Στρατός στο «κόκκινο»

Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αποδείχθηκαν επαρκείς για να κατακτήσουν
το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Αποδεικνύονται, όμως, «λίγες» όταν πια έχει αλλάξει
το καθεστώς και είναι αναγκασμένες να επιβάλουν την «ειρήνη».

Στις πιο βαθιές και πιο απρόσιτες αίθουσες του Πενταγώνου, εκεί όπου
συγκεντρώνονται και συνεδριάζουν οι επιτελείς μετρώντας το υλικό και τους
άνδρες που πρέπει κάθε φορά να στείλουν στο εξωτερικό, ένα εφιαλτικό σενάριο
πλανιέται στον αέρα. Με περίπου 140.000 Αμερικανούς δεσμευμένους στη
«σταθεροποίηση» του Ιράκ, 34.000 στο Κουβέιτ, 10.000 στο Αφγανιστάν και 5.000
στα Βαλκάνια, άραγε πόσες καλές επιλογές θα έχει στη διάθεσή του ο πρόεδρος
Μπους, αν αύριο μεθαύριο, την προσεχή άνοιξη, ο Κιμ Γιονγκ Ιλ αποφάσιζε να
δοκιμάσει τα νεύρα των 37.000 Αμερικανών στρατιωτών που βρίσκονται στη Νότια
Κορέα; Τι θα έκανε τότε το Πεντάγωνο για να εξασφαλίσει και νέα στρατεύματα
στον 38ο παράλληλο; H αδυναμία της αποστολής ενισχύσεων θα υποχρέωνε άραγε την
Ουάσιγκτον να εξετάσει ακόμη και την πυρηνική επιλογή για να σώσει τη Νότια
Κορέα από την ήττα;

Εφεδρικό προσωπικό

Σε αυτή την κατάσταση βρίσκονται οι αμερικανικοί στρατηγικοί σχεδιασμοί στον
κόσμο που προέκυψε μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τα αμερικανικά στρατεύματα
έχουν υπερεκταθεί, πέρα από τα όριά τους, καθώς οι ΗΠΑ εισβάλλουν σε χώρες που
αποτελούν βάσεις τρομοκρατών και ύστερα παραμένουν σε αυτές ώσπου να
διασφαλίσουν ότι δεν θα ξαναϋποθάλψουν τρομοκράτες. Όμως, οι Αμερικανοί δεν
διαθέτουν το εφεδρικό στρατιωτικό προσωπικό που είναι απαραίτητο για την
κατοχή ολόκληρων χωρών για μήνες ή για χρόνια – ιδιαίτερα όταν η ευγνωμοσύνη
απέναντί τους δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των εθίμων των τοπικών πληθυσμών.

Οι συζητήσεις

Έτσι, μάλλον ξαφνικά και για πρώτη φορά τα τελευταία 35 χρόνια, η αμερικανική
στρατιωτική ηγεσία συζητά την αύξηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, όχι
τόσο για να διεξάγουν πολέμους, αλλά για να κάνουν το «ξεκαθάρισμα» στη
συνέχεια. Πώς όμως θα το κάνει αυτό ένας στρατός που συρρικνώνεται συνεχώς
μετά την κορύφωση του πολέμου του Βιετνάμ, το 1968;

Από τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι Αμερικανοί πήραν δύο
αντιφατικά μαθήματα. Επιβεβαιώθηκε το δόγμα Ράμσφελντ – Μπους – αντίθετα με το
δόγμα Πάουελ – ότι οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται τεράστιες δυνάμεις για να εισβάλουν
σε μια χώρα και να νικήσουν. Όμως, αν οι μικρές δυνάμεις φτάνουν στους
Αμερικανούς για να εισβάλουν σε μια ξένη χώρα, χρειάζονται πολύ μεγαλύτερους
στρατούς για να διατηρήσουν την κατοχή τους μόλις σταματήσουν οι μάχες. Μόλις
τον Μάιο, το Πεντάγωνο προέβλεπε ότι ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων
θα έπεφτε στις 30.000 έως τον Σεπτέμβριο. Σήμερα υπάρχουν 140.000 Αμερικανοί
στρατιώτες στο Ιράκ (και άλλοι 20.000 στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων).

Ανησυχούν στο Πεντάγωνο

Ντόναλντ Ράμσφελντ: «Αν χρειαστούν κι άλλες δυνάμεις στο Ιράκ, θα χρειαστούν τουλάχιστον 2 χρόνια για τη στρατολόγηση και την εκπαίδευσή τους»

Σε συνέντευξή του στο αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ», πιστός στο δόγμα
του για τις μικρές, καλά εκπαιδευμένες και τεχνολογικά εξοπλισμένες μονάδες, ο
Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ έλεγε προχθές ότι οι ΗΠΑ
διαθέτουν «επαρκείς δυνάμεις». Επισήμαινε όμως ότι, σε περίπτωση που
χρειαστούν και άλλες, απαιτούνται τουλάχιστον δύο χρόνια για τη στρατολόγηση
και την εκπαίδευσή τους. Μετά τον βομβαρδισμό της έδρας του ΟΗΕ, οι εξελίξεις
στο Ιράκ, όπου 139 Αμερικανοί στρατιώτες έχουν χάσει τη ζωή τους από τότε που
τελείωσε ο πόλεμος και άρχισε η «ειρήνη», κάνουν τώρα τους στρατηγικούς
σχεδιαστές του Πενταγώνου να σκέφτονται ότι δύο χρόνια είναι ίσως πολλά. Και
επιβεβαιώνεται ο πρώην επιτελάρχης στρατηγός Έρικ Σινσέκι, που είχε ανάψει
«φωτιές» στο Πεντάγωνο τον Φεβρουάριο, όταν είχε πει ότι ίσως οι ΗΠΑ να
υποχρεωθούν να δεσμεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες στο μεταπολεμικό
Ιράκ.