H άρνηση μιας γυναίκας

H περίπτωση της Αγγελικής Σωτηροπούλου συνιστά μια ειδική κατηγορία στα
πλαίσια της δίκης της 17N. Μόνη γυναίκα κατηγορουμένη, σύντροφος στη ζωή δύο
διαδοχικά από τα πιο ενεργά (κατά τη δική τους παραδοχή) επιχειρησιακά στελέχη
της οργάνωσης, από τα τελευταία πρόσωπα που συνελήφθησαν ενώ ήταν από τα πρώτα
που παρακολουθούνταν, είναι ένα πρόσωπο που δεν στερείται πραγματικών
επιχειρημάτων. Τα όποια στοιχεία υπάρχουν, τη «δένουν» με χώρους της οργάνωσης
(που στάθηκαν μάλιστα η αφορμή να μάθουμε χθες, διά στόματος Δ. Κουφοντίνα, τη
διαφορά μεταξύ γιάφκας-αναπαυτηρίου της Δαμάρεως και γιάφκας-κρησφύγετου της
Πάτμου) και όχι με πράξεις της. Κανένας από τους κατηγορουμένους που
παραδέχονται τη συμμετοχή τους και μίλησαν για την οργάνωση δεν την ανέφερε ως
ισότιμο μέλος της. Οι μαρτυρίες για τη φυσική παρουσία της σε χώρους γύρω από
τους οποίους εκτυλίχθηκαν ενέργειες που αποδίδονται στη 17N, είναι σε αρκετές
περιπτώσεις νεφελώδεις και πάντως βαρύνονται, ασυνείδητα ίσως, με ένα κρίσιμο
πρωθύστερο: πρώτα κατηγορήθηκε το συγκεκριμένο πρόσωπο ως η μόνη γυναίκα-μέλος
της οργάνωσης και ύστερα τη «θυμήθηκαν» οι μάρτυρες. H σχέση της, τέλος, με
τον Δ. Κουφοντίνα και η αρχική εξαφάνισή του, εύλογα στηρίζει μια αίσθηση
ασφυκτικής πίεσής της από τις Αρχές και εγείρει υπόνοιες για πιθανή ψυχολογική
«χρήση» της με σκοπό τη σύλληψη του συντρόφου της.

Χάρη σε αυτά τα δεδομένα, η A. Σωτηροπούλου είχε δύο δρόμους κατά την απολογία
της: την παραδοχή γνώσης (αν αυτή υπήρχε) τού τι συνέβαινε, για ποιο λόγο και
ποιοι εμπλέκονταν ή την πλήρη άρνηση γνώσης, μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον της
μοιραίας έκρηξης στον Πειραιά. H κατηγορουμένη διάλεξε, χωρίς έκπληξη αλλά και
χωρίς φλυαρία, τον δεύτερο δρόμο. Το πόσο πειστικός είναι, εν όψει των
στοιχείων της υπόθεσης και της προσωπικής της συμπεριφοράς πριν και μετά τη
σύλληψή της, ο ισχυρισμός της ότι δεν είχε καταλάβει τίποτα από αυτά που
γίνονταν γύρω της, είναι κάτι που θα το σταθμίσει το δικαστήριο. Σε κάθε
περίπτωση πάντως, ενδεχόμενη ψυχική και μόνο συμμετοχή της στη δράση της
οργάνωσης – πρωτογενής ή μέσω του συντρόφου της – δεν θα αρκούσε – και δεν
αρκεί – για να θεμελιώσει καταδίκη της, ούτε καν για απλή «συμμετοχή», αφού
αυτή προϋποθέτει κάποιο πέρασμα στη δράση. H επιλογή της κατηγορουμένης δεν
ήταν σίγουρα επιλογή τόλμης. H συνέχεια, και ιδίως το αποτέλεσμα της δίκης, θα
δείξει αν ήταν και επιλογή σύνεσης.

Ο δικηγόρος Κώστας B. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.