ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο Έλληνας και το κινητό του…

Το αεροπλάνο, γεμάτο από αυγουστιάτικους ηλιοκαμένους ταξιδιώτες, ήταν έτοιμο
να απογειωθεί και η αεροσυνοδός είχε ήδη παρακαλέσει από μεγαφώνου τους
επιβάτες να απενεργοποιήσουν τα κινητά τους τηλέφωνα. Πολύ δύσκολη παράκληση
για έναν Νεοέλληνα που… σέβεται τον εαυτό του. Είναι σαν να του ζητάς να μην
καπνίσει σε χώρο που απαγορεύεται το κάπνισμα (και τους βλέπω να στέκουν στις
γωνιές του καινούργιου αεροδρομίου και να σβήνουν στο τέλος με μανία τη γόπα
τους στο γυαλισμένο πάτωμα, σαν να προσπαθούν να εκδικηθούν αυτόν που θέλει να
τους το απαγορεύσει)!

Πολλοί, λοιπόν, επιβάτες του αεροπλάνου συνέχιζαν να μιλάνε στα μαύρα, ασημί ή
εμπριμέ τηλεφωνάκια τους ή έπαιζαν ανενόχλητοι παιχνίδια σε αυτά. Όταν θύμισα
σε κάποιους ότι η απενεργοποίηση είναι θέμα – και δικής τους – ασφαλείας, με
κοίταξαν ως (επιεικώς) ιδιόρρυθμη. Ο Έλληνας και το κινητό του… Σχέση στενή,
σχεδόν ερωτική, σχέση εξάρτησης (μήπως θα πρέπει να ρωτήσω έναν ψυχίατρο γι’
αυτή;). Μέσα σε δέκα χρόνια ο Έλληνας το υιοθέτησε με τον μόνο τρόπο που
ξέρει: χωρίς κανόνες, όρια, μέτρο.

Στο αυτοκίνητο τους βλέπω (και τις βλέπω) να οδηγούν τρέχοντας στην αριστερή
λωρίδα κολλημένοι στο τηλεφωνάκι τους και να χασκογελάνε απτόητοι – πόσοι
άραγε από αυτούς, σκέπτομαι κάθε φορά, θα καρφωθούν στην επόμενη στροφή; Δεν
το κλείνουν ούτε στο σινεμά ή στο θέατρο, όπου τα κινητά κάνουν τη δική τους
κακόηχη υπόκρουση στο έργο, ενώ κάπου-κάπου ακούς και κάποιον να ανακράζει:
«Έλα, Σούλα!».

Και το χειρότερο: Παίρνουν πολύ εύκολα κινητό και στα δεκάχρονα και
δωδεκάχρονα παιδιά τους (ο γιος μου αισθάνεται – δικαίως – μειονεκτικά που
είναι ο μόνος μέσα στην τάξη τους χωρίς το «απαραίτητο» κινητό). Χωρίς καμία
λοιπόν ανησυχία οι γονείς για τις προειδοποιήσεις των ειδικών και τα
αποτελέσματα των ερευνών για διαταραχές στον παιδικό εγκέφαλο από την
ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Χωρίς καμία βεβαίως αναστολή από στις
απαγορεύσεις των σχολείων και του υπουργείου (μήπως έτσι, αναρωτιέμαι συχνά,
μειώνουν τις τύψεις τους για τις πολλές ώρες που δεν είναι μαζί με τα παιδιά
τους;).

Είπαμε: Χρήσιμο το κινητό, εξαιρετικά χρήσιμο («Ο Θεός να ευλογεί αυτόν που το
εφηύρε», λέει η μητέρα μου, που μας βρίσκει όποτε θέλει και δεν ανησυχεί πια).
Ως εργαλείο, όμως – όχι και ως προέκταση του εαυτού μας…