Διαμαρτυρημένες επιταγές…

ΘΑ ΑΛΛΑΖΑΝ, άραγε, πολλά στην πολιτική μας ζωή αν η χώρα μας υιοθετούσε
την απλή αναλογική; Αν το KKE είχε δεκαπέντε βουλευτές; Αν ο ΣΥΝ είχε τρεις ή
τέσσερις βουλευτές περισσότερους; Αν το ΔΗΚΚΙ πετύχαινε την κοινοβουλευτική
εκπροσώπηση; H απάντηση είναι μάλλον προφανής – όχι. Και πάλι το εμφιαλωμένο
νερό θα πουλιόταν σε τιμές… ουίσκι, και πάλι τα νοσοκομεία μας θα είχαν
ράντζα, και πάλι οι απορροφήσεις του Γ’ ΚΠΣ θα ήταν αυτές που είναι…

Αν όμως είχε επτά – οκτώ βουλευτές λιγότερους το ΠΑΣΟΚ; Αν δηλαδή δεν μπορούσε
να σχηματίσει κυβέρνηση; Στην περίπτωση αυτή ακόμα και οι ισχνές προσπάθειες
για τη βελτίωση της καθημερινότητας θα είχαν πάει περίπατο.

… «ψήφος ανοχής»

ΟΛΗ H ΕΝΕΡΓΕΙΑ των στελεχών του θα είχε εστιαστεί στο πώς θα έπειθαν
τον ΣΥΝ ή το ΔΗΚΚΙ να συνεργαστούν μαζί τους για μία τετραετία με οποιονδήποτε
τρόπο: είτε με δέλεαρ κάποιους υπουργικούς θώκους, είτε με την εξασφάλιση
«ψήφου ανοχής», που απαιτεί πολύ περισσότερα – και πολύ πιο κρυφά
ανταλλάγματα. Τα οποία ανταλλάγματα – ας είμαστε ρεαλιστές – δεν θα αφορούσαν
τα ράντζα και τις τιμές στα εμφιαλωμένα νερά…

… συνεργασίες

ΟΥΔΕΙΣ μπορεί στα σοβαρά να διαφωνήσει ότι η απλή αναλογική είναι το
δικαιότερο εκλογικό σύστημα. Ωστόσο, όσοι την προτείνουν, για να είναι
πειστικοί, πρέπει να δηλώσουν εκ των προτέρων με ποιους σκοπεύουν να
συνεργαστούν, με βάση ποιο πρόγραμμα σκοπεύουν να το πράξουν και με ποιες
προϋποθέσεις θα σταματούσαν ενδεχομένως τη συνεργασία. Γιατί; Διότι το
εκλογικό σώμα δεν μπορεί να δίνει «λευκές επιταγές».

Οι ψηφοφόροι του ’89 κατέστησαν τον ενιαίο Συνασπισμό χωρίς όρους ρυθμιστή των
πολιτικών εξελίξεων, με ένα εκλογικό σύστημα που πλησίαζε πολύ την απλή
αναλογική. Μετά τις εκλογές εκείνες, οι του ενιαίου ΣΥΝ αποφάσισαν να
σχηματίσουν κυβέρνηση με τη N.Δ. και όχι με το ΠΑΣΟΚ – και ακόμα πληρώνουν. H
επιταγή διαμαρτυρήθηκε…