ΣE ΠPΩTO ENIKO Mικρή ιστορία μιας εφήμερης νίκης

Μερικές φορές μού φαίνεται πως από το πρωί ώς το βράδυ, που τελειώνει η ημέρα,
έχουν περάσει δέκα χρόνια. Κι άλλες φορές μια μυρωδιά μπορεί να με γυρίσει,
μέσα σ’ ένα λεπτό, 30 χρόνια πίσω. Δεν ξέρω πώς λειτουργεί ο χρόνος, αυτό το
άπιαστο πράμα, άλλοτε γλιστερό κι ασαφές κι άλλοτε αισθητό και βίαιο, με
φθορές και μνήμες.

Στο μικρό κυκλαδίτικο νησί, άκουσα πως υπάρχει μια γυναίκα που αναμετρήθηκε με
τον χρόνο και κάνει πως τον νίκησε. Μου είπαν την ιστορία της με μιαν ανάσα.

Πως ένα πρωί ξύπνησε από μιαν ηλιαχτίδα που γλίστρησε μέσα από τις γρίλιες στη
μισοσκότεινη κάμαρά της. Καθώς ήταν ζαλισμένη από τον ύπνο, είδε τα σωματίδια
της σκόνης που αιωρούνταν να δημιουργούν μια υπερφυσική, φωτεινή δέσμη. Ήταν,
είπε, ο χρόνος, που την τύλιξε με όλο το ανεκπλήρωτο της ζωής της. Στάθηκε στη
μέση του δωματίου κι έδιωχνε με τα χέρια της σκόνη και φως. H αίσθηση της
αποτυχίας, που την ακολουθούσε όλο τον καιρό μέχρι τότε, έγινε αέρας, βγήκε
από το παράθυρο, αναδεύτηκε στα φυλλώματα των δέντρων, που ανατρίχιασαν και
θρόισαν. Ελευθερωμένη από τότε, κάθε μέρα κάθεται για λίγο κάπου ήρεμα και
κοιτάζει στον ορίζοντα, τη θάλασσα και τον ουρανό. Και πάντα κλείνει βιαστικά
την παλάμη της, σαν να πιάνει αυτές τις φευγαλέες, τέλειες στιγμές. Κι αμέσως
μετά, με μιαν αλλόκοτη ευδαιμονία, ανοίγει τρυφερά τα δάκτυλά της, σαν να
ελευθερώνει κάτι αόρατο και πολύτιμο. Καθώς πηγαινοέρχεται ωραία και
ανυπεράσπιστη ανάμεσα σε ανθρώπους, δέντρα, όνειρα, σφάλματα, κάνει πως δεν
ακούει το παρατσούκλι που της κόλλησαν. Μια αλαφροΐσκιωτη, χωρίς ηλικία. Οι
συντοπίτες της, αν και την περιθωριοποίησαν, μαγεύονται από τον θρίαμβό της,
κάθε φορά που κοιτάζει κατάματα χαραυγές και ηλιοβασιλέματα. Ίσως ο χρόνος
είναι ένα παιχνίδι που κερδίζουν οι πλανεμένοι. Ίσως γι’ αυτό, πιο πολύ κι από
τη νίκη του, φοβάμαι την εφήμερη ήττα του.