σου
απαντήσει; Αλλά και να είναι, θα προλάβει;

Σε κεντρικό σημείο – πάνω στην μπάρα, αποκλείεται να τον χάσεις –
Ιταλός διασκεδαστής έχει αρπάξει το μικρόφωνο, που θα άφηνε από τα χέρια μόνο
αν τον έδενες και τον έριχνες στο νερό. Ο Ιταλός αγνοεί επιδεικτικά τη μουσική
και απευθύνει χαιρετισμό στην υφήλιο; «Μιλάνο; Τα χέρια Ψηλά! Άθενς; Χάλοου
Σικάγο! Νιου Γιορρρκκκ». Σταματήστε – που έλεγαν οι ρομαντικοί των Εξαρχείων –
τη Γη να κατέβω.

Τα χέρια ψηλά και λατρεία για τον ντιτζέι στο Cavo Paradiso. Ο οποίος σηκώνει το βλέμμα από τα βινύλια στον μπλε ορίζοντα του Αιγαίου και εμπνέεται

Πού θα βρεις καλύτερα; Κάπου δυο ώρες αργότερα, αργά τα βήματά μου με οδηγούν
στο Σούπερ (Σούπερ Παραντάιζ, για να μη μπερδευτείτε). Από εκεί και πέρα
πηγαίνω όπου με σπρώχνουν. Όλα τα σουξέ της «ντανς» σκηνής αποδεικνύονται
αδιάβροχα και ανθεκτικά στην κακοποίηση και δοκιμάζονται κάτω από τις πιό
σκληρές συνθήκες. Μπροστά στην αμμουδιά έχουν βγει τραπέζια όπου μπορείς να
παραγγείλεις το μπουκάλι με τους πάγους, να πετάξεις τις σαγιονάρες και να
δείξεις πως έχεις να ξοδεύεις όπου και να βρίσκεσαι – ακόμη και μέσα σε
σύννεφο άμμου, κακοφωνίας και ιαχών γυμνασιόπαιδων που είπαν να το ρίξουν έξω.
Αλλά πολύ έξω.

Έξω, πάλι, στο αυτοκίνητο κάνεις μιαν ευχή στον δρόμο μη συναντήσεις άλλον να
κατεβαίνει και αν τον πετύχεις στη στροφή καλύτερα να βγεις να το συζητήσεις,
να δεις κιόλας αν είναι ύποπτος για το έγκλημα και ευγενικά μετά να δώσεις
προτεραιοτητα, γιατί μην το ξεχνάς στους δρόμους (που λέει ο λόγος ) της
Μυκόνου (και να μην είμαι άδικη, ο περιφερειακός σκίζει) συναντώνται Ιταλοί
και Έλληνες οδηγοί και δεν υπάρχει φανάρι να τους χωρίζει. Ό,τι δεν βάζει η
φαντασία, το βάζει η πραγματικότητα.

Στην Παράγκα όπως κατεβαίνεις, είναι σαν να έχεις μπει σε άλλη ταινία.
Αν προηγουμένως ήσουν στο «Τρελό Θηριοτροφείο», τώρα είσαι στο «Πάρτι» με τον
Πίτερ Σέλερς. Σαφώς δηλαδή πιο στυλιστικά προχωρημένο. Κάτι οι μαξιλάρες και
οι αιώρες που βλέπουν θάλασσα, κάτι το ξύλο και η πέτρα σε λάουντζ σκηνικό στο
Baroumba, πετυχαίνω τους «Spirit Of Love» με έναν Dimpap στα πικάπ σε
εξαιρετική καλοκαιρινή διάθεση – που θα πει εγγύηση επί του μουσικού και της
οργάνωσης γενικότερα. Οπότε λέω, εδώ θα μείνω. Ώς και ο σκύλος με τα στρας στο
περιλαίμιο έχει αράξει και δεν το κουνάει ούτε όταν ενοχλητικός θαμώνας
διεκδικεί απρεπώς το μαξιλάρι του.

Ξημέρωμα με… «προγκρέσιβ»

Καμία ανάπαυση για τον πολεμιστή. Μπορεί να είναι νωρίς, μπορεί να είναι αργά
– να μη σας πάρω στο λαιμό μου, αλλά είναι 4 η ώρα το πρωί, την ώρα που το
πέλαγος απλώνεται ασημί από το φως του φεγγαριού και αλλάζει φρουρά στα πικάπ
του Cavo Paradiso και τη θέση της Μις Λευκή παίρνει ο Ιταλός Φραντσέσκο Φάρφα.
Ο οποίος, εκτός από τα μαγικά του χέρια πάνω στα βινύλια και τεχνική α λα
Κόπερφιλντ στις αλλαγές, παίζει τα πάντα χωρίς να καταλαβαίνεις πώς από τα
τέκνο βρίσκεσαι στα ντίσκο και από εκεί σε «γκόσπελ» και «προγκρέσιβ» μαζί, με
στυλ ιταλικό βεβαίως να φωτογραφίζει και να φωτογραφίζεται και να εμπνέεται
από την ανατολή στο ιδανικό σημείο που βρίσκεται με τους φαν από κάτω να
φωνάζουν… «λ’ ούλτιμο Φραντσέσκο, λ’ ούλτιμο» και να μην τον αφήνουν να
φύγει… μεσημεριάτικα. Ο άλλος, έμαθα, που ακολούθησε ο Σάσα βγήκε στις 6 το
πρωί και ίσως ακόμη να παίζει.

Όχι μόνο δεν βρήκα τον ένοχο, έχω να πω, αλλά έχασα και το θύμα. Με το που θα
πέσουν οι αέρηδες ίσως όλα γίνουν πιο καθαρά…

H επέλαση των Ιταλών και η Μανταλένα

Την άλλη ημέρα το πρωί (διότι έτσι σχηματικά το «βράδυ – πρωί» ισχύει ακόμη
και στη Μύκονο) οι αέρηδες εξακολουθούν να σου κάνουν «πίλινγκ» και η παραλία
στην Ψαρρού να προσφέρει ένα κάποιο καταφύγιο. Από τι; θα ρωτήσει ο
ανυποψίαστος αναγνώστης. Από τίποτε! Είσαι εκτεθειμένος σε δεκάδες «Πρόντο!
Κόμε στα;» που οι Ιταλοί στέλνουν από την παραλία στον Πάολο που πίνει εσπρέσο
στη Νάπολι και σε κάμποσα «συγγνώμη, αλλά είναι ρεζερβέ» που οι Έλληνες έχουν
«προνοήσει» για τις ξαπλώστρες. Διότι δεν θα έχεις πού να πατήσεις, να μην
έχεις και πού να ξαπλώσεις;

Μετά, δεν χρειάζεται να κάνεις βήμα. Όλα θα έρθουν να σε βρουν. Θέλεις δεν
θέλεις. Ο μαύρος με τα CD και «μάρκετινγκ πλαν» (κρατούσε «βιτρίνα» το CD
«Myconos» συλλογή της Planetworks). H κυρία που θα εισπράξει τα 9 ευρώ για την
ξαπλώστρα, διαφημίζοντας τα βλήτα που έχει μαγειρέψει και «φρι πάρκινγκ». H
κοπέλα που κάνει διακοπές και τα τατουάζ χένα και κάπου κάπου Ασιάτες με σοφία
Κομφούκιου που προσφέρουν μασάζ και σιάτσου έναντι 30 ευρώ, την ώρα ακριβώς
που νιώθεις λίγο πιασμένος.

Εκεί επίσης, η Μανταλένα ζει, μέσα σε δεσποινίδες με ψάθινα καπέλα που
διαθέτουν παρεό για όλα τα γούστα και κάνουν τη «Ζάρα» να σκάει από ζήλεια,
ενώ άλλα ηλιοψημένα κορμιά συναγωνίζονται με μπιζού από κοχύλια και χάντρες
άλλες διάσημες αλυσίδες καταστημάτων και μόνο ο «Άλφα Βήτα» δεν είχε κατέβει
παραλία για να γλιτώσεις και τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Μεταξύ βουτιάς και
ηλιοθεραπείας όλα αυτά.