ΣE ΠPΩTO ENIKO Mα γιατί το φεγγάρι νά ‘ναι λυπητερό…

Αυγουστιάτικη πανσέληνος. Ξέρετε τώρα. Αυτό το ολόγιομο βάσανο, που τόσους
στίχους έχει γεννήσει και τόσους δημιουργούς έχει εμπνεύσει. Φεγγάρι
αυγουστιάτικο υψώνεται, και φέγγει από μέσα η φυλακή, τραγουδάει χρόνια τώρα ο
Νίκος Παπάζογλου.

Αυτό το φεγγάρι, λοιπόν, γιορτάζει απόψε η Ελλάδα σε κάστρα και αρχαιολογικούς
χώρους με νότες νοσταλγικές και έντονα λυρική και ρομαντική διάθεση. Δεν ξέρω.
Εμένα, πάντως, με προβληματίζει αυτό το δεύτερο σκέλος του στίχου. Ναι, αυτό
που αναφέρεται στη φυλακή. Γιατί νομίζω πως κάποιους, ίσως αρκετούς, τους
φυλακίζει η ιδέα, το σύμβολο, τα σημαινόμενα αυτής της σελήνης.

Άκουσα ότι ραδιοφωνικοί σταθμοί χαρίζουν μέσω διαγωνισμών σε ζευγάρια μια
δωρεάν βραδιά υπό το σεληνόφως σε γνωστά ξενοδοχεία, από τα οποία θα μπορούν
να ατενίζουν το Αιγαίο. Είναι, λοιπόν, απόψε μια από εκείνες τις νύχτες που ο
κόσμος χωρίζεται σε ερωτευμένους και μη. Είναι μία από εκείνες τις νύχτες που
επιβάλλεται να σε πλημμυρίσει το παλιρροϊκό κύμα του έρωτα…

Κι αν αυτό δεν συμβαίνει; Είναι απλώς ανέφικτο; Τότε τι; Αισθάνεσαι εκτός
τόπου και χρόνου και σεληνιάζεσαι μόνος σου; Είναι όλη αυτή η κουλτούρα του
καλοκαιριού που σώνει και καλά σε καλεί να την υιοθετήσεις. Να σκέφτεσαι και
να πράττεις ρομαντικά, να κινείσαι με άξονα ένα ενδεχόμενο ειδύλλιο, ή έστω με
μια εμφανή ροπή στην ερωτική περιπέτεια.

Αν τώρα πραγματικά σού συμβεί όχι γιατί η φωνή του καλοκαιρινού φεγγαριού
είναι επιτακτική, αλλά επειδή ο φτερωτός θεός όντως εκσφενδόνισε τα βέλη του
στην κατεύθυνσή σου, μπορεί και να περάσεις άσχημα, ειδικά αν καλείσαι να
διαχειριστείς αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές. Τότε το μόνο επιμύθιο για την
περίπτωσή σου είναι ένας άλλος αγαπημένος στίχος: «Θα πιω απόψε το
φεγγάρι…».