ΣE ΠPΩTO ENIKO Πες τα, Aθάνατε

«Έμπα στο κοιμητήριο κόκαλα να σκαλίσεις, τον πλούσιο απ’ τον φτωχό να
δεις αν ξεχωρίσεις».

Ο Χάρος, όχι ο επίφοβος, αλλά ο βιρτουόζος του βιολιού Θανάσης Χάρος, τραγουδά
μπροστά από μια θάλασσα με άσπρες πλαστικές καρέκλες, στις οποίες
κλυδωνιζόμαστε με κέφι, ρυθμό, γέλια και ποτό. Το βιολί του παίρνει φωτιά, το
πανηγύρι κρατά μέχρι το πρωί αλλά εκείνος ακούραστος στέλνει τις δοξαριές του
πέρα απ’ τον κάμπο μέχρι το απέναντι χωριό. Τούτο δω το χωριό είναι έρημο τον
υπόλοιπο χρόνο – μόνο τις δυο μέρες του πανηγυριού, στην καρδιά του
καλοκαιριού, ξαναζεί. Οι παρέες εναλλάσσονται στις παραγγελιές, συρτά,
ζεϊμπέκικα και τσιφτετέλια ξεδιπλώνονται δίπλα στην εξέδρα της ορχήστρας,
μπροστά στα πόδια της κοκκινομάλλας τραγουδίστριας με το μοβ φόρεμα. Το
κλαρίνο κάνει τσαλίμια, τα μπουζούκια συνοδεύουν και ο Χάρος, πανταχού παρών,
τραγουδά τον έρωτα, την απιστία, τη ζωή και τα βάσανά της καλύπτοντας με το
πάθος του τα βουίσματα της μικροφωνικής.

«Είσαι νινί ακόμα, είσαι νινί ακόμα, δεν ξέρεις πώς χαϊδεύουνε και πώς
φιλούν στο στόμα».

Πες τα, Χάρε αθάνατε, τώρα που οι ερωτύλες ματιές από τραπέζι σε τραπέζι
φτιάχνουν τις κοινότητες του αύριο, τώρα που κάτι 70χρονοι λεβέντες χορεύουν
έτσι όπως ήξεραν οι άνδρες τότε, τώρα που ο βαλκανικός αέρας ενώνει παρέες
μεταναστών και ντόπιων πάνω σε μουσικούς δρόμους αιώνων, τώρα που οι γυναίκες
μαγειρεύουν λίγο πιο κει, λίγο πριν από το ξημέρωμα, τα φαγητά που θα
μοιραστούν σε όλους μετά την πρωινή λειτουργία.

Πες τα, Χάρε σοφέ, ότι η ζωή είναι μικρή, ότι κάτι τέτοιες στιγμές μάς
συνοδεύουν στο ταξίδι, ότι λίγα τελικά είναι τα σημαντικά και εμείς σκάμε για
τ’ άλλα. Πες, τέλος πάντων, ό,τι θέλεις. Δεν έχουμε κάθε μέρα την ευκαιρία να
μας τραγουδά ο Χάρος κι εμείς να χορεύουμε…