H Oδύσσεια ενός «ξενιτεμένου»… φοιτητή

Ένας πραγματικός Γολγοθάς. Έτσι περιγράφουν την αναζήτηση στέγης οι
φοιτητές που σπουδάζουν στη Θεσσαλονίκη. Διαμερίσματα – κλουβιά, υπερβολικά
υψηλές τιμές – κυρίως για τα διαμερίσματα που βρίσκονται κοντά στην
πανεπιστημιούπολη – και στυγνή εκμετάλλευση από ιδιοκτήτες και ορισμένους
μεσίτες.

Ο Χρήστος Κεφαλίδης από την Πτολεμαΐδα, φοιτητής του Τμήματος Χημείας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανοίγει στα «NEA» το «ημερολόγιό του» από τις ημέρες που αναζητούσε στέγη για το φοιτητικό του νοικοκυριό

Ο Χρήστος Κεφαλίδης από την Πτολεμαΐδα, φοιτητής του Τμήματος Χημείας στο
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανοίγει στα «NEA» το «ημερολόγιό του»
από τις ημέρες που αναζητούσε στέγη για το φοιτητικό νοικοκυριό του, από το
2000 που μπήκε στο Πανεπιστήμιο έως φέτος που αναγκάστηκε να μετακομίσει.

Σταθμός πρώτος (2000). «Το πρώτο σπίτι που είδα ήταν ίσως και το
χειρότερο. Είχε έρθει και η μητέρα μου από την Πτολεμαΐδα να με βοηθήσει. Ήταν
κυριολεκτικά μια τρώγλη στον δεύτερο όροφο πολυκατοικίας στην Αγίου Δημητρίου.
Ένα δωμάτιο, κουζίνα και μπάνιο έναντι 100.000 δραχμών. Ο ιδιοκτήτης ούτε που
καταδέχτηκε να έρθει να μας το δείξει. Μετά κατάλαβα γιατί… Μας άνοιξε ένας
ένοικος της πολυκατοικίας. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν τα σκεβρωμένα
πατώματα, προφανώς από την υγρασία. Το χειρότερο, όμως, ήταν το μπάνιο. Είχε
συρόμενη ξύλινη πόρτα που άνοιγε με φοβερή δυσκολία, ενώ η λεκάνη ήταν
σπασμένη, όπως και αρκετά πλακάκια. H μητέρα μου… τσίριξε μόλις το είδε.
Φύγαμε… τρέχοντας».

Σταθμός δεύτερος (2000). «Το επόμενο σπίτι που πήγα να δω βρισκόταν
στην Ευαγγελίστρια, λίγο πιο πάνω από το τέρμα των λεωφορείων. Ήταν μια
μονοκατοικία, 15 ολόκληρων τετραγωνικών, που προφανώς παλιά ήταν κατάστημα.
Για να μπεις έπρεπε να σηκώσεις στόρια και στη συνέχεια να περάσεις από μια
γυάλινη πόρτα! Το σκηνικό μέσα ήταν… σουρεαλιστικό. Ουσιαστικά ήταν μόνο ένα
δωμάτιο, όλο από ξύλο. Μπροστά είχε μια τεράστια τζαμαρία με μια χοντρή
κόκκινη κουρτίνα για να μη φαίνεσαι απ’ έξω. Στον ίδιο χώρο υπήρχε η κουζίνα
και μια πολύ μικρή τουαλέτα, που χωρίζονταν με ξύλινο παραβάν! Δεν υπήρχαν καν
ντουλάπια και όταν ρώτησα τον ιδιοκτήτη πού θα βάλω τα πιάτα, μου είπε να πάρω
θήκες… H τιμή του; 80.000 δραχμές. Και βέβαια, έφυγα χωρίς δεύτερη
κουβέντα».

Σταθμός τρίτος (2000). «Μέχρι να καταλήξω σε κάποιο σπίτι, είδα κι
έπαθα. Αυτά που βρίσκονταν κοντά στα Πανεπιστήμια ήταν σε κακή κατάσταση. Είδα
και κάποια τα οποία ήταν περιποιημένα, αλλά – φυσικά – ήταν πανάκριβα.
Μάλιστα, κάποιοι μεσίτες μού ζητούσαν για προκαταβολή ένα ενοίκιο και όχι
μισό. Δηλαδή, ουσιαστικά έπρεπε με το καλημέρα να πληρώσω τρία ενοίκια
μαζεμένα – μαζί με την εγγύηση – πράγμα που δεν είχα τη δυνατότητα να κάνω.
Τελευταίο είδα ένα σπίτι στην αρχή της Άνω Πόλης, κοντά στην Ολυμπιάδος. Ήταν
ολοκαίνουργια οικοδομή, χτισμένη σε κατηφορικό έδαφος. Μετά την είσοδο
κατέβαινες σκαλιά – δηλαδή ουσιαστικά ήταν υπόγειο – και από την πίσω πλευρά
έβγαζε σε αυλή. Ήταν 15 τ.μ. και ζητούσε 90.000 δραχμές. Με παζάρια το
κατέβασα στις 70.000 κι επειδή με πίεζε ο χρόνος, τελικά το νοίκιασα».

Σταθμός τέταρτος (2003). «Στο σπίτι στην Άνω Πόλη έμεινα περίπου 2½
χρόνια. Όταν αποφάσισα να μετακομίσω, αρχικά έψαξα στην ίδια περιοχή, γιατί
ήταν βολική γειτονιά. Από αγγελίες βρήκα ένα και συναντήθηκα με τον ιδιοκτήτη
για να το δω. Είχε ένα δωμάτιο και κουζίνα, αλλά όχι τουαλέτα! Όταν τον ρώτησα
πού είναι η τουαλέτα, μου έδειξε… έξω. Τότε είδα ότι υπήρχε μια εξωτερική
στενή μεταλλική σκάλα, που οδηγούσε σε μια μικρή τουαλέτα. Και ζητούσε 240
ευρώ…».

Σταθμός πέμπτος (2003). «Στη συνέχεια είδα ένα σπίτι στον συνοικισμό Αγίας
Τριάδας, στην οδό Σπάρτης. Ήταν σε παλιά οικοδομή χωρίς θέρμανση, ενώ το
διαμέρισμα ήταν στον πέμπτο όροφο και δεν υπήρχε ασανσέρ. H τιμή του; Μόλις…
350 ευρώ…».

Σταθμός έκτος (2003). «Συνεχίζοντας την αναζήτηση είδα ένα σπίτι κοντά
στο κέντρο. Ένα δωμάτιο, κουζίνα και μπάνιο, έλεγε η αγγελία. Πήγα να το δω
και διαπίστωσα ότι τελικά είχε τρία δωμάτια. Το ένα ήταν κλειδωμένο και το
άλλο ήδη νοικιασμένο σε άλλον φοιτητή. Μάλιστα, ο ιδιοκτήτης το είχε ήδη
αποφασίσει και ευθαρσώς μού είπε “αυτός θα είναι ο συγκάτοικός σου”. Ούτε που
ρώτησα την τιμή του. Έφυγα και πάλι τρέχοντας».

Σταθμός έβδομος (2003). «Είδα μερικά ακόμα σπίτια, αλλά κανένα δεν μου
έκανε. Το τελευταίο διαμέρισμα που είδα ήταν μια γκαρσονιέρα στην περιοχή τής
Αγίας Τριάδας, επίσης σε παλιά οικοδομή. Όταν πήγα, διαπίστωσα ότι ήταν
οροφοδιαμέρισμα, το οποίο ο ιδιοκτήτης είχε χωρίσει στα τρία, δημιουργώντας
δύο γκαρσονιέρες 24 και 18 τετραγωνικών μέτρων. Στην αρχή ήμουν θετικός. Όταν
όμως άκουσα την τιμή τους έφριξα. Ζητούσε 450 ευρώ για την πρώτη και 350 για
τη δεύτερη!

Τότε αποφάσισα να αναζητήσω αλλού την τύχη μου. Κι έτσι προτίμησα να φύγω από
το κέντρο και τελικά βρήκα σπίτι στην περιοχή του Μαρτίου. Καλύτερα μια
αξιοπρεπής οικοδομή με λογικό ενοίκιο, κι ας είναι μακριά η Σχολή. Και σίγουρα
θα το σκεφτώ πάρα πολύ να ξαναμετακομίσω…».

Δεν επαρκούν οι Εστίες, δεν καλύπτουν τις ανάγκες τα σπίτια που
νοικιάζονται

Εκατό χιλιάδες φοιτητές σπουδάζουν μακριά από τον τόπο της μόνιμης κατοικίας
τους και αρκετοί από αυτούς αναζητούν αυτή την περίοδο στέγη για το φοιτητικό
νοικοκυριό τους. Στα πολεοδομικά συγκροτήματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης
συγκεντρώνονται περίπου οι μισοί από τους «εσωτερικούς μετανάστες» φοιτητές.
Οι υπόλοιποι μοιράζονται στις άλλες πόλεις – έδρες Πανεπιστημίων σε όλη την
Ελλάδα. Ιδιαίτερα στις μικρότερες πόλεις πάντως, οι ανάγκες για στέγη δεν
καλύπτονται από τα σπίτια που διατίθενται. Και σε μεγάλες πόλεις όπως η Πάτρα
όμως, τα τελευταία χρόνια, ελλείψει μικρών διαμερισμάτων, ιδιοκτήτες μεγάλων
διαμερισμάτων – ιδιαίτερα στο κέντρο της πόλης – τα διαμορφώνουν σε
γκαρσονιέρες με κοινό μπάνιο και κουζίνα και τα νοικιάζουν σε περισσότερους
του ενός φοιτητές. Στην ίδια πόλη, δεν είναι λίγοι εκείνοι που επενδύουν στη
φοιτητική στέγη, ανεγείροντας οικοδομές με γκαρσονιέρες, που επιπλωμένες
νοικιάζονται σε νέους.

Την ίδια ώρα, οι φοιτητικές και σπουδαστικές Εστίες δεν μπορούν να καλύψουν
ικανοποιητικά τις ανάγκες: οι θέσεις που υπάρχουν είναι κατά τι περισσότερες
από 7.000, ενώ τα περισσότερα κτίρια είναι σε κακή κατάσταση και με ελλιπείς υποδομές.

Ποια ιδρύματα διαθέτουν γραφεία στέγασης

Ελάχιστα είναι τα γραφεία στέγασης που λειτουργούν στα Πανεπιστήμια. Τέτοια
γραφεία διαθέτουν:

* Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών: Πατησίων 76, τηλέφωνο: 210-8203.233.

* Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: 26510-97106, www.uoi.gr

* Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: 2310-995132

* Πανεπιστήμιο Πάτρας: 2610-997547, www.upatras.gr

Συμβουλές για την αναζήτηση. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών
Ακινήτων (ΠΟΜΙΔΑ), πάντως, συμβουλεύει τους φοιτητές:

* Οργανώστε την αναζήτησή σας και δείτε πολλά σπίτια. Μην επιλέξετε
βιαστικά.

* Σκεφτείτε την προοπτική της συγκατοίκησης με συμφοιτητές που
γνωρίζετε από τον τόπο της μόνιμης κατοικίας και οργανώστε το νέο νοικοκυριό
σε μεγαλύτερα σπίτια που τελικά κοστίζουν λιγότερο, αφού το μίσθωμα
μοιράζεται.

* Ελέγξτε προσεκτικά το σπίτι που επιλέξατε, για να είστε βέβαιοι ότι
είναι σε ικανοποιητική κατάσταση. Αν το είδατε βράδυ, ζητήστε πριν συμφωνήσετε
να το δείτε και με το φως της ημέρας.

* Μην καταβάλλετε χρήματα αν δεν είστε βέβαιοι ότι έχετε απέναντί σας
τον ιδιοκτήτη του σπιτιού.

* Συμπληρώστε και υπογράψτε μισθωτήριο έγγραφο.

* Αποφύγετε τα δήθεν γραφεία «πληροφοριών»: τις περισσότερες φορές οι
πληροφορίες τους είναι παρωχημένες, χωρίς καμία αξία.

* Μην προκαταβάλετε οποιοδήποτε ποσό ως αμοιβή σε κανέναν, πριν
νοικιάσετε το σπίτι.