Σαν αεράκι δροσερό

Όλια Λαζαρίδου

Είχε την πνοή του τραγικού και τον λυρισμό της ποίησης. Είχε αυτή την ανάσα
του «φευγάτου» που μόνον η Όλια Λαζαρίδου θα μπορούσε να του προσδώσει. H
«Ευάδνη» του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου που είδα στο Χαλάνδρι. Αυτή η σύνθεση – μονόλογος
από σπαράγματα αρχαίων κειμένων με άξονα το πρόσωπο της Ευάδνης, της συντρόφου
ενός των Επτά επί Θήβας, του Καπανέα, ο οποίος χάθηκε στην εκστρατεία που
«οργάνωσαν» ο Θοδωρής Γκόνης – υπογράφει και τη σκηνοθεσία – και η Καίτη
Παπαδάκη και που ερμήνευσε η Όλια Λαζαρίδου, ώριμη πια, μεστωμένη ηθοποιός.
Μια ευτυχής συνάντησή τους – μου το έλεγαν από πέρσι που είχαν δει την
παράσταση στους Δελφούς – με τον εικαστικό Χρήστο Μποκόρο και τις επτά
«επιτύμβιες» στήλες της «εικαστικής παρέμβασής» του, τις «ριγμένες» ανάμεσα
στα δέντρα της Ρεματιάς, με τη μουσική του Νίκου Ξυδάκη – ένας άλλος Ξυδάκης
-, με τη συναρπαστική φωνή της Μαρίας Φαραντούρη και με τους φωτισμούς του
Δήμου Αβδελιώδη. Μισή ώρα κράταγε μόνο, αλλά σαν αεράκι δροσερό φύσηξε. Ο
υπέρτιτλος «Επτά σονέτα για τη Θήβα» και ο υπότιτλος «Σονέτο πρώτο» να μας
προετοιμάζουν άραγε για μια ανάλογη συνέχεια; Μακάρι.