Διακοπές-Γολγοθάς

H διεύθυνση του ξενοδοχείου τον είχε διαβεβαιώσει ότι το ξενοδοχείο είναι
προσβάσιμο για άτομα με ειδικές ανάγκες. «Μόνο ένα σκαλί στην είσοδο έχει»,
του είχαν πει.

«Δημοσιοποιώντας την περιπέτειά μου δεν προσδοκώ το συναίσθημα και τη συμπόνια αλλά τον σεβασμό», επισημαίνει ο κ. Νικόλας Περδικάρης

Όταν έφτασε όμως εκεί, ο 24χρονος Νικόλας Περδικάρης, που κινείται με
αναπηρικό αμαξίδιο, διαπίστωσε ότι τα εμπόδια ήταν πολλά. Υπήρχαν κι άλλα
σκαλιά. Το αμαξίδιο με δυσκολία χωρούσε στο δωμάτιο, ενώ η είσοδος του
ξενοδοχείου έκλεινε στις 11.30 το βράδυ και έμενε ανοιχτή η πίσω που είχε 6
σκαλιά…

Αντί για μία εβδομάδα καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς με ένα φίλο του, στον Πλατύ
Γιαλό της Σίφνου, ο Νικόλας πέρασε δύο μέρες ταλαιπωρίας. Αναγκάστηκε να
επιστρέψει άρον άρον στην Αθήνα, αφού το ξενοδοχείο δεν ήταν προσβάσιμο όπως
του είχαν υποσχεθεί. H περιπέτειά του όμως δεν είχε τελειώσει. Στην επιστροφή
επιβιβάστηκε σε ένα απροσπέλαστο πλοίο για άτομα με ειδικές ανάγκες και πέρασε
6 ώρες στο αναπηρικό καροτσάκι, αφού κανένας δεν του έδωσε θέση…

Τον διαβεβαίωσαν

Ο 24χρονος μεταπτυχιακός φοιτητής (απόφοιτος MME Πανεπιστημίου Αθηνών) δεν
επέλεξε τυχαία το συγκεκριμένο ξενοδοχείο της Σίφνου, όπως λέει στα «NEA».
Διάβασε σε έναν οδηγό διακοπών ότι ήταν προσβάσιμο αλλά όπως κάθε χρόνο δεν
αρκέστηκε στην ένδειξη του οδηγού. Τηλεφώνησε στο ξενοδοχείο και τον
διαβεβαίωσαν ότι είναι προσβάσιμο. «Έχει μόνο ένα σκαλοπάτι στην είσοδο», του
είπαν.

Αυτά από τηλεφώνου… Γιατί όταν έφτασε στη Σίφνο ο Νικόλας διαπίστωσε τι
πραγματικά τον περίμενε. «Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στο ξενοδοχείο
κατάλαβα ότι μου είχαν πει ψέματα. Υπήρχε ένα μεγάλο σκαλοπάτι στην είσοδο,
άλλο ένα προκειμένου να βγεις στον ακάλυπτο και άλλα τρία που οδηγούσαν στο
δωμάτιο».

Δυσκολίες και στο δωμάτιο

Απολύτως προσβάσιμο δεν ήταν ούτε καν το δωμάτιο. Ο Νικόλας και ο φίλος του
διαμαρτυρήθηκαν στην ιδιοκτήτρια και η απάντηση τους άφησε εμβρόντητους: «Σας
είπα ότι υπάρχει μόνο ένα σκαλοπάτι γιατί εφόσον μπορείτε να ανεβείτε το πρώτο
θεώρησα ότι θα μπορέσετε να ανεβείτε και τα υπόλοιπα».

Οι δυσάρεστες εκπλήξεις συνεχίστηκαν. Μετά τις 11 το βράδυ η κεντρική είσοδος
έκλεινε και όπως τον είχε πληροφορήσει η ιδιοκτήτρια θα έπρεπε να
χρησιμοποιούν την πίσω που είχε τρία σκαλοπάτια. Επιστρέφοντας από διασκέδαση
το πρώτο βράδυ στις 3.30 διαπιστώνει ότι τα σκαλιά «ήταν 6 (ίσως και 7). Την
επομένη μάλιστα η ιδιοκτήτρια “είχε το θράσος να μας ρωτήσει πώς τα καταφέραμε
το βράδυ”». Οι νεαροί διαμαρτυρήθηκαν ξανά και η απάντηση που πήραν τους άφησε
ξανά άφωνους: «ε, τι να κάνουμε…».

ΕΞΙ ΩΡΕΣ ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΣΤΟ KAPABI

«Κανείς δεν γύρισε να μας βοηθήσει…»

H Ταλαιπωρία για τον Νικόλα δεν τελείωσε στο απροσπέλαστο ξενοδοχείο. Έβγαλε
εισιτήριο με το συμβατικό «Απόλλων Εξπρές» για να επιστρέψει στον Πειραιά. Οι
άνθρωποι που δένουν τους κάβους τον βοήθησαν να επιβιβαστεί. «Με οδήγησαν στο
ασανσέρ για τα εμπορεύματα» – δεν υπήρχε άλλο, παρά μόνο απότομες σκάλες –
«όπου χωρούσα μόνο όρθιος με το αμαξίδιό μου κλειστό. Το πλοίο ήταν γεμάτο και
ελεύθερη θέση δεν υπήρχε. «Ρώτησα έναν υπεύθυνο πού να καθήσω και μου απάντησε
«όπου βρεις, κάνε ό,τι νομίζεις». Με υποχρέωσε να κάτσω στο αμαξίδιό μου για
πεντέμισι ώρες, δίπλα στις σκάλες, ανάμεσα σε δεκάδες επιβάτες που είχαν
ξαπλώσει στον διάδρομο», λέει. Δεν μπορούσε καν να μετακινηθεί για να πάει
στην τουαλέτα. «Αγνοούσαν τους πόνους που μου προκαλούσε η πολύωρη παραμονή
στο αναπηρικό αμαξίδιο».

Όταν έφτασαν στον Πειραιά ζήτησε από τους υπευθύνους να τον καθοδηγήσουν για
να αποβιβαστεί. Τον οδήγησαν στις σκάλες – και όχι στο ασανσέρ – έπειτα από
επανειλημμένες εκκλήσεις. Μόνο όταν εμφανίστηκαν οι γονείς του βοήθησε κάποιος
από το πλήρωμα. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες και διαπληκτισμοί με το πλήρωμα και
έπειτα καταγγελία στο Λιμεναρχείο για την ταλαιπωρία και την απαράδεκτη
συμπεριφορά του πληρώματος.

«Δημοσιοποιώντας την περιπέτειά μου δεν προσδοκώ το συναίσθημα και τη συμπόνια
αλλά τον σεβασμό», σημειώνει ο Νικόλας.