Tα «ράμματα»…

Τον είδα, τον άκουσα – τον είδαμε, τον ακούσαμε… – τον Ζούμπιν Μέτα με τη
Φιλαρμονική του Ισραήλ, την Κυριακή, στο Ηρώδειο. Στην Έβδομη του Μάλερ. Και
τον χειροκρότησα – τον χειροκροτήσαμε. Και του γράψαμε και σελίδες επί
σελίδων. Δικαίως. Κορυφαίος μαέστρος είναι. Αλλά ας μην ξεχνάμε κιόλας. Τα
χρόνια περνάνε και ξεχνάμε, βλέπετε, εύκολα. Τι ξεχνάμε; Πάρα πολλά. Όπως ότι
έχουμε «ράμματα για τη γούνα» του κ. Μέτα. Ο οποίος, τον Σεπτέμβριο του 1967,
στην «αυγή» της στρατιωτικής δικτατορίας και ενώ πλήθος σπουδαίων καλλιτεχνών
της μουσικής, του χορού, του θεάτρου… – από Ανατολή και Δύση – τολμούσαν να
«διαλύσουν» στα εξ ων συνετέθη το πλουσιότατο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών
της χρονιάς εκείνης, που είχε ετοιμαστεί πριν «ανατείλει» η 21η Απριλίου, με
τις αρνήσεις τους να εμφανιστούν στη στρατοκρατούμενη Ελλάδα και με τις
αλλεπάλληλες ακυρώσεις των συμμετοχών τους στο Φεστιβάλ, δεν συμμετείχε στο
μποϊκοτάρισμα.

… και η «γούνα» του κ. Μέτα

Και εμφανίστηκε στο Ηρώδειο ο κ. Μέτα – η πρώτη του εμφάνιση εδώ, αν δεν κάνω
λάθος -, όπως ήταν προγραμματισμένο, επικεφαλής μιας ορχήστρας αμερικανικής –
ε, βέβαια, σιγά που ορχήστρα εξ ΗΠΑ ελαύνουσα θα μποϊκοτάριζε την
προσφιλεστάτη αυτών χούντα… -, της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες, της οποίας
τότε ήταν ο διευθυντής, με τρεις συναυλίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να
του «το κρατάμε μανιάτικο» αιωνίως του μαέστρου. Πολλοί, άλλωστε, από αυτούς
που, στην αρχή, αντιστάθηκαν και «μποϊκοτάρισαν», αργότερα – κράτησε πολύ η
δικτατορία, επτά χρόνια, και δύσκολο να αντέξουν όλοι… -, με διάφορες
δικαιολογίες, και συνεργάστηκαν και ήρθαν στην Ελλάδα. Αλλά καλό είναι να μην
ξεχνάμε την ιστορία.