TZΩN ΦITZEPAΛNT KENNENTY Xάπια, κατάρες και «ασθενείς» μύθοι

Ο Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ, το 1963, φωτογραφιζόταν με τον γιο του Τζων Κέννεντυ Τζ., στον Λευκό Οίκο, προσπαθώντας να δώσει μια – ψευδή – εικόνα σφριγηλότητας. (Ο Τζούνιορ σκοτώθηκε το 1999 ύστερα από πτώση του αεροπλάνου που πιλοτάριζε, διαιωνίζοντας τον μύθο της κατάρας των Κέννεντυ)

Το γεγονός, λέει ο Κρίστοφερ Χίτσενς, ότι ο Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ
δολοφονήθηκε σε ηλικία 46 μόλις ετών, δικαιολογεί καταφανώς τον τίτλο της νέας
βιογραφίας του από τον Ρόμπερτ Ντάλεκ, με τίτλο «Μία ζωή που δεν ολοκληρώθηκε»
(An unfinished life). Αν όμως ακτινογραφήσει κανείς το περιεχόμενο του
βιβλίου, προσθέτει ο Άγγλος συγγραφέας και δημοσιογράφος, και το συνδυάσει με
άλλες ανάλογες εξιστορήσεις, θα εκπλαγεί από το τελικό συμπέρασμα: όχι τόσο
επειδή η καριέρα του Αμερικανού πολιτικού τελείωσε τόσο γρήγορα, αλλά μάλλον
επειδή διήρκεσε τόσο πολύ.

Ο νέος βιογράφος του Κέννεντυ, ο καθηγητής Ρόμπερτ Ντάλεκ, δεν έχει διάθεση να
απομυθοποιήσει τον JFK. Αυτό όμως πραγματοποιείται αντικειμενικά, ως έναν
βαθμό, καθώς αποκαλύπτει, για πρώτη φορά, τα ιατρικά αρχεία που αφορούσαν τον
πρόεδρο των ΗΠΑ και τα οποία, έως τώρα, είχαν κρατηθεί μακριά από το φως της
δημοσιότητας. Σύμφωνα με τα νέα ετούτα δεδομένα, ο Κέννεντυ ήταν ένας άνθρωπος
με εξαιρετικά εύθραυστη υγεία που κατάπινε αφειδώς χάπια και στεκόταν όρθιος
με ενέσεις! Ήταν ένας άνθρωπος, για τον οποίο αμφισβητείται πλέον και η
πνευματική του διαύγεια σε κρίσιμες στιγμές αποφάσεων.

Τον ρόλο του Μαξ Τζάκομπσον, του δόκτορα με το παρατσούκλι «Dr Feelgood», και των χαπιών που χορηγούσε στον Κέννεντυ υπογραμμίζει ο Κρίστοφερ Χίτσενς

Την εποχή της συμφοράς του Κόλπου των Χοίρων, γράφει ο Κρίστοφερ Χίτσενς στο
TLS, το φιλολογικό ένθετο των «Times», ο Κέννεντυ υπέφερε από διαρκή και οξεία
διάρροια, καθώς και φλεγμονή στην ουρήθρα. Οι γιατροί τού έδιναν αυξανόμενες
ποσότητες σπασμολυτικών και πενικιλίνης, ενώ τον υποχρέωναν να τρώει μόνο
πουρέ. Στην επόμενη κρίση με την Κούβα, την παρ’ ολίγον πυρηνική σύγκρουση το
φθινόπωρο του 1962, μαθαίνουμε ότι ο Τζων Κέννεντυ «πήρε τις συνήθεις δόσεις
σπασμολυτικών για να ελέγξει την κολίτιδά του, αντιβιοτικά για την έξαρση των
προβλημάτων του με την ούρηση, ενώ είχε και ιγμορίτιδα».

Ταυτόχρονα έπαιρνε σημαντικές ποσότητες υδροκορτιζόνης και τεστοστερόνης καθώς
και αλάτι σε χάπια για να ελέγξει το σύνδρομο Άντισον, το οποίο είχε
διαγνωστεί ήδη από το 1947 και του προκαλούσε συμπτώματα κόπωσης, ναυτίας και
εμετού. Στις 2 Νοεμβρίου του 1962 ο Κέννεντυ πήρε δέκα επιπλέον γραμμάρια
υδροκορτιζόνης και δέκα γραμμάρια άλατος προκειμένου να ενισχύσει τον
οργανισμό του πριν μιλήσει στον αμερικανικό λαό (μέσω τηλεόρασης) για τη
διάλυση των ρωσικών πυραυλικών βάσεων στην Κούβα. Τον Δεκέμβριο του ίδιου
χρόνου, η Τζάκυ Κέννεντυ ζήτησε από τον γαστρεντερολόγο του συζύγου της, τον
δρα Ράσελ Μπόουλς, να περιορίσει τα αντισταμινικά χάπια που του έδινε λόγω των
συχνών αλλεργιών του στο φαγητό. Είπε ότι είχαν καταθλιπτική δράση και ζήτησε
από τον γιατρό να του δώσει κάτι που θα του βελτίωνε τη διάθεση χωρίς να
ερεθίσει το γαστρεντερικό του σύστημα.

Ήδη τους πρώτους έξι μήνες της προεδρίας του, αποκαλύπτεται ότι είχε
προβλήματα στο στομάχι, στον προστάτη και στα νεφρά, παρουσίαζε υψηλούς
πυρετούς, περιστασιακές αφυδατώσεις, αποστήματα, υπέφερε από αϋπνίες, ενώ είχε
και σοβαρά προβλήματα στη μέση.

Οι ενέσεις του… στοίχισαν τη σφαίρα

Ταυτόχρονα με τους γιατρούς που τον κούραραν επισήμως, ο JFK είχε
απευθυνθεί κρυφά και στον περίφημο Μαξ Τζάκομπσον, τον δόκτορα με το
παρατσούκλι «Dr Feelgood», γνωστό για τα χάπια του που αναζωογονούσαν
διασημότητες. Ο Τζάκομπσον έκανε στον Τζων Κέννεντυ ενέσεις στη μέση που του
επέτρεψαν να αποφύγει τις πατερίτσες! Δεν του επέτρεψαν όμως να αποφύγει τη
δεύτερη και θανατηφόρο σφαίρα του Όσβαλντ. Διότι ο νάρθηκας στη μέση του, τη
μοιραία εκείνη ημέρα, τον κρατούσε στητό στο ανοιχτό αυτοκίνητο, αλλά και τον
καθιστούσε ανίκανο να σκύψει μετά την πρώτη σφαίρα του δολοφόνου του. Σε κάθε
περίπτωση πάντως, εικάζει ο Κρίστοφερ Χίτσενς, ο Κέννεντυ κινδύνευε ανά πάσα
στιγμή να καταρρεύσει όπως ο Τζίμι Χέντριξ από τα πολλά τονωτικά – αναβολικά
και κατασταλτικά χαπάκια που κατάπινε.

Ο ρόλος του Τζάκομπσον θα εξεταστεί στο μικροσκόπιο των ιστορικών, καθώς
είχε δώσει χημικές ουσίες στον πρόεδρο των ΗΠΑ την ημέρα της πρώτης συνάντησης
με τον Χρουστσώφ στη Βιέννη. Όπως λέει ο Χίτσενς, ο Κέννεντυ πιθανόν να μην
ήταν σε καλή φυσική και συναισθηματική κατάσταση κατά τη συνάντηση αυτή, κάτι
που τον έκανε να αισθανθεί μειονεκτικά απέναντι στον Σοβιετικό ηγέτη. «Αυτή η
προσωπική ήττα, τον έκανε να δείξει αποφασιστικότητα στο χειρότερο δυνατό
πεδίο, εκείνο του Βιετνάμ», καταλήγει ο αιρετικός Άγγλος συγγραφέας.