ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο όνειρο που σταμάτησε η βροχή

Εκείνο το βράδυ, όπως καθόμουν στο μπαλκόνι κι έβλεπα τα κύματα να αφρίζουν
μπροστά μου, το απειροελάχιστο της παρουσίας μου στο σύμπαν κυριαρχούσε.
Ονειρευόμουνα; Εντάξει λοιπόν! Αφού αυτό το όνειρο ήταν δικό μου, θα το
έφτιαχνα όπως μου άρεσε. Θα πήγαινα όπου ήθελα, θα έφερνα όποιους αγαπούσα, θα
έσωζα ό,τι εκτιμούσα, θα δημιουργούσα τον τέλειο χώρο, όπου η αστική
σχιζοφρένεια, να είσαι συναλλάσσιμος, θα ήταν μια μιζέρια χωρίς αντίκρυσμα. Να
μια ευκαιρία, να υποτιμήσω την απληστία των άλλων και να νικήσω σε μια παρτίδα
τον «αφέντη».

Στη χαλαρότητα του καλοκαιρινού δειλινού η βραδιά γέμισε από ονειροφαντασίες
που είχαν μόνο πλεονεκτήματα. Τα αισθήματα ήσαν αληθινά, οι εικόνες όχι.
Σκηνές ασυναρμολόγητες, με χαρούμενους ανθρώπους, υπέροχες φιλίες και
απόλυτους έρωτες. Σε μια στιγμή έζησα μια ολόκληρη ζωή, όπου ήμουν παρούσα σε
όλα όσα είχαν συμβεί, εκτός από τον θάνατο. Κάπου διάβασα πως στα όνειρα, όπως
και στην ποίηση, την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Σαν απομονωμένος
μάγος του Οζ, τακτοποίησα έναν κόσμο, όπου δεν υπήρχαν πολιτικοί χωρίς αρχές,
πλούσιοι χωρίς μόχθο, επιστήμονες χωρίς ανθρωπιά, έμποροι χωρίς ήθος, αγάπη
χωρίς πίστη. Στιγμιαία αποκομμένη από την ηθική της επικαιρότητας και τις
υποχρεώσεις μου, άφησα τη φύση να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Εκεί
όπου συναντάς ένα δέντρο κι αυτό είναι το γεγονός.

Νύχτωσε όταν κατάλαβα πως ο κόσμος που έφτιαξα γέμισε εξορίες, στις οποίες
είχα εξορίσει όλα όσα με ενοχλούσαν. Σε λίγο άρχισε να ψιχαλίζει, ένας δυνατός
αέρας σηκώθηκε απότομα, τα δένδρα έγερναν και κάτι έλεγαν το ένα στο άλλο.
Σηκώθηκα, μάζεψα τα ποτήρια, τα τασάκια, τα μαξιλάρια και χώθηκα στο ζεστό
δωμάτιο. Καθώς άρχισα να τηλεφωνώ στους δικούς μου, χαμογέλασα με τη σκέψη
πόσο γρήγορα γύρισα στη ζωή μου – που απτόητη υπήρχε ερήμην των ονείρων μου –
και πόσο λίγο βρέθηκα μέσα της.