Άδεια από τη σημαία…

ΝΟΜΙΖΩ ότι η καλύτερη περίοδος για εκλογές είναι τελικά ο Αύγουστος κι ας
λέγονται διάφορα για «τα μπάνια του λαού». Αυτός ο γλυκούλης μήνας που κατά
κανόνα τρέφει τους άλλους έντεκα – πώς να το πω χωρίς να εκτεθώ – μού
ξεκαθαρίζει τρόπον τινά τη σκέψη. Κοντολογής, μου επιτρέπει να ξέρω τι θέλω.
Έτσι φειδωλός που είναι σε γεγονότα, μας αφήνει απερίσπαστους και χωρίς πίεση
να μηρυκάσουμε και να κρίνουμε με το πάσο μας ό,τι ολοχρονίς μάς έριχνε από
την κατηγορία του «πολίτη» στην κατηγορία τού «δεν ξέρω – δεν απαντώ».
Προσωπικά, τώρα ξέρω φερ’ ειπείν ότι κατά βάθος είμαι υπέρ του λεωφορειοδρόμου
και εναντίον της διπλής μίσθωσης, διότι απλούστατα βρίσκω ταξί όποια ώρα θέλω.
Δεν στέκομαι στο πεζοδρόμιο σαν τον Κολοκοτρώνη με το χέρι απλωμένο
εκλιπαρώντας, δεν συναινώ να πάμε μέσω Ζωγράφου στο Φάληρο.

H ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ Αθήνα με προστατεύει από πολλά και κυρίως από τις
δυσάρεστες εκείνες γνωριμίες που γίνονται στο πίσω κάθισμα μιας ξεχαρβαλωμένης
Μερσεντές σε ώρα αιχμής τον χειμώνα. Στο μόνο που με αφήνει ακάλυπτη αυτή η
εποχική ευταξία είναι απέναντι στη συνείδησή μου. Σ’ αυτόν τον «χειμωνιάτικο
εαυτό», που όλα τα καταπίνει και όλα τα ισορροπεί. Γιατί αλλιώς θα λογοδοτήσει
στους ομοίους του…

E, ΛΟΙΠΟΝ, τον Αύγουστο μ’ αρέσει όλους αυτούς να τους στέλνω διακοπές,
εν ανάγκη και με άδεια από τη σημαία. Έτσι μονάχη κι αβοήθητη το
αμπελοφιλοσοφώ για να καταλήξω ότι στο βάθος είμαι τρισχειρότερη απ’ ό,τι
νόμιζα. Ευτυχώς που η επικίνδυνη εποχή κρατάει μόνο τριάντα μία ημέρες και όχι
παραπάνω, ειδάλλως θα μ’ έβλεπα και δεν θα με γνώριζα ούτε εγώ η ίδια. Εγώ
είμαι αυτό το αντιδραστικό τερατάκι που θέλει να παίρνει απόδειξη από το ταξί;
Εγώ είμαι αυτή η μυστήρια που πρώτα ρωτάει για την ποιότητα και μετά αγοράζει;
Εγώ είμαι η ασυνείδητη που θέλει το τραμ καταμεσής της Ποσειδώνος και
υποχρεωτικό το κράνος στα μηχανάκια; Εγώ είμαι αυτή που ξεκοκαλίζει την
απολογία του Τσελέντη χωρίς να στραβομουτσουνιάζει, εγώ είμαι αυτή που
γουστάρει ισχυρές κυβερνήσεις κι ακούει βερεσέ από τα κόμματα της Αριστεράς τα
περί απλής και άδολης αναλογικής; Απλή μεν πλην δολία, δολιοτάτη. Διότι εάν
πάρω τοις μετρητοίς τις δηλώσεις των ίδιων κομμάτων, ότι δεν πρόκειται να
συναινέσουν σε καμία μετεκλογική συνεργασία, τότε ποιος ο λόγος να συναινέσω
εγώ στην «απλή» τους; Απλώς και μόνο για να αυγατίσουν οι ίδιοι τις έδρες
τους; Αυτά και άλλα αντιδραστικά μού υπαγορεύεις Αύγουστε, καλέ μου μήνα. Να
‘σουν δυο φορές το χρόνο!