H «πρωτοκαθεδρία»…

Λυδία Κονιόρδου

Είθισται. Όταν ο χαιρετισμός των ηθοποιών στο θέατρο, στο τέλος, γίνεται με
τον παραδοσιακό, «ιεραρχικό» τρόπο, τελευταίος να χαιρετάει ο ερμηνευτής του
επώνυμου ρόλου. Όταν όμως ο ερμηνευτής είναι ένας εικοσιεπτάχρονο παιδί, ο
Χρήστος Λούλης, που για πρώτη φορά πατάει την Επίδαυρο με ρόλο και
συμπρωταγωνίστρια και σκηνοθέτρια είναι η Λυδία Κονιόρδου, που τα τελευταία
δεκαπέντε χρόνια έχει σημαδέψει ως άστρο λαμπρό ανεξίτηλα το θέατρό μας και
ειδικά τον χώρο του αρχαίου δράματος, σκέφτεσαι ότι «κανονικά» θα έπρεπε να
χαιρετίσουν μαζί. Όταν, λοιπόν, βλέπεις την Κονιόρδου να αφήνει την
«πρωτοκαθεδρία» – και ολόκληρο το χειροκρότημα, που το άξιζε – στον νέο και
άπειρο Λούλη, που επιπλέον του εμπιστεύτηκε έναν τέτοιο ρόλο, εγώ, τουλάχιστον
μεγαλόψυχη και γενναιόδωρη κίνηση το θεωρώ. Και συγκινητική. Μια κίνηση
αναγνώρισης από την Καθιερωμένη ενός καινούργιου πρωταγωνιστή.

…και ο νέος πρωταγωνιστής

Χρήστος Λούλης

Πέρα πάντως από τη «σημειολογία» των πραγμάτων, όντως η παράσταση αυτή, η
υπέροχη κατά τη γνώμη μου, η φωτεινή, η χαρίεσσα, η εύφορη, της απόλυτης
ισορροπίας, που κόμισε, χωρίς να το φωνάζει και χωρίς να το επιδεικνύει με
σκηνοθετισμούς, το καινούργιο, η περισσότερο τολμηρή από τις δηλωμένες
«τολμηρές» και που επιβεβαίωσε αξίες για τις οποίες πρέπει να καμαρώνουμε,
όπως ο σκηνογράφος – ενδυματολόγος Διονύσης Φωτόπουλος, ο διευθυντής φωτισμών
Λευτέρης Παυλόπουλος, ο συνθέτης Τάκης Φαραζής, η χορογράφος Αποστολία
Παπαδαμάκη και, βέβαια, η σπουδαία Λυδία Κονιόρδου που μας θύμισε ότι πέρα από
το μεγαλείο ενός κίονα δωρικού ρυθμού διαθέτει και μια τρισχαριτωμένη πλευρά
με χιούμορ, χάρη και κομψότητα, καθιερώνει έναν νέο πρωταγωνιστή. Ο Χρήστος
Λούλης, ήδη τιμημένος με το Βραβείο Χορν, έχοντας αποδείξει ότι είναι άνθρωπος
με σκέψη και Ήθος, αν αντέξει τα επακόλουθα της επιτυχίας, που τα βλέπω να
έρχονται ως χιονοστιβάδα, και δεν εγκαταλειφθεί να «τρέφεται» με τους επαίνους
και συνεχίσει να δουλεύει, είμαι σίγουρος ότι θα κάνει μεγάλα πράγματα στο
θέατρο.