H BOHΘOΣ TOY ΣYΓΓPAΦEA HPΩIKHΣ ΦANTAΣIAΣ

Πώς θα φανταζόσασταν ένα συγγραφέα ηρωικής φαντασίας; Με το νου σας, ίσως να
πλάθετε την εικόνα ενός άντρα με λευκή γενειάδα όμοια με του Μέρλιν και λεπτά,
μακριά δάχτυλα που πετούν μαγικές σπίθες σαν αγγίζουν το πληκτρολόγιο.

Αντί για όλα αυτά, σκεφτείτε τον Μάλκιαν, τον δικό μου συγγραφέα ηρωικής
φαντασίας, στη δούλεψη του οποίου ήμουν για περισσότερο από ένα χρόνο. Όποια
κι αν ήταν η δύναμη της σαγήνης του, ήταν κρυμμένη πίσω από τα μάτια του,
γιατί η εξωτερική του εμφάνιση μάλλον παρέπεμπε σε άλλα λογοτεχνικά είδη. Σαν
ένα από τα πλάσματα του Δόκτορος Μορό, ο Μάλκιαν έδινε την εντύπωση ότι όφειλε
την ύπαρξή του σε κάποιο εκτροχιασμένο γενετικό πείραμα.

Τον Μάλκιαν τον ανακάλυψα τυχαία, από μια αγγελία στην τοπική εφημερίδα.
Έλεγε: «Συγγραφέας ζητάει βοηθό για γραφική εργασία, παντελώς αδιάφορο για τα
βιβλία ή τις ιδέες τους». Ο ίδιος μου είπε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης
ότι ήθελε κάποιον που δεν θα σκεφτόταν, παρά μόνο θα έκανε έρευνα. Κι έτσι
είπα ψέματα και προσπάθησα να φανώ όσο πιο κενή γινόταν. Γύρισε και με κοίταξε
μία φορά από πάνω μέχρι κάτω. «Καλώς ήρθες στο Κρίγκενβεϊλ», είπε.

Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις της θέσης μου, μου άρεσε και να διαβάζω και να
σκέφτομαι. Διάβασα τον Μάλκιαν. Κάθε λέξη που είχε συνθέσει με ηλεκτρόνια στην
οθόνη του υπολογιστή του, εξιστορούσαν τις περιπέτειες του Γκλάνταρ, του
Ξιφομάχου Πολεμιστή από το Κρίγκενβεϊλ. Εκείνες οι χιλιάδες σελίδες είχαν
τόσες μάχες με σπαθιά όσες δεν είχαν γίνει ούτε στο Κολοσσαίο. Σε σύγκριση με
τα λογοτεχνικά είδη που διάβαζα συνήθως, τα έργα του συγγραφέα εργοδότη μου
έμοιαζαν με τα ανούσια, στερεότυπα πονήματα ενός μεροκαματιάρη καλαμαρά. Μα
ό,τι και να προσάψω στον Γκλάνταρ, η αλήθεια είναι ότι τα κατορθώματά του
ασκούσαν ακαταμάχητη γοητεία στους αναγνώστες τους. Ο Μάλκιαν ήταν
πλουσιότερος κι από το βασιλιά-πειρατή του Ραβντίς. Ο ρόλος μου σε όλα αυτά
ήταν να φροντίζω να μην υποπίπτει ο Μάλκιαν σε ανακολουθίες στο φανταστικό του
κόσμο.

Μια μέρα, περίπου ενάμιση χρόνο από την πρόσληψή μου, όταν ο Μάλκιαν έγραφε
μανιωδώς το τελευταίο του μυθιστόρημα, το Γκλάνταρ, ο Σφαγέας της
Ανομίας, ο ήχος των πλήκτρων που δεινοπαθούσαν σταμάτησε απότομα. Σήκωσα
το βλέμμα μου και τον είδα να έχει καλύψει το πρόσωπό του με τα χέρια του.

Έστριψε με την καρέκλα του προς το μέρος μου και, φορώντας ακόμα εκείνη τη
μάσκα από δάχτυλα, μου είπε: «Δεν βλέπω το Κρίγκενβεϊλ».

«Ίσως απλώς να χρειάζεσαι λίγη ξεκούραση», είπα.

«Πήγαινε σπίτι σου», μου είπε.

«Θα έρθω αύριο», είπα…

… Παρ’ όλη την έμφυτη περιέργειά μου, χτύπησα την πόρτα πολύ απαλά κι έκανα
ένα βήμα πίσω, μήπως και χρειαζόταν να το βάλω απότομα στα πόδια. H πόρτα
άνοιξε αργά μέχρι τη μέση και μέσα από το άνοιγμα εμφανίστηκε το κεφάλι του
Μάλκιαν.

«Μαίρη», είπε, και μάλιστα μου χαμογέλασε. Άνοιξε περισσότερο την πόρτα.
«Πέρασε μέσα». «Μια στιγμή», είπε ο Μάλκιαν και με άφησε στο χολ. Αναρωτήθηκα
τι στο καλό έκανε μες στο σκοτάδι. Πολύ σύντομα επέστρεψε με ένα παχύ
χειρόγραφο στα χέρια του.

«Πάρε δύο μέρες ρεπό και διάβασε αυτό. Την τρίτη μέρα, έλα εδώ. Θα πληρωθείς
κανονικά», είπε.

Την τρίτη μέρα επέστρεψα στη δουλειά. Ο Μάλκιαν με περίμενε στο γραφείο του.
Με χαιρέτισε και πάλι με το όνομά μου και μου έκανε νόημα να καθήσω πλάι του.

Του έδωσα το χειρόγραφο κι αμέσως με ρώτησε αν το είχα διαβάσει.

Του απάντησα καταφατικά.

«Το είδες; Στο νου σου, σαν ταινία; Ήσουν εκεί;».

Του είπα ότι είχα βρεθεί εκεί, και ήταν αλήθεια. Αν και το κείμενο είχε
απλοϊκή σύνταξη και το γνωστό κατακερματισμένο, ανέμπνευστο ύφος του Μάλκιαν,
η όλη περιπέτεια, από την αρχή μέχρι το σημείο όπου θα γινόταν η τελική μάχη,
ήταν πιο ζωντανή κι από την ίδια τη ζωή.

«Σε παρακαλώ», μου είπε, κι έκανε μια μικρή παύση.

«Με παρακαλείς;», αναρωτήθηκα ξαφνιασμένη.

«Όπως ακριβώς έβρισκες σε αυτά τα ράφια κάθε ιστορικό στοιχείο που σου ζητούσα
για το Κρίγκενβεϊλ, τώρα θέλω να μου βρεις κάτι από το μέλλον αυτού του
κόσμου».

Είχα καταλάβει τι μου ζητούσε, μα κουνούσα ακόμα έκπληκτη το κεφάλι μου.

«Πρέπει να το κάνεις. Κανείς άλλος δεν γνωρίζει το έπος μου τόσο καλά όσο εσύ.
Γι’ αυτό το σκοπό σε διάλεξα. Σε προσέλαβα γιατί ήξερα ότι είσαι πολύ έξυπνη.
Ήταν ολοφάνερο ότι ήσουν ένας άνθρωπος ονειροπόλος, μοναχικός. Ποια κοπέλα με
τη δική σου ομορφιά θα ενδιαφερόταν για μια τέτοια δουλειά;».

«Δηλαδή, θέλεις να σου γράψω το τέλος του βιβλίου;», ρώτησα.

«Δεν είναι ανάγκη να το γράψεις», μου είπε. «Αρκεί μόνο να μου πεις τι
βλέπεις. Πες μου με όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς τι κάνει ο Γκλάνταρ
στην τελική μάχη με την Ανομία».

«Πώς;», ρώτησα.

«Κλείσε τα μάτια σου», είπε. «Δες το εδώ μέσα», είπε, κι ένιωσα το δείκτη του
να αγγίζει το μέτωπό μου ανάμεσα στα μάτια μου. «Με μεγάλη αυτοσυγκέντρωση
κατάφερα να διευρύνω τη σχισμή στο κουκούλι που τύλιγε το μυαλό μου και, όταν
η τρύπα μεγάλωσε αρκετά, δραπέτευσα στον κόσμο του Γκλάνταρ.

H αρχή της ιστορίας εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μου σαν να έβλεπα μια
βιντεοταινία σε γρήγορη κίνηση. Βρέθηκα εκεί όπου έπρεπε να βρεθώ, σαν
πραγματικός υπήκοος του βασιλείου, για να δω τις βασικές σκηνές της ιστορίας
με τα ίδια μου τα μάτια. Όταν ξανακοίταξα, βρισκόμουν δίπλα στον ίδιο τον
ήρωα, Γκλάνταρ.

«Διάλειμμα, όλοι», φώναξε ο Γκλάνταρ στους υπόλοιπους. Έχωσε το σπαθί του στο
χώμα και πέταξε κάτω την ασπίδα του.

«Τι συμβαίνει;», ρώτησα.

«H Μαίρη, σωστά;», με ρώτησε.

Του έγνεψα καταφατικά.

«Σε περιμέναμε».

Οι άλλοι, όλοι τους γνωστοί από άλλες ιστορίες, μαζεύτηκαν γύρω του. «Μαίρη»,
είπε ο Γκλάνταρ, «δεν έχουμε πολύ χρόνο. Θα σου εξηγήσω. Πριν από μερικά
βιβλία, βάλαμε την Αιρέτικα να κάνει μάγια στον Μάλκιαν ώστε σταδιακά να χάσει
την επαφή του με τον κόσμο μας. Χρειάστηκε καιρός για να επιδράσουν, γιατί ο
Μάλκιαν είναι πανίσχυρος. Στην αρχή πιστέψαμε ότι ίσως μας παρατούσε, αλλά
μετά, όταν σε προσέλαβε, συνειδητοποιήσαμε ποιο ήταν το σχέδιό του».

«Εννοείς ότι με ήθελε για να του τελειώσω το βιβλίο; Μα γιατί μου τα λέτε όλα
αυτά;», ρώτησα.

Ο Γκλάνταρ έκανε νόημα στους υπόλοιπους να απομακρυνθούν. «Αφήστε μας μόνους
για λίγο», είπε.

Ο Γκλάνταρ με οδήγησε μακριά από τους άλλους, κοντά στο χείλος του γκρεμού.
Όταν πλέον είχαμε απομακρυνθεί τόσο ώστε να μην μπορούν να μας ακούσουν,
γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε: «Πρέπει να τελειώσουν όλα, Μαίρη. Δεν
αντέχω άλλο. Αν αναγκαστώ να σκοτώσω έστω κι ένα πλάσμα ακόμα, ακόμα και
κουνούπι να είναι, θα χάσω τα λογικά μου. Το μόνο που θέλω τώρα είναι να
βοηθήσω να ελευθερωθούν οι άλλοι. Θέλω να βάλω ένα τέλος, έτσι ώστε να
γυρίσουν όλοι στις ζωές που ζούσαν προτού με βρουν στο δρόμο τους».

«Θέλεις να σε θυσιάσω στην Ανομία, σωστά;», ρώτησα.

Μου έγνεψε καταφατικά. Είδα δάκρυα στα μάτια του. «Αυτός είναι ο προορισμός
των ηρώων», είπε.

«Τη βλέπεις τη μάχη;», με ρώτησε ο εργοδότης μου.

Κοίταξα στα αριστερά μου και τον είδα, με τα δάχτυλά του να αιωρούνται πάνω
από το πληκτρολόγιο, έτοιμα να αρχίσουν να γράφουν. Γύρισα και κοίταξα στα
δεξιά μου και είδα τον Γκλάνταρ και την Ανομία να έχουν πάρει θέσεις μάχης
στην άκρη του γκρεμού. «Εντάξει», είπα. «Ετοιμάσου». Οι λέξεις μου βγήκαν
φορτισμένες με μια δική τους ενέργεια, αναδύθηκαν από το ηλιακό μου πλέγμα,
στολισμένες με τα χρώματα ζωντανών περιγραφών και τις λάμψεις μεταφορών και
παρομοιώσεων. Δίχως τον παραμικρό δισταγμό, άρχισα να υπαγορεύω τη μάχη μεταξύ
του Γκλάνταρ και της Ανομίας, του τέρατος που είχε γεννηθεί από τους ίδιους
τους εφιάλτες του ήρωα. Στο τέλος, ο Γκλάνταρ, λαβωμένος τόσο άσχημα που δεν
είχε πλέον ελπίδα σωτηρίας, όρμησε μια τελευταία φορά μπροστά, χώθηκε
ολόκληρος μες στη βλεννώδη σάρκα του τέρατος και το παρέσυρε στον γκρεμό.

«Αδύνατον», πετάχτηκε ο Μάλκιαν, καθώς περιέγραφα την πτώση τους, μα τα
δάχτυλά του συνέχισαν να γράφουν. Έκλαψε πικρά καθώς τα κύματα του ωκεανού
παράσυραν τα άψυχα κορμιά τους. Όταν έβαλε την τελευταία τελεία, γύρισε από
την άλλη πλευρά και σκέπασε ξανά το πρόσωπό του με τα χέρια του. Με εκείνο το
τελικό σημείο στίξης, το Κρίγκενβεϊλ έσβησε σαν φως από το μυαλό μου. Δίχως να
πω τίποτα, έφυγα από το γραφείο, έφυγα από το σπίτι και δεν ξαναγύρισα ποτέ.

Όσο ολέθριος κι αν ήταν ο θάνατος του Γκλάνταρ για τον Μάλκιαν, μου
δημιούργησε μια αίσθηση αποφασιστικότητας για τη ζωή μου, πιο δυνατή κι από
αυτή του ίδιου του Ξιφομάχου Πολεμιστή. Χωρίς καθυστέρηση, έπιασα δουλειά στο
φαστφουντάδικο κι αμέσως γράφτηκα στο τοπικό πανεπιστήμιο. Σκεφτόμουν συχνά
αυτό που είχα κάνει στο συγγραφέα εργοδότη μου, αλλά συμφιλιωνόμουν με την
ιδέα υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι ήταν η καλύτερη λύση για όλους.

Ήμουν στο δεύτερο τετράμηνο των σπουδών μου και τα πήγαινα αρκετά καλά, όταν
μια μέρα ο ταχυδρόμος έφερε ένα δεματάκι για μένα στο σπίτι των γονιών μου.
Άνοιξα το φάκελο και έβγαλα το περιεχόμενό του: ένα ολοκαίνουργιο, τετράπαχο
σκληρόδετο βιβλίο. Ήταν ένα αντίτυπο του Σφαγέα της Ανομίας. Φυσικά,
πέταξα το φάκελο και πήγα κατευθείαν στο τέλος του μυθιστορήματος, στο κομμάτι
για το οποίο ήμουν υπεύθυνη. H ανάγνωση εκείνης της σκηνής ήταν μια εμπειρία
που δεν θα ξεχάσω ποτέ, γιατί ο Μάλκιαν είχε χρησιμοποιήσει ως και τις λέξεις
μου. Πέρασα τα δάχτυλά μου πάνω από τα γράμματα μιας σελίδας και, όταν αυτά
δεν έσβησαν, σκέφτηκα: «Εγώ το δημιούργησα αυτό». Όταν όμως έφτασα στο σημείο
όπου ένα κύμα έρχεται και παρασέρνει τον Γκλάνταρ και την Ανομία στα ανοιχτά
του ωκεανού, είδα ότι υπήρχε άλλη μία σελίδα κείμενο.

«Τι στο διάβολο είναι αυτό;», είπα δυνατά. Μερικά λεπτά αργότερα, αφού
ξανάψαξα το φάκελο, βρήκα την απάντηση. Στη βιασύνη μου να δω τις λέξεις μου
τυπωμένες, δεν είχα προσέξει το γράμμα που μου είχε γράψει ο Μάλκιαν.

Αγαπητή Μαίρη,

Λυπάμαι, αλλά έπρεπε να αλλάξω λίγο το τέλος σου. Σκέψου πόσα λεφτά θα έχανα
από τα δικαιώματα των επόμενων βιβλίων, αν άφηνα τον Γκλάνταρ να πεθάνει. Δεν
νιώθω έτοιμος να τον σκοτώσω, ξέρεις, ο καθένας χρειάζεται μια φαντασίωση. Σου
στέλνει τις θερμότερές του ευχές και ζητάει συγγνώμη για το ρόλο που έπαιξε
στην παγίδα που σου είχα στήσει. Μερικές φορές, μια πράξη καταστροφής μπορεί
να είναι και πράξη δημιουργίας. Είχα την αίσθηση ότι σου χρειαζόταν κάτι
τέτοιο για να ξεκινήσεις το ταξίδι σου. Νομίζω ότι ως ο μονομανής,
κοντόφθαλμος συγγραφέας εργοδότης σου, ήμουν ο καλύτερος χαρακτήρας που έχω
δημιουργήσει. Τι νόημα έχει η ψευδαίσθηση της μυθοπλασίας, αν δεν μπορεί να
μας δείξει έναν τρόπο να γίνουμε ό,τι επιθυμούμε; Ο Γκλάνταρ λέει: «Να έχεις
θάρρος, να ζεις κάθε στιγμή της ζωής σου και να διαφυλάττεις την τιμή σου».
Απλοϊκή μεν, αλλά δεν παύει να είναι μια καλή συμβουλή στον περίπλοκο κόσμο
που ζούμε. Ό,τι έκανα το έκανα επειδή ήξερα ότι ίσως μια μέρα να γίνεις
συγγραφέας, αλλά χρειαζόσουν λίγη βοήθεια. Ήταν χαρά μου να σου προσφέρω τις
υπηρεσίες μου.

Μάλκιαν

Στην αρχή ένιωσα μπερδεμένη, μα μετά ξαναδιάβασα το γράμμα και ξέσπασα σε
γέλια. Στη διάρκεια των δύο επόμενων ημερών, με τη μητέρα μου και τον πατέρα
μου να στέκονται έξω από την κλειδωμένη πόρτα μου και να μου ζητάνε να βγω,
έγραψα αυτή την ιστορία.

INFO

Τζόναθαν Κάρολ, Κλάιβ Μπάρκερ, Τζακ Κέτσαμ, Νιλ Γκέιμαν, Ράμσι Κάμπελ, Τζέοφ
Νίκολσον, Τζέφρι Φορντ, Γκράχαμ Τζόις: «Οι στάχτες της ψυχής μας». Θα
κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις «Οξύ».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα