H ZΩH TΩN ZΩΩN

Ο Ραλφ έβλεπε πάλι την Καθλίν στον ύπνο του. Στεκόταν στην άκρη της πισίνας
που εκείνος κατασκεύαζε για τον Τζέρι Μιουζ κοντά στο φαράγγι Κόλντγουοτερ
Κάνιον, και κοιτώντας το νερό τού έλεγε:

“Είναι γάλα, Ραλφ!”.

Μόλις συνειδητοποίησε πως ναι, όντως, η πισίνα ήταν γεμάτη γάλα, το έδαφος
άρχισε να τρέμει. Κάπου από μακριά, άκουσε τον Ντάφι να γαβγίζει μανιασμένα.
Δεν βλέπω όνειρο, σκέφτηκε, και άνοιξε τα μάτια του. Οι τοίχοι έτριζαν, οι
πόρτες άνοιγαν με ορμή, το κρεβάτι κουνιόταν πέρα δώθε. Δεν ήταν ένας σεισμός
μικρού μεγέθους. Ήταν ισχυρός και γινόταν ισχυρότερος. Ένιωσε ένα σύννεφο
σκόνης στο πρόσωπό του και τινάχτηκε από το κρεβάτι. Την επόμενη ακριβώς
στιγμή το ταβάνι έπεσε, θάβοντας το μέρος όπου ο Ραλφ κοιμόταν μόλις
δευτερόλεπτα πριν.

Οι κουρτίνες είχαν ένα μικρό άνοιγμα (δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί σε
απόλυτο σκοτάδι από τότε που είχε φύγει η Καθλίν) και έμπαινε αρκετό
φεγγαρόφωτο, για να τον οδηγήσει από το δονούμενο πάτωμα μέχρι την πόρτα.
“Ντάφι”; φώναξε, καθώς κατέβαινε με φόρα τα σκαλιά. “Πού είσαι, αγόρι μου;”.

Κοίταξε στην κουζίνα, όπου κοιμόταν συνήθως ο Ντάφι (πρώτα θα προστάτευε το
φαγητό του και μετά εμάς, είχε υποστηρίξει η Καθλίν), μα δεν έλαβε καμία
απάντηση.

“Ντάφι”, φώναξε πάλι, φοβούμενος τα χειρότερα.

Έπειτα, ένα φοβισμένο κλαψούρισμα από το γραφείο. Διέσχισε γρήγορα τον
διάδρομο. Ο σκύλος ήταν κάτω από το τραπέζι.

Πίσω του, ο ήχος σοβά που ράγιζε και θρυμματιζόταν. Γύρισε και είδε μία από
τις τεράστιες βιβλιοθήκες, που είχε έξι από τα ράφια της παραφορτωμένα με
ντοσιέ πρόσφατων σχεδίων και το έβδομο με την κρυμμένη του συλλογή από
πορνοπεριοδικά, να έρχεται κατά πάνω του εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Έκανε να
οπισθοχωρήσει, μα μία βροχή από σχέδια για πισίνες και Πέντχαουζ τον πλάκωσαν.

Ο συνεργάτης του Ραλφ, ο Βίνσεντ, επιθεωρούσε το χάος στο γραφείο.

“Δεν είναι ασφαλές να μένεις εδώ τώρα”, παρατήρησε. “Έλα να μείνεις με μένα
και τη Λόρεν, μέχρι να φέρεις ένα δομικό μηχανικό εδώ μέσα”.

Ο Ραλφ ήταν στο γραφείο του, μοναδική σανίδα σωτηρίας σ’ αυτήν τη θάλασσα
καταστροφής. Επάνω του, όσα είχε περισώσει: φωτογραφίες της Καθλίν, ένα ρολόι
αντίκα, οι πρώτες εκδόσεις του Τσάντλερ. “Ευχαριστώ, να μου λείπει. Έχω ήδη
χάσει πολλά. Πρώτα την Καθλίν…”

“Θα γυρίσει, Ράλφι”.

“…έπειτα τον Ντάφι. Δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αφήσω αυτό το σπίτι. Στην ουσία
είναι το μοναδικό πράγμα που μου έχει απομείνει”. Ακούμπησε το μπανταρισμένο
του μέτωπο. “Εκτός από ένα μόνιμο πονοκέφαλο”.

Οι μετασεισμοί είχαν συνεχιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας – οι
σεισμολόγοι στο Γεωδυναμικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια προέβλεπαν ότι θα
εξακολουθούσαν αρκετές εβδομάδες μετά από ένα σεισμό τέτοιου μεγέθους – αλλά
στο φως και τη ζέστη της ημέρας δεν τον είχαν ενοχλήσει. Όμως, με το που έπεσε
το σκοτάδι, άρχισε να νιώθει νευρικότητα. Ο ύπνος δεν του ερχόταν εύκολα. Δύο
φορές ξύπνησε από τον ελαφρύ του ύπνο, νομίζοντας ότι είχε αισθανθεί σοβά στο
πρόσωπό του.

Την τρίτη φορά, ήταν ένας ήχος που τον ξύπνησε, σαν κάποιος να έτρωγε.
Σηκώθηκε παίρνοντας μαζί του το δυνατό φακό που είχε αφήσει στο πάτωμα, και
ακολούθησε τον θόρυβο μέχρι την κουζίνα. Μπορούσε μόλις να διακρίνει στο
σκοτάδι μια μικροκαμωμένη φιγούρα καθισμένη στο τραπέζι. Δεν ήταν παιδί. Μία
λεπτή δέσμη φωτός φανέρωσε τις τρίχες γύρω από το σαγόνι του.

“Ράλφι;”. H φωνή του παρείσακτου ήταν βαθιά και ζεστή.

Ο Ραλφ άναψε απότομα το φακό.

“Πολύ φως”, είπε ο Ντάφι, αλληθωρίζοντας. Καθόταν με τα δύο μπροστινά του
πόδια στο τραπέζι και είχε μπροστά του ένα κεσέ με παγωτό ροδάκινο. Δίπλα του
βρίσκονταν ένα κουταλάκι κι ένα μπολ, μα προφανώς είχε αποφασίσει ότι δεν του
χρησίμευαν και απλά είχε χώσει τη μουσούδα του στον κεσέ. “Τα χάλια σου έχεις
ρε φίλε”, είπε.

Ο Ραλφ έπιασε το κεφάλι του που κόντευε να σπάσει. H διάσεισή του ήταν σαφώς
χειρότερη απ’ όσο είχε πιστέψει.

“Ξέρω, δεν θα ‘πρεπε να τρώω παγωτό”, έλεγε ο Ντάφι. “Το πεπτικό μας σύστημα
δεν σηκώνει τη ζάχαρη. Αλλά σκέφτηκα, τι στο καλό; Γιατί να μην το γιορτάσω;
Δεν μπορεί κάθε μέρα ένας σκύλος να μιλάει με το αφεντικό του”.

“Δεν είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό”, είπε ξεψυχισμένα ο Ραλφ.

“Έλα τώρα, Ράλφι, τι φοβερό κλισέ. Έλα να φας λίγο παγωτό, και θα σου
εξηγήσω”. Ο Ραλφ δεν κουνήθηκε. “Έλα λοιπόν”, τον καλόπιασε ο Ντάφι. “Δεν
δαγκώνω”.

“Έχω παραισθήσεις”, είπε ο Ραλφ και πήγε να κάτσει απέναντι απ’ το όραμά του,
σαν για να βρει κάποια ατέλεια στη στερεότητα της μορφής του.

“H Καθλίν είχε δίκιο, ξέρεις”, είπε ο Ντάφι. “Θα ήμασταν πολύ πιο ασφαλείς στο
Ουισκόνσιν. Βέβαια εκεί θα είχαμε την αναθεματισμένη τη μάνα της δίπλα μας.
Σίγουρα δεν θέλεις λίγο παγωτό;”. Ο Ραλφ έγνεψε αρνητικά. “Μάλλον αναρωτιέσαι
πώς γίνεται και μιλάω, έτσι; Λοιπόν, αφού το έσκασα – συγγνώμη γι’ αυτό, τώρα
που το έφερε η κουβέντα, αλλά μάλλον ήταν από ένστικτο – περιπλανιόμουν στους
λόφους του Μαλχόλαντ, και είδα μια αγέλη κογιότ, οπότε τα ακολούθησα μήπως και
έβρισκα κάτι φαγώσιμο.

“Και βρήκες;”.

“Θα έρθω και σ’ αυτό. Εξαφανίστηκαν μέσα σε κάτι δέντρα και διάφορα ζώα
έρχονταν από όλες τις μεριές. Ελάφια και ρακούν και φίδια και πουλιά και
σαύρες. Υπήρχαν και μερικά κατοικίδια. Φυγάδες που βρέθηκαν εκεί κατά τύχη.
Που λες, υπήρχε ένα άνοιγμα στο έδαφος, καπνός έβγαινε από μέσα, και όλα τα
ζώα τον εισέπνεαν. Έτσι έκανα κι εγώ το ίδιο. Και ξέρεις τι; Μπορούσα να
μιλάω. Μπορούσαμε όλα να μιλάμε. Δεν έχεις ακούσει ποτέ τέτοιο χαμό”. Γέλασε,
καθώς βρήκε την ανάμνηση διασκεδαστική. “Και τότε…”. Έσκυψε προς το τραπέζι,
η φωνή του έγινε ψίθυρος, “…από τα έγκατα της γης βγαίνει μια γυναίκα. Και
λέει σε όλους εμάς: Με γνωρίζετε…”.

“Και τη γνωρίζατε όντως;”.

“Αόριστα. Ήταν πελώρια, ίσως εκατόν πενήντα κιλά, και όμορφη. Κάθε είδους αίμα
μέσα της, κάθε είδους συναίσθημα στο πρόσωπό της, όλα ταυτόχρονα. Οργή και
αγάπη και έκσταση…”. Ήταν συνεπαρμένος, ακόμα κι εκείνη τη στιγμή.
“Απίστευτο”, είπε.

“Και ποια ήταν;”.

“Κάποιο πνεύμα της γης. Μια θεά. H μητέρα μου. Δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι μας
είπε: Πείτε μου αν χρειάζεται να γκρεμίσω αυτή την πόλη συθέμελα”.

“Ωχ, Θεέ μου”.

“Και τότε όλοι άρχισαν να μιλάνε ταυτόχρονα, και έλεγαν πόσο σκληροί είστε
εσείς οι άνθρωποι, και πόσο ηλίθιοι και καταστρεπτικοί”.

“Και εσύ, τι είπες;”

“Τίποτα· το βούλωσα. Δηλαδή, είχαμε τις καλές μας στιγμές, εσύ κι εγώ, αλλά
ζαλίστηκα όταν άκουσα όλες εκείνες τις τρομερές ιστορίες. Δεν ήξερα τι να
σκεφτώ”.

“Λοιπόν, έγινε κάποιου είδους ψηφοφορία;”

“A, ναι”.

Ο Ραλφ κοίταξε εξεταστικά τα καστανά μάτια του Ντάφι, ψάχνοντας για κάποια
ένδειξη σχετικά με το αποτέλεσμα. “Και; ” είπε, και η φωνή του έγινε ψίθυρος.

“Δεν μου επιτρέπεται…”. Σταμάτησε, με τα αυτιά τεντωμένα. “Ωχ, ωχ”,
μουρμούρισε.

“Τι συμβαίνει;”

“Δεν το νιώθεις; ” είχε σηκωθεί από το τραπέζι και κατευθυνόταν προς την
πόρτα.

Την επόμενη στιγμή, ο μετασεισμός συγκλόνισε το σπίτι. Τα φώτα έσβησαν. Τα
παράθυρα κροτάλισαν. Οι τοίχοι έτριξαν.

Αυτήν τη φορά, ο Ραλφ κινήθηκε γρήγορα, μέχρι να βρεθεί στην ασφάλεια του
δρόμου. Από εκεί, μπόρεσε να δει καθαρά το σπίτι του να καταρρέει, τους ήδη
λαβωμένους τοίχους να σωριάζονται ο ένας πάνω στον άλλο και τη σκεπή να πέφτει
πάνω στα συντρίμμια, θάβοντας μεμιάς όλα όσα είχε ποτέ αποκαλέσει δικά του.

Πήρε τηλέφωνο την Καθλίν από το σπίτι του Βινς, για να της πει τα νέα. Εκείνη
είπε πως λυπόταν αλλά, πάλι, αυτό το είχαν πει ο ένας στον άλλο αμέτρητες
φορές χωρίς να το εννοούν πραγματικά. Πριν λήξει η συζήτηση, τη ρώτησε εάν
σκόπευε να επιστρέψει στην Καλιφόρνια κάποια στιγμή σύντομα. Του είπε πως όχι.

Προσπάθησε ν’ αντιμετωπίσει την κατάσταση με γενναιότητα, κατάφερε να σκάσει
και ένα-δύο χαμόγελα.

Πού είχε πάει αυτήν τη φορά ο Ντάφι; αναρωτήθηκε. Χωρίς στην ουσία να
σκέφτεται τι κάνει, σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει. H ιδέα να ψάξει για τον
Ντάφι υπήρχε αόριστα μόνο κάπου μες στο μυαλό του, αλλά όσο πιο πολύ
απομακρυνόταν από το σπίτι τόσο πιο συγκεκριμένη γινόταν αυτή η φιλοδοξία. Αν
κατάφερνε τουλάχιστον να βρει το σκύλο του, θα ήταν σημάδι πως η ζωή του δεν
ήταν οριστικά χαμένη. Θα μπορούσε να την ξαναχτίσει, με πιο γερά θεμέλια.

Σκηνές ολέθρου υπήρχαν παντού – σπίτια που κάποτε λαχταρούσε να αποκτήσει
αφανισμένα, πισίνες γκρεμισμένες, αυτοκίνητα κατεστραμμένα – μα μόλις βρέθηκε
στην κορυφή, ο αέρας ήταν πιο καθαρός και η θέα πιο καλή απ’ όσο θυμόταν.
Περπάτησε περίπου μισό χιλιόμετρο, μέχρι που βγήκε σε ένα σημείο όπου οι
θάμνοι στην άκρη του δρόμου είχαν τσαλαπατηθεί.

Πριν ακόμα φτάσει στο αλσύλλιο, μία παράλογη υποψία έκανε τις τρίχες του
σβέρκου του να ανασηκωθούν. Το χώμα δεν είχε πατηθεί από ανθρώπινο πόδι. Ζώα
είχαν βρεθεί εκεί, και μάλιστα πολλά. Μονοπάτια είχαν σχηματιστεί από όλα τα
σημεία του ορίζοντα.

Το αλσύλλιο ήταν έρημο. Ωστόσο, παντού υπήρχαν ενδείξεις ότι μία ασυνήθιστη
συγκέντρωση είχε πραγματοποιηθεί εκεί. Ίχνη από οπλές και πατούσες ζώων στο
τσαλαπατημένο χώμα, πούπουλα και τρίχες αιωρούνταν στον αέρα, σβώλοι και σωροί
από περιττώματα και κουτσουλιές υπήρχαν παντού.

Και στη μέση του αλσυλλίου, ένα άνοιγμα στο έδαφος. Το πλησίασε διστακτικά.
Δεν υπήρχε καπνός. H γη ήταν σιωπηλή και κρύα. Όποιο θαύμα κι αν είχε συμβεί
εδώ – αν όντως είχε συμβεί – είχε πάρει τέλος.

Ή μήπως όχι; Με την άκρη του ματιού του έπιασε μία κίνηση, και κοιτώντας
τριγύρω είδε τον Ντάφι να εμφανίζεται μέσα από τα δέντρα.

“Λοιπόν…” είπε στο σκύλο. “Ήταν όλα αλήθεια”.

Στο άκουσμα της φωνής του αφεντικού του, ο Ντάφι ήρθε τρέχοντας, και πήδηξε
πάνω του για να του γλείψει το πρόσωπο.

“Ντάφι”, είπε ο Ραλφ. “Ακούς τι σου λέω; Είπα ότι σε πιστεύω”.

Ο Ντάφι απλά γάβγισε και άρχισε να κυνηγάει την ουρά του.

“Μίλα μου, που να σε πάρει!”, ούρλιαξε ο Ραλφ.

Ο σκύλος γάβγισε ξανά, με την ουρά του να κουνιέται ξέφρενα. Μετά
απομακρύνθηκε, έξω από τη δροσιά του αλσυλλίου, κοιτώντας πάνω από τη ράχη του
για να δει αν το αφεντικό του τον ακολουθούσε.

Ο Ραλφ έριξε μια τελευταία ματιά στο άνοιγμα, και ακολούθησε το σκύλο έξω στον
ήλιο, πατώντας στο δρόμο του διαφόρων λογιών περιττώματα. Ο Ντάφι ακόμη
χοροπηδούσε και γάβγιζε και δεν σταμάτησε καθόλου σε όλον το δρόμο για το
σπίτι. Ο Ραλφ είχε τα αυτιά του τεντωμένα, ελπίζοντας να ακούσει μια
αναγνωρίσιμη φράση (έστω και μια λέξη) μέσα στο σαματά. Μα το μόνο που άκουγε
ήταν οι εκδηλώσεις χαράς του σκυλιού επειδή ήταν ζωντανό και μαζί με το πλάσμα
που το τάιζε. Φυσικά, αυτό δεν απαντούσε σε καμία από τις απορίες του. Ωστόσο,
η χαρούμενη διάθεση του Ντάφι ήταν μεταδοτική. Μέχρι να φτάσουν στα
συντρίμμια, ο Ραλφ ήδη σχεδίαζε το σπίτι που μια μέρα θα τα αντικαθιστούσε.

Όμως, αποφάσισε ότι δεν θα χαράμιζε μια θέση στην καρδιά του, για την
περίπτωση που η ψηφοφορία είχε εξελιχθεί άσχημα και το ζώο που έτρεχε μπροστά
του προσποιούταν ότι ήταν ένας απλός σκύλος για να προφυλάξει το αφεντικό του
από την απόγνωση.

INFO

Τζόναθαν Κάρολ, Κλάιβ Μπάρκερ, Τζακ Κέτσαμ, Νιλ Γκέιμαν, Ράμσι Κάμπελ, Τζέοφ
Νίκολσον, Τζέφρι Φορντ, Γκράχαμ Τζόις: «Οι στάχτες της ψυχής μας». Θα
κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις «Οξύ».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα